Η επιδημία του κορονοϊού, μία παγκόσμια πανδημία, έπιασε πολλούς ανθρώπους στον ύπνο - και δυστυχώς και πάρα πολλές κυβερνήσεις! Απροετοίμαστη η «παγκόσμια κοινότητα» λόγω ηθελημένης άγνοιας;

Μετά από 4 μήνες, φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχουμε βασικά δύο μοντέλα αντιμετώπισης της πανδημίας.

Το ένα μοντέλο είναι το «Ανθρώπινο Μοντέλο»(ΑΜ): γεμάτο αγάπη, αλληλεγγύη και ανθρωπιά για τον κόσμο. Η Ελληνική κυβέρνηση ακούγοντας και υπακούοντας στους επιστήμονες (κατά τη γνώμη μου πρώτη φορά στη παγκόσμια ιστορία έγινε από πολιτική ηγεσία), έθεσε πρώτα και πάνω από κάθε άλλο την ανθρώπινη ζωή και μετά την οικονομία.

Από την άλλη πλευρά υπήρξε το «Οικονομικό Μοντέλο»(ΟΜ) θέτοντας πρώτα την οικονομία και μετά τον άνθρωπο. Γνωρίζουμε πολύ καλά τα αποτελέσματα αυτού του μοντέλου: χιλιάδες θάνατοι και εκατομμύρια κρουσμάτων.

Η Ελλάδα χρησιμοποίησε το «ΑΜ» γνωρίζοντας πολύ καλά τα πολλά προβλήματα του συστήματος υγείας τόσο σε ανθρώπινο δυναμικό όσο και στις ελλείψεις του συστήματος σε ιατρικό εξοπλισμό. Το δημόσιο σύστημα υγείας σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσε να αντέξει την πίεση.

Το «ΟΜ» υιοθέτησαν οι περισσότερες χώρες της Δύσης, στην αρχή της πανδημίας, υποτιμώντας το επερχόμενο κύμα της πανδημίας και παράλληλα υπερεκτιμώντας την ετοιμότητα των δικών των συστημάτων υγείας.

Το «ΑΜ» είχε και την επιστημονική βάση: Να ελέγξει την πανδημία και να προσπαθήσει να απλώσει την πανδημία σε μεγάλη χρονική περίοδο και μη επιτρέποντας την κορύφωση της σε πολύ υψηλά επίπεδα, ειδικά όταν ήταν στη κορύφωση και η εποχιακή γρίπη. Έτσι η Ελλάδα, με αυτό τον τρόπο και ενισχύοντας το Δημόσιο σύστημα υγείας, μπόρεσε να πετύχει περιορισμένο αριθμό κρουσμάτων καθώς και μικρό αριθμό θυμάτων σε σύγκριση με άλλες χώρες με παρόμοιο πληθυσμό και πολύ καλύτερο σύστημα υγείας.

Η επιλογή «ΟΜ» οδήγησε τα συστήματα σε κορεσμό και τους γιατρούς να χρειάζεται να επιλέξουν ποιους θα στηρίξουν για να δώσουν τη μάχη της ζωής και ποιους θα αφήσουν στην τύχη τους, εφαρμόζοντας την ιατρική του πολέμου! Αυτό από μόνο του εξέθεσε τα κράτη σε τεράστια ηθική κρίση.

Τα τελευταία 20 χρόνια ζούμε μια κατάσταση στην οποία φαίνεται σαν να έχει επιταχυνθεί η ιστορία. Η τεχνολογική έκρηξη, η έκρηξη εικόνων, η παγκοσμιοποίηση με τον τρόπο που επιβλήθηκε και υλοποιείται έδωσε σε πολλά συστήματα εξουσίας που κατέχουν θέσεις ευθύνης την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας.

Η κρίση του COVID-19 είναι μια υπόμνηση των ορίων του ανθρώπου. Ο άνθρωπος είναι τμήμα ενός κόσμου και μάλιστα τμήμα της γης. Οι Αρχαίοι Ελληνες την θεωρούσαν ένα τεράστιο ζωντανό οργανισμό.

Οσοι αποφάσισαν με πρώτο αξιολογικά κριτήριο το «ΟΜ», πλήρωσαν μεγάλο τίμημα σε ανθρώπινες ζωές, κάτι ανεπίτρεπτο και συνάμα ύβρις. Από πότε μια κοινωνική συνιστώσα όπως η οικονομία παίρνει τα ηνία και επιβάλλεται σε όλες τις άλλες εκφάνσεις της ζωής του ανθρώπου, αντί να τον υπηρετεί; Αυτήν την ύβρι ήρθε να τσαλακώσει η κρίση του COVID-19.

Η πολιτική, με την έννοια που την ορίζει ο Αριστοτέλης, επέστρεψε και οφείλει να πάρει τα ηνία! H κρίση επανάφερε στο κέντρο τον άνθρωπο.

Η επόμενη μέρα δεν θα είναι ίδια με την χθεσινή. Ηδη τη ζούμε.

Είμαστε ως κοινωνίες, ως πολιτικά όντα, υποχρεωμένοι να σκεφτούμε ότι η επόμενη μέρα θα πρέπει να σχεδιασθεί με κέντρο και μέτρο τον άνθρωπο στην ολότητά του. Επιτακτική ανάγκη για νέα συστήματα ανάπτυξης της οικονομίας και της κοινωνίας. Το Ελληνικό διεθνώς καταξιωμένο επιστημονικό δυναμικό που βρίσκεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας, μπορεί να τολμήσει και δύναται να υιοθετήσει και αυτά τα μοντέλα.

Αν αυτό δε γίνει, τότε είναι βέβαιο ότι ένας νέος ιός θα επανέλθει για να θέσει τα ίδια ερωτήματα, αλλά σίγουρα με πιο επιτακτικό και βίαιο τρόπο, αφού η Ιστορία είναι κακός δάσκαλος: πρώτα επιβάλλει την τιμωρία και έπειτα αφήνει τον μαθητή να ανακαλύψει το γιατί!

* Ο Πέτρος Γρουμπός είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών.

 

Toυ Μάριου Μάζαρη, εκπαιδευτικού 

Γιατί δε ρωτάτε τα παιδιά να σας πουν;

-για τα κενά σε γυμναστές, μουσικούς, θεατρολόγους, πληροφορικάριους, εικαστικούς, ξένες γλώσσες και τόσους ακόμα ανθρώπους που έχουν τα σχολεία κάθε χρόνο.

-για τα παιδιά που χρειάζονται παράλληλη στήριξη, τμήμα ένταξης ή τμήμα υποδοχής και που πολλά από αυτά δε βλέπουν δάσκαλο πριν τα Χριστούγεννα.

-για τα προσφυγάκια που υποδεχόμαστε, αλλά χωρίς επίσημα διδακτικά εγχειρίδια και πειραματίζεται ο καθένας μόνος του να κατεβάσει και να διδάξει ό,τι βρει απ' το διαδίκτυο.

-για το πετρέλαιο θέρμανσης που ποτέ δε φτάνει και τις μέρες που τις περνάμε με το μπουφάν στην τάξη, ελπίζοντας ότι ε, Ελλάδα είναι, λίγες είναι οι κρύες μέρες.

-για τα air condition που δεν έχουμε και όσοι έχουμε δεν τα ανάβουμε την ίδια ώρα μαζί, γιατί δεν τα σηκώνει το ρεύμα του σχολείου, και μοιραζόμαστε σε μονούς και ζυγούς.

-για το διαδίκτυο στην τάξη που πέφτει με το κάθε βιντεάκι που θέλουμε να δείξουμε και τα 10 λεπτά που χάνονται κάθε φορά προσπαθώντας να το φτιάξουμε και «προσπαθήστε λίγο κύριε ακόμα, εμείς στο σπίτι έχουμε καλύτερη σύνδεση»!

-για τον εξοπλισμό που δεν έχουμε, τον υπολογιστή που πάει από χέρι σε χέρι, για τις «βάρδιες» που κάνουμε με τους προτζέκτορες, τους διαδραστικούς και τους εκτυπωτές.

-για τα mail που δεν έρχονται από το υπουργείο, παρά μόνο να μας θυμίσουν ότι σήμερα είναι μέρα κατά της βίας, σήμερα μέρα αθλητισμού και σήμερα καθαρά Δευτέρα.

-για την ύλη που θες δυο χρονιές να τη διδάξεις κι όμως θα πρέπει σε μία να το κάνεις κι όσο κι αν προσπαθείς να αυτενεργήσεις δεν ξέρεις τι μπορείς ν' αφήσεις απ' έξω.

-για τα κέντρα μελέτης που έχουν κατακλύσει τις γειτονιές για να καταλάβουν τα παιδιά όσα δεν καταλάβουν στο σχολείο, γιατί τρέχουν οι δάσκαλοι, γιατί είναι πολλή η ύλη και τόσες οι ασκήσεις, που απορούμε κι εμείς οι ίδιοι με την ύλη που στριμώχνουμε στα κεφάλια τους ;

-για τα παιδιά που προσπαθούν να φτάσουν τα πρώτα, για τα πρώτα που προσπαθούν να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους, για ένα σύστημα που σε θέλει μαραθωνοδρόμο.

-για τις αίθουσες που δε μας χωράνε και πολλές φορές χρειάζεται να μετατρέψουμε σε τάξεις πρώην αποθήκες του σχολείου, πρώην χημεία, πρώην κυλικεία, πρώην όλα κι όλα στριμωγμένα.

-για τις διαδικτυακές πλατφόρμες που δεν ήταν ποτέ έτοιμες, παρά ταλαιπώρησαν χιλιάδες οικογένειες να προσπαθούν να εγγραφούν σε διαδικτυακούς τόπους χωρίς ασφάλεια.

-για το Πανελλήνιο Σχολικό δίκτυο που φημολογείται ότι χακαρίστηκε και διέρρευσαν προσωπικά στοιχεία παιδιών και εκπαιδευτικών;

-για τα τμήματα των 26 μαθητών που ψήφισε το Υπουργείο για να βοηθήσει ακόμα πιο πολύ τα κέντρα μελέτης, τα ιδιωτικά σχολεία και τα ιδιαίτερα μαθήματα να αποδείξουν πόση ύλη χωράει σε ένα κεφάλι.

-για την τάξη που επιμένει να είναι ΖΩΝΤΑΝΗ, να ξεπερνά τα ΕΜΠΟΔΙΑ που βάζει η ίδια η «μηχανή» στον εαυτό της.

Για τόσα και τόσα ακόμα, που δε γίνεται λόγος στις τηλεοράσεις, παρά μόνο ακούμε τα σχόλια, θετικά και αρνητικά, ανθρώπων που δεν έχουν ιδέα για την κατάσταση στα σχολεία, αλλά και που δεν έχουμε και το κουράγιο και τη διάθεση να εξηγούμε, όταν όλα στις τηλεοράσεις είναι τόσο λαμπερά κι εύκολα.

 

ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΜΠΕΡΟΥ *

Για να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε σε βάθος τον νέο Περιβαλλοντικό νόμο που ψηφίστηκε εν μέσω κρίσης, είναι απαραίτητο να περιηγηθούμε στο τι ίσχυε και τι κατά συνέπεια δημιουργήθηκε σε μια σχετικά πρόσφατη χρονική περίοδο στην χώρα μας, αμέσως μετά τον πόλεμο, στο φυσικό και στο δομημένο Περιβάλλον της.

Η Ελλάδα βρίσκεται με μια κατεστραμμένη οικονομία, ενώ είναι κατά βάση μια αγροτική χώρα. Ατμομηχανή στο τραίνο της οικονομικής ανάπτυξης επιλέγεται η "ανοικοδόμηση" της χώρας κυρίως μέσω της αντιπαροχής και σαν ο γρηγορότερος τρόπος ανάκαμψης. Αποτέλεσμα αυτού είναι η καταστροφή ενός ιστορικού, παραδοσιακού ιστού σε ένα πλήθος πόλεων, συμπεριλαμβανομένης και της Πάτρας.

Αυτή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και σαν η πρώτη μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή, που αφορά όμως τον αστικό χώρο. Αποτέλεσμα, εκτός από την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων, να χαθεί και ένας σημαντικός πόρος στο οπλοστάσιο της μετέπειτα Τουριστικής Προσφοράς, απομένοντας έτσι μόνο οι αρχαιότητες και το δίπολο Ήλιος -Θάλασσα.

Στον άλλο πόλο τώρα της αγροτικής ανάπτυξης, επιλογές που ισχύουν και που εμείς οι φοιτητές των οικονομικών σχολών τις διδαχθήκαμε έως και τις δεκαετίες του '70, είναι ο περιορισμός των δασών και η αποστράγγιση των υγροτόπων που τότε λέγονταν έλη, προκειμένου να αποδοθούν γαίες, αγροτική γη δηλαδή στους κατοίκους.

Μια δεύτερη μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή λοιπόν .

Την περίοδο αυτή είναι ξεκάθαρο ότι η όποια φύλαξη του περιβάλλοντος ασκείται από τους ...καθ' ύλη αρμόδιους: Αστυνομία, δασαρχείο, αγροφύλακες.

Τα μεγάλα φαινόμενα καταπάτησης γης και αυθαίρετης δόμησης που αναπτύσσονται σε αυτήν την περίοδο δεν συνδέονται με αδυναμία φύλαξης, αφού ο κόσμος, λόγω της πρόσφατης ιστορίας, εμφύλιος κλπ, φοβάται και σέβεται τις αρχές.

Μοιάζει σαν ηθελημένα όλοι οι αρμόδιοι φορείς να γυρνάνε το βλέμμα με κατανόηση για το τι συμβαίνει, αφού εν κατακλείδι συνάδει με τη γενική αναπτυξιακή επιλογή: ανοικοδόμηση -εντατικοποίηση στην χρήση γης.

Τα χρόνια περνάνε και η ανάπτυξη του τουρισμού γίνεται σιγά σιγά κυρίαρχος κεντρικός στόχος, με γρήγορα και ιδιαίτερα ενθαρρυντικά οικονομικά αποτελέσματα.

Είναι πλέον μια περίοδος που δημιουργείται ένα πρώτο πρόπλασμα αίσθησης για την συνειδητοποίηση της ανάγκης προστασίας του περιβάλλοντος, μαζικά από τον κόσμο, που σιγά σιγά σιγοντάρουν και οι αρχές.

Προς τα τέλη αυτής της περιόδου έχουμε και την άνθιση κάποιων οικοτουριστικών προορισμών στην χώρα με ιδιαίτερη επιτυχία, προσέλευση χιλιάδων επισκεπτών, υπόσχεση για μεγάλη περαιτέρω τοπική ανάπτυξη στο μέλλον.

Ενδεικτικά και επιτυχημένα παραδείγματα είναι οι Πρέσπες, η Δαδιά του Έβρου, ο Αμβρακικός και άλλα.

Η οικοτουριστική αυτή αξιοποίηση βασίζεται σε πρωτοπόρα ευαισθητοποιημένα άτομα, καθώς και στη βοήθεια και στη συμβολή μεγάλων ξένων και Ελληνικών σιγά σιγά Περιβαλλοντικών οργανώσεων, που αποτελούν μη κυβερνητικές οργανώσεις. Το Υπουργείο Περιβάλλοντος αποδέχεται σιγά σιγά τη λειτουργία αυτών των οργανώσεων και μοιάζει να βρίσκει ένα κοινό περπάτημα.

Στην περιοχή μας έχουμε, μέσα από τη σημαντική χρηματοδότηση του Ευρωπαϊκού προγράμματος LIFE, για πρώτη φορά ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο παρεμβάσεων για το περιβάλλον στο οικοσύστημα Κοτύχι - Στροφυλιά, δάσος Καλογριάς. Περιλαμβάνει πλήθος μελετών, πρωτοπόρα έργα, πιλοτικές παρεμβάσεις, φύλαξη, καθώς και περιβαλλοντική εκπαίδευση. Η τελευταία έδωσε την ευκαιρία, μέσα στα χρόνια υλοποίησης του προγράμματος, να ενημερωθούν χιλιάδες μαθητές από σχολεία όλης της χώρας. Ηταν επίσης ένα θαυμάσιο παράδειγμα για τον συντονισμό στη λειτουργία τους ενός πλήθους διαφορετικών φορέων που επιχειρούσαν ταυτόχρονα, όπως Δασαρχείο, Υπηρεσίες Υπουργείων και τοπικών φορέων, Πυροσβεστική, Αστυνομία, Τοπική Αυτοδιοίκηση, Πανεπιστήμιο, ακόμα και οι Στρατιωτικές μονάδες σε θέματα πυρασφάλειας.

Ωστόσο η ανάγκη για προσαρμογή και ενσωμάτωση του Ευρωπαϊκού Περιβαλλοντικού Κεκτημένου αναγκάζουν τις κυβερνήσεις να υιοθετήσουν άκριτα ένα θεσμικό πρότυπο: αυτό της ίδρυσης και λειτουργίας των φορέων Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών, οι οποίοι πλέον κάνουν το ντεμπούτο τους στο χώρο του περιβάλλοντος στην χώρα μας.

* Ο Θεόδωρος Καμπέρος είναι προϊστάμενος της Περιφερειακής Ενωσης Δήμων Δυτικής Ελλάδας και έχει εργασθεί για το Περιβάλλον στην περιοχή ως συντονιστής στην υλοποίηση του προγράμματος LIFE.

Οταν τα κρούσματα κορονοϊού είχαν αρχίσει να αυξάνονται δραματικά στην Τουρκία, υπήρχε η προσδοκία πως ο ιός θα περιόριζε την τουρκική επιθετικότητα. Αποδείχτηκε πως συνέβη το αντίθετο.

Βλέποντας τις δυτικές κυβερνήσεις να τίθενται σε μία "γεωπολιτική καραντίνα", ο Τούρκος πρόεδρος φαίνεται να θεώρησε πως η πανδημία αποτελεί μία ευκαιρία για να επιβάλει την αναθεωρητική του ατζέντα.

Κορυφαίο παράδειγμα οι εξελίξεις στην Λιβύη, όπου κατάφερε και άλλαξε τους πολεμικούς συσχετισμούς στην χώρα, ενισχύοντας τον Λίβυο πρωθυπουργό Σαράτζ. Είναι χαρακτηριστικό πως το κατάφερε παραβιάζοντας απροκάλυπτα το εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ (την στιγμή που η επιχείρηση Irini της ΕΕ "επόπτευε" την τήρηση του!).

Ο Τούρκος πρόεδρος έχει την δυνατότητα να συνομιλεί απ' ευθείας με τους μεγάλους διεθνείς παίχτες και να προσδοκά επιμέρους ανταλλάγματα. Μπορεί πάντα να υπολογίζει στην πολύ καλή προσωπική χημεία που διατηρεί με τον Αμερικανό ομόλογο του, παρά τις σοβαρές διαφορές στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Με τον πρόεδρο Τραμπ να είναι "εγκλωβισμένος", τόσο από την πανδημία, όσο και από τις διαδηλώσεις που μαίνονται για την δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, ο Ερντογάν φαίνεται να πιστεύει πως μπορεί να τον χειραγωγήσει. Η τελευταία τους συνομιλία ήταν πολύ αποκαλυπτική.

Σε αυτήν ο Τούρκος πρόεδρος συσχέτισε την οργάνωση Antifa, που ο Τραμπ θεωρεί «τρομοκρατική» λόγω της συμμετοχής της στις πρόσφατες ταραχές, με τους Κούρδους του YPG στην Συρία (που οι Αμερικανοί εξοπλίζουν)! Εμφάνισε τον στρατηγό Χαλίφα Χάφταρ στην Λιβύη ως ενεργούμενο της Μόσχας, την στιγμή που οι εξελίξεις στην λιβυκή σύγκρουση δείχνουν μία "ύπουλη συμπαιγνία" Ρωσίας-Τουρκίας!

Ο πρόεδρος Τραμπ (ο οποίος βάλλεται πλέον από παντού στις ΗΠΑ και ενώ οι προεδρικές εκλογές πλησιάζουν), μοιάζει να βρίσκεται σε μία ιδιότυπη πολιτική "ομηρεία", κατ' αναλογία με τον Ρίτσαρντ Νίξον το 1974. Θυμίζουμε πως η εισβολή στην Κύπρο είχε πραγματοποιηθεί όταν ο Νίξον ήταν ένα βήμα πριν την παραίτηση για το σκάνδαλο Watergate.

Το συμπέρασμα είναι πως η Ελλάδα θα πρέπει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει μόνη το θερμό επεισόδιο που έχει πλέον ανοιχτά προαναγγείλει ο Ερντογάν. Η οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ιταλία, αλλά και η επικείμενη με την Αίγυπτο, είναι βήματα προς την σωστή κατεύθυνση, πάντα όμως συνδυασμένα με την ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας των ενόπλων δυνάμεων.

Γιατί όταν ο Ερντογάν είχε δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο πως το τουρκολιβυκό μνημόνιο «καταργεί την Συνθήκη των Σεβρών», η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να είναι έτοιμη για κάθε ενδεχόμενο. Οι επόμενοι μήνες είναι κρίσιμοι.

* Ο Γιώργος Λυκοκάπης είναι δημοσιογράφος, διεθνολόγος.

 Της 

Ασπασίας Ρηγοπούλου* 

Η γενιά μου, όπως και πολλές άλλες, μεγάλωσαν με τη γάγγραινα της γραφειοκρατίας να ροκανίζει κάθε προσπάθεια ανάπτυξης εξέλιξης και προόδου. Παράλληλα η γραφειοκρατία αποτελούσε το άλλοθι της  ολιγωρίας και της απραξίας των υπηρετούντων σε θέσεις ευθύνης. 

Η γραφειοκρατία βασάνιζε και βασανίζει, ταλαιπωρούσε και ταλαιπωρεί ανελέητα τον πολίτη που αναγκάζονταν να περάσει το κατώφλι μιας δημόσιας υπηρεσίας για να διεκπεραιώσει μία απλή του προσωπική υπόθεση. Ακόμα και για να πάρει στα χέρια του ένα απλό πιστοποιητικό γέννησης θα έπρεπε να στηθεί στην ουρά και να περάσει από τρία και τέσσερα γραφεία για να μπουν σφραγίδες και υπογραφές. 

Η προχθεσινή εξέλιξη που προκάλεσε το υπουργείο Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης δείχνει ότι άνοιξε η πόρτα της εξόδου μας από τον γραφειοκρατικό κλοιό. Η δυνατότητα να πατάμε ένα κουμπί και να έχουμε στα χέρια μας το όποιο πιστοποιητικό θέλουμε βάζει τις βάσεις του εκσυγχρονισμού της κρατικής μηχανής και της απαλλαγής μας από την ταλαιπωρία της χαρτούρας και των σφραγίδων.         

Μεγάλο βήμα που η Κυβέρνηση έκανε άμεσα, όπως είχε υποσχεθεί προεκλογικά και πιστεύουμε ότι το ίδιο άμεσα θα ολοκληρώσει την είσοδο της χώρας στον νέο τρόπο λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης που θα είναι απαλλαγμένος από τα βαρίδια της γραφειοκρατίας.  Οι δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας είναι γνωστές, δοκιμασμένες σε όλες τις οργανωμένες χώρες του κόσμου απομένει από το κράτος να τις εφαρμόσει. 

Τελικά αποδεικνύεται ότι οι συνθήκες πίεσης, όπως αυτές που δημιούργησε η πανδημία του κορονοϊού βοηθούν στο να κάνουμε ταχύτητα τα βήματα που συζητάμε και σχεδιάζουμε χρόνια. Αυτό το είδαμε και στο υγειονομικό μας σύστημα. Μέσα σε λίγες εβδομάδες καλύφθηκαν κενά και ελλείψεις ετών. Ζητήματα που παρέμειναν ανοιχτά τραυματίζοντας ότι είχε απομείνει υγιές στο δημόσιο σύστημα υγείας.        

Το μάθημά μας το πήραμε. Τις διαδρομές τις ανακαλύψαμε και ξεκινήσαμε να τις ακολουθούμε. Απομένει πλέον να φτάσουμε στο τέλος αυτών των διαδρομών όπου σίγουρα μας περιμένει το πολυπόθητο τέλος της γραφειοκρατίας και η ανατολή ενός άλλου δημόσιου βίου. 

* Η Ασπασία Ρηγοπούλου είναι γιατρός στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας και διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών

 

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE