Ας μου επιτραπεί να εκφράσω δημόσια τις παρατηρήσεις μου για δύο ζητήματα επικαιρότητας που αφορούν σε χειρισμούς της Κυβέρνησης. Το πρώτο έχει να κάνει με την δραστική μείωση των επιχορηγήσεων προς τις αθλητικές ομοσπονδίες που ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από όλες τις πλευρές.

Στέκομαι όμως ιδιαίτερα στην δήλωση του προέδρου του ΣΕΓΑΣ κ. Κώστα Παναγόπουλου και επειδή έλκει την καταγωγή του από την Πάτρα, αλλά και επειδή δεν ανήκει στον χώρο της αντιπολίτευσης και έχει σημασία η κριτική που άσκησε στην απόφαση του υφυπουργού Αθλητισμού κ. Λ. Αυγενάκη την οποία και χαρακτήρισε ''Ολέθρια για τον Ελληνικό Αθλητισμό''.

Συνολικά υπήρξαν αντιδράσεις από τους επικεφαλής των αθλητικών Ομοσπονδιών που είδαν εφέτος, αναιτιολόγητα, να γίνονται μειώσεις στις επιχορηγήσεις, σε σύγκριση με αυτές του πρόσφατου παρελθόντος. Την ώρα που όλοι οι τομείς της δημόσιας ζωής ενισχύονται οικονομικά και λόγω της ζημίας που προκλήθηκε από τους περιορισμούς της πανδημίας, ο Αθλητισμός ''ως μόνο στοιχείο έχει την μείωση της επιδότησης των ομοσπονδιών'' όπως ανέφερε ο Πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ κατά την προχθεσινή συνέντευξη τύπου, υπενθυμίζοντας πως η δραστηριότητα του στίβου ξεκινάει κανονικά και πάλι από 27-28 Ιουνίου με τα Διασυλλογικά πρωταθλήματα.

Το δεύτερο κυβερνητικό ζήτημα έχει να κάνει με την θριαμβολογία του πρωθυπουργού και την οικειοποίηση των προσλήψεων καθηγητών στην Ειδική Αγωγή. Όλοι γνωρίζουμε πως ο χώρος της ειδικής αγωγής έχει αντιμετωπιστεί διαχρονικά με κυμαινόμενη πολιτική, άλλοτε με ενδιαφέρον κι άλλοτε με σχετική...ουδετερότητα.

Οι προσλήψεις των 4500 μόνιμων καθηγητών που εξαγγέλθηκε πριν τρείς μέρες δεν αποτελούν αποκλειστικά έργο της παρούσας κυβέρνησης αλλά ο δρόμος έχει ανοιχτεί σε πιο δύσκολες μέρες, από την προηγούμενη κυβέρνηση, του ΣΥΡΙΖΑ που δίνοντας πραγματική μάχη με τους δανειστές, πέτυχε το 2018 την έγκριση αυτών των προσλήψεων στην Ειδική Αγωγή, καθ' υπέρβαση του κανόνα 1 προς 5 που είχε νομοθετηθεί στις σκληρές ημέρες των πρώτων μνημονίων.

Η πραγματικότητα λοιπόν είναι πως η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ παρέδωσε στην παρούσα κυβέρνηση της Ν.Δ. σε πλήρη εξέλιξη τον διαγωνισμό μέσω ΑΣΕΠ για πρόσληψη καθηγητών στην Ειδική Αγωγή (αλλά και τον διαγωνισμό για τις 10.500 θέσεις καθηγητών Γενικής Παιδείας) κι αυτό τουλάχιστο θα έπρεπε να ειπωθεί από επίσημα κυβερνητικά χείλη.

Άλλωστε, κάποιες φορές, δεν αποτελεί ''στίγμα'' το να αναγνωρίζεις και το έργο του πολιτικού σου αντιπάλου, εκτός κι αν υπάρχει αίσθηση ενοχής... Και το πρώτο ζήτημα που αφορά στις επιχορηγήσεις των αθλητικών Ομοσπονδιών και το δεύτερο ζήτημα που αφορά στον διαγωνισμό για τις προσλήψεις καθηγητών Ειδικής Αγωγής αποτελούν επικριτέες συμπεριφορές που φαίνονται αναιτιολόγητες, αν σκεφτεί κάποιος πως σήμερα τα γεγονότα δεν αποκρύβονται αφού και το κράτος έχει συνέχεια αλλά και το διαδίκτυο ...''προδίδει'' κάθε ενέργεια του παρελθόντος.

* Ο Τάκης Γεωργακόπουλος είναι ιατρός - πνευμονολόγος

 

 Toυ Αλέξανδρου Χρυσθανθακόπουλου, επικεφαλής παράταξης «Πάτρα Διεθνής Σύγχρονη Πόλη»

 

Όποιος περιμένει από τον Πελετίδη και το ΚΚΕ να συμμετάσχει η Πάτρα στις  επετειακές εκδηλώσεις για το 1821 ματαιοπονεί! Αυτό το κόμμα εντελώς ανιστόρητα ονομάζει την επανάσταση αστικοδημοκρατική, ενώ την εποχή εκείνη ήμασταν υπό Οθωμανικό ζυγό! Δεν υπήρχε κάν εργατική τάξη, δεν υπήρχε ούτε ελληνική αστική τάξη, καθότι οι μόνοι Έλληνες κεφαλαιούχοι ήσαν οι εκτός Ελλάδας έμποροι! Η επανάσταση του 1821 ήταν εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας από όλους ανεξαιρέτως του Έλληνες! Η εθνική μας απελευθέρωση και ανεξαρτησία ήταν ο μοναδικός της σκοπός! Το ιστορικό μας έθνος προχώρησε στην Παλιγγενεσία του. Έστω και καθυστερημένα, καλούμαστε να συναντηθούμε και να συναποφασίσουμε για το πρόγραμμα των εκδηλώσεων της επόμενης χρονιάς! Μια μικτή επιτροπή από όλες τις παρατάξεις του Δήμου Πατρέων, τους εκπροσώπους της Περιφέρειας της Δυτικής Ελλάδας  και της Εκκλησίας, καθώς και της Επιτροπής Ελλάδα 2021 και άλλων ενδιαφερομένων, να καθίσει άμεσα δημόσια σε ένα τραπέζι συζητήσεων και να λάβει αποφάσεις! Η παντελής ένοχη σιωπή του κ Πελετίδη να λάβει τέλος! Η Πάτρα είναι πόλη πρωτοπόρα της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας. Η διαυγής ιστορική μνήμη είναι παρακαταθήκη για τον μέλλον και τις νεώτερες γενιές. Αναπαραστάσεις της εξέγερσης και των μαχών, γραπτοί διαγωνισμοί στα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ιστορικές έρευνες και εκδόσεις ντοκουμέντων, εκθέσεις κειμηλίων, θεατρικές παραστάσεις, πολιτιστικές δράσεις και περιηγήσεις, διαλέξεις, εκκλησιαστικές τελετές, ημέρες μνήμης, ανάδειξη τοπωνύμιων, ένστολες  χορευτικές παραστάσεις, διαγωνισμός ποίησης, παρελάσεις ομίλων και συλλόγων και πολλά άλλα, είναι τα θέματα που πρέπει άμεσα να αποφασιστούν! Οι άλλοι Δήμοι της Αχαΐας, της Πελοποννήσου και όλης της Ελλάδας κάνουν συναντήσεις μεταξύ τους συντονίζονται και προγραμματίζουν τις εκδηλώσεις τους! Ξυπνάτε αδέλφια,  ήρθαν στην πόλη μας οι εχθροί ντυμένοι φίλοι…. 

 

 

 

 

Του Δημήτρη Σκάλκου  Γενικού  Γραμματέα Δημοσίων Επενδύσεων και ΕΣΠΑ:

«Οι δύο πρώτες ελληνικές εταιρείες (από τις 96 που έχουν ενισχυθεί μέχρι σήμερα) εξήλθαν από το Ταμείο Επιχειρηματικών Συμμετοχών (Equifund), κάτι που υπογραμμίζει τις υπάρχουσες δυνατότητες και την ορθότητα της κατεύθυνσης στην οποία κινούμαστε».

Αυτό σημειώνει ο γενικός γραμματέας Δημοσίων Επενδύσεων και ΕΣΠΑ του υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Δημήτρης Σκάλκος, σε άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική σελίδα του υπουργείου.

Όπως υπογραμμίζει ο κ. Σκάλκος, οι επενδύσεις στην καινοτομία παρουσιάζουν ένα εγγενές ρίσκο, καθώς η απόδοσή τους δεν είναι προδιαγεγραμμένη. Ωστόσο, τα κεφάλαια επιχειρηματικών συμμετοχών (equity) επιμερίζουν αυτό το ρίσκο και ταυτόχρονα μοχλεύουν τους διαθέσιμους πόρους

Αναλυτικά ο γενικός γραμματέας αναφέρει τα εξής:

Περιττεύει να επισημάνουμε ότι η καινοτομία είναι η ατμομηχανή της ανάπτυξης. Η πυροδότηση μιας διαδικασίας ανακάλυψης προσδίδει στην οικονομία τον απαιτούμενο δυναμισμό. Κάτι ιδιαίτερα σημαντικό στην περίπτωση της ελληνικής οικονομίας που επιζητά εναγωνίως να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της προκειμένου να συμμετάσχει με ευνοϊκούς όρους στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.

Οι επενδύσεις στην καινοτομία παρουσιάζουν ένα εγγενές ρίσκο καθώς η απόδοσή τους δεν είναι προδιαγεγραμμένη. Τα κεφάλαια επιχειρηματικών συμμετοχών (equity) επιμερίζουν αυτό το ρίσκο και ταυτόχρονα μοχλεύουν τους διαθέσιμους πόρους. Στην Ελλάδα η αγορά του venture capital πριν το 2013 ήταν πρακτικά ανύπαρκτη. Και γι’ αυτό το λόγο καθίσταται ιδιαίτερα σημαντική η δημόσια χρηματοδότηση για την προώθηση των επιχειρηματικών συμμετοχών. Ειδικά μάλιστα στη μετά τον covid-19 εποχή όπου οι συμφωνίες επιχειρηματικών συμμετοχών κατέγραψαν σημαντική μείωση στο πρώτο τρίμηνο του έτους (-10% στην Ευρώπη).

Το Ταμείο Επιχειρηματικών Συμμετοχών (Equifund) συστάθηκε το 2016 και προικοδοτήθηκε αρχικά με 200 εκατ. ευρώ από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανταγωνιστικότητα, Επιχειρηματικότητα, Καινοτομία» (ΕΠΑνΕΚ) και 60 εκατ. ευρώ από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Επενδύσεων (EIF). Οι εταιρείες επιλέγονται από ανεξάρτητους fund managers που με τη σειρά τους έχουν επιλεγεί από το EIF. Οι πόροι του Equifund μοχλεύουν επιχειρηματικά κεφάλαια με συντελεστή 5, δηλαδή δημιουργούν συνολικά πέντε φορές μεγαλύτερες επενδύσεις. Είναι επίσης σημαντικό ότι το μεγαλύτερο μέρος της μέχρι σήμερα χρηματοδότησης αφορά σε νεοφυείς επιχειρήσεις (early stage window) σε ποσοστό 44%, ενώ το 38% χρηματοδοτεί καινοτόμα και ερευνητικά επιχειρηματικά σχέδια (innovation window). Ήδη εξήλθαν του Ταμείου οι δύο πρώτες ελληνικές εταιρείες (από τις 96 που έχουν ενισχυθεί μέχρι σήμερα), κάτι που υπογραμμίζει τις υπάρχουσες δυνατότητες και την ορθότητα της κατεύθυνσης στην οποία κινούμαστε.

Η πολιτική της ενίσχυσης των κεφαλαίων επιχειρηματικών συμμετοχών πρόκειται να συνεχιστεί και να ενισχυθεί στο άμεσο μέλλον. Έχοντας ενεργοποιήσει τους τελευταίους μήνες μία σειρά χρηματοδοτικών προϊόντων (επιδότηση επιτοκίου, κεφάλαιο κίνησης, εγγυοδοσία) για την ενίσχυση της ρευστότητας των επιχειρήσεων, πρόθεση μας είναι στην επόμενη δέσμη χρηματοδοτικών εργαλείων να ενισχυθεί σημαντικά το equity.

Στον σχεδιασμό των επόμενων μηνών περιλαμβάνεται η αύξηση της δημόσιας συμμετοχής στο Equifund, η λειτουργία ενός πιλοτικού προγράμματος επιχειρηματικών αγγέλων (business angels) για τη χρηματοδότηση επιχειρηματικών σχεδίων σε πρώιμο στάδιο, η δημιουργία συν-επενδυτικού κεφαλαίου για την προσέλκυση ξένων θεσμικών επενδυτών σε ταχέως αναπτυσσόμενες ελληνικές επιχειρήσεις, καθώς και η παροχή κεφαλαίων επιχειρηματικών συμμετοχών στους τομείς της ενέργειας, της κυκλικής οικονομίας και βασικών υποδομών. Και βέβαια στην επόμενη προγραμματική περίοδο 2021-2027 η διεύρυνση της χρήσης των χρηματοδοτικών εργαλείων αποτελεί προτεραιότητα για την αποτελεσματική αξιοποίηση των συγχρηματοδοτούμενων πόρων.

Μία οικονομία που δεν καινοτομεί μακροπρόθεσμα είναι καταδικασμένη στη στασιμότητα. Γι’ αυτό και η ενίσχυση των νεοφυών επιχειρήσεων στα πρώτα τους βήματα αλλά και στην περαιτέρω ανάπτυξή τους αποτελεί βασικό άξονα της στρατηγικής μας για την προώθηση της καινοτομικής επιχειρηματικότητας. Και η αξιοποίηση των κεφαλαίων επιχειρηματικών συμμετοχών, όπως το Equifund, συμβάλλουν σημαντικά σε αυτό.

Μανώλης Πιμπλής *

Τον παλιό καιρό της ευμάρειας κυκλοφορούσε στα δημοσιογραφικά γραφεία ένας αφορισμός: «είδηση δεν είναι ότι ένας σκύλος δάγκωσε άνθρωπο, είδηση είναι ότι ένας άνθρωπος δάγκωσε σκύλο». Σύμφωνα με το σκεπτικό αυτού του (αφ)ορισμού, είδηση είναι ό,τι έχει τη χροιά του παράδοξου, του ασυνήθιστου, έστω κι αν δεν έχει καμιά ευρύτερη κοινωνική επίπτωση ή σημασία. Αντίθετα, δεν είναι είδηση ό,τι προκαλεί πόνο. Τουλάχιστον όχι από μόνο του.

Αυτή η αντίληψη δεν έχει στην πραγματικότητα να κάνει με το τι είναι αντικειμενικά είδηση αλλά με το εμπόριο των ειδήσεων. Δεν έχει να κάνει δηλαδή με το ποιο γεγονός έχει βαθύτερη και ουσιαστικότερη σημασία για το κοινωνικό σύνολο, αλλά με το ποιο γεγονός ή συμβάν μπορεί να εξάψει, έστω στιγμιαία, την περιέργεια ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων.

Ο θάνατος, λ.χ., δεν είναι υποχρεωτικά είδηση. Ούτε καν οι μαζικοί θάνατοι. Οταν για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία, το 1991, το κοινό μπορούσε να βλέπει «ζωντανά» έναν πόλεμο, τον Πόλεμο του Κόλπου, μέσω του CNN, αυτό που ενδιέφερε ήταν ότι οι πύραυλοι Σκουντ περνούσαν εκτυφλωτικοί πάνω από το κεφάλι της πολεμικής ανταποκρίτριας Κριστιάν Αμανπούρ, όχι πόσους και ποιους ακριβώς σκότωναν αυτοί οι πύραυλοι, ούτε για ποιους βαθύτερους λόγους.

Το βλέπουμε και σήμερα με τον κορονοϊό. Οι θάνατοι είναι απλώς αριθμοί. Κι ας κρύβουν πολλοί ανάμεσά τους τεράστια δράματα. Βέβαια, όσο κι αν ο κάθε θάνατος χωριστά είναι τραύμα, έχουμε όλοι αποδεχθεί την ανθρώπινη μοίρα και θεωρούμε το ανείπωτο, φυσιολογικό. Ακόμη περισσότερο, περιέργως, αν πρόκειται για μαζικά θύματα της ίδιας αιτίας – λ.χ. πολέμου ή επιδημίας. «Θάνατος με τσ’ πολλοί, θάνατος δε λοέται», λένε σε κάποια μέρη της Θεσσαλίας.

Και πάλι όμως: σήμερα ζούμε την πλήρη αντιστροφή. Μια είδηση που άλλοτε θα περνούσε στα ψιλά, μια επίθεση με βιτριόλι για λόγους αντιζηλίας, επιλέγεται να γίνει υπερθέαμα. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε: κάθε υποπερίπτωση μπορεί να γίνει υπερθέαμα, είναι θέμα επιλογής. Αυτό ακριβώς κάνει η λογοτεχνία όταν επιλέγει μέσα από τις εκατομμύρια ζωές που έζησαν σε μια ταραγμένη εποχή, ένα συγκεκριμένο ατομικό πεπρωμένο. Ενώ όμως η λογοτεχνία το κάνει αυτό κατά κανόνα για να προσωποποιήσει το ευρύτερο και να αφυπνίσει συνειδήσεις, η επιλογή της υποπερίπτωσης ως είδησης (και μάλιστα για τους λάθος λόγους) κάνει το ανάποδο. Προσωποποιεί και μεγεθύνει το μηδαμινό, ενώ τις συνειδήσεις τις αποκοιμίζει.

Οι κοινωνίες στο μέλλον, αν θέλουν να παραμείνουν κοινωνίες, θα πρέπει να θυμηθούν μεταξύ άλλων ότι το δάγκωμα ενός ανθρώπου από σκύλο έχει σημασία. Πολύ περισσότερο μάλιστα (με όλο τον σεβασμό προς τους σκύλους) που ολοένα περισσότεροι σκύλοι δαγκώνουν ανθρώπους. Και που ολοένα περισσότερο γίνεται δύσκολο να διακρίνεις ποιος είναι ο σκύλος και ποιος ο άνθρωπος…

* δημοσιογράφος
www.efsyn.gr

«Κυρία, εγώ θα σπουδάσω, δεν πρόκειται να παντρευτώ μικρή…», ήταν τα λόγια της Αννας, μαθήτριας 8 περίπου χρονών, όταν την πρωτογνώρισα στο σχολείο, τρία τέσσερα χρόνια πριν.

Παιδάκι που μεγάλωνε σε οικογενειακό περιβάλλον, καθόλου βοηθητικό. Πατέρας άρρωστος να μπαινοβγαίνει στο νοσοκομείο, μητέρα άνεργη με πολλά παιδιά, σ΄ ένα παλιό σπίτι χωρίς έπιπλα. Ενα μεγάλο χαλί από άκρη σε άκρη κάλυπτε το πάτωμα στο μοναδικό δωμάτιο του σπιτιού και από μια ξεχωριστή στοίβα ρούχα στην κάθε γωνιά του, καθόριζε τον χώρο του καθενός, εκεί που κοιμόταν, διάβαζε και περνούσε την ώρα του το κάθε ένα από τα πέντε παιδιά.

Το κορίτσι μας μια κούκλα, πανέξυπνη κι επιμελής μαθήτρια, ευγενικό και πρόθυμο παιδί, με μεγάλα γκριζογάλανα μάτια που σκοτείνιαζαν μερικές φορές από τις έγνοιες που κουβαλούσαν.

Το κορίτσι μεγάλωσε, έγινε και παραστάτιδα στην παρέλαση. Τα βλέμματα περίεργα την κοιτούσαν με απορία, πώς τα κατάφερε, αριστούχος μαθήτρια Ρομά στη σημαία;

Πριν τα Χριστούγεννα, μαθαίνουμε πως δεν τα καταφέρνει ο πατέρας της Αννας, φεύγει από κοντά τους και φεύγοντας χάνεται και η όποια ισορροπία υπήρχε στην οικογένεια. Λίγες μέρες μετά, το κορίτσι χάνεται από το σχολείο. Ολοι αναρωτηθήκαμε το γιατί, πιστεύοντας ότι θα είναι λόγω του χαμού του πατέρα, μέχρι την ημέρα που η μητέρα παρουσιάστηκε να μας ανακοινώσει τη χαρά της γιατί ζήτησαν την κόρη της σε γάμο.

Αφήστε τη να τελειώσει τουλάχιστον το σχολείο, λίγοι μήνες έμειναν, της είπα. Με κοίταξε χαμογελώντας και συνέχισε να μιλάει για το πόσο τυχερή είναι η μικρή. «Την άλλη βδομάδα γίνονται τα αρραβωνιάσματα» μου λέει.

Κι έρχονται οι άσχημες ημέρες του κορονοϊού και το ξαφνικό κι απότομο κλείσιμο των σχολείων. Οι μέρες περνούσαν δύσκολα η μία μετά την άλλη, κολλημένοι οι περισσότεροι από εμάς στην τηλεόραση, κάπου εκεί κοντά στις έξι, ν' ακούσουμε τα πόσα κρούσματα, τους πόσους θανάτους είχαμε, σε ένα ακόμη θλιβερό εικοσιτετράωρο.

Κύλησαν τρεις μήνες από τότε… Κι όλοι μας επιστρέψαμε πίσω στα σχολειά μας με χαρά και προσμονή να ξανασυναντηθούμε, να συνεχίσουμε από κει που μείναμε, να ολοκληρώσουμε έναν κύκλο που άνοιξε και ποτέ δεν ολοκληρώθηκε όπως θα έπρεπε, να αγκαλιάσουμε έστω και με τα μάτια τους μαθητές μας. Να τους πούμε πως είμαστε πάλι όλοι εδώ, μην ανησυχείτε, είμαστε πάλι όλοι εδώ έτοιμοι να πάμε παρακάτω.

Τα παιδιά επέστρεψαν στο σχολείο τους, με τις όποιες καθημερινές δυσκολίες κι αλλαγές είχαν εντωμεταξύ πάρει τη θέση της φιλόξενης αγκαλιάς που άλλοτε τα περίμενε.

Το κορίτσι μας όμως πουθενά. Αφαντο όλες αυτές τις ημέρες…

Πριν λίγες μέρες ακούσαμε πως είναι έγκυος…

* Η Μαρίζα Πλιάκα είναι εκπαιδευτικός, διευθύντρια στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Κάτω Αχαΐας.

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE