Διαβάσαμε πρόσφατα για το νέο σενάριο ανάθεσης των οκτώ εργολαβιών της Πατρών- Πύργου σε δύο αναδόχους, ως συνέχεια των ατέρμονων συζητήσεων γύρω απ’ το έργο και ενώ ο χρόνος έχει εξαντληθεί. Πως είναι δυνατόν να περιμένουμε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα ακυρώσει ένα διαγωνισμό που –καλώς ή κακώς- πραγματοποιήθηκε, με όλες τις νομικές και οικονομικές συνέπειες που αυτό θα επιφέρει; Με ποια νόμιμα ή νομιμοφανή κριτήρια θα γίνουν οι νέες αναθέσεις;

Και το σπουδαιότερο, τι χρονικό ορίζοντα θα έχουν όλες αυτές οι διαδικασίες σε ένα κράτος που μόνο επιτελικό και ευέλικτο δεν είναι. Πολύ φοβάμαι ότι το έργο αυτό οδεύει οριστικά στις καλένδες με τις τακτικές που ακολουθούνται. Και θα συνεχίσουμε να έχουμε ένα δρόμο – καρμανιόλα, που θα στοιχίζει και στο μέλλον τη ζωή σε δεκάδες συμπολίτες μας, υπονομεύοντας παράλληλα κάθε αναπτυξιακή προοπτική, στη δυτική Αχαΐα και σ’ όλη την Ηλεία. Άλλωστε, εδώ και τόσα χρόνια είμαστε στο ίδιο σήριαλ θεατές. Το μόνο που αλλάζει είναι οι σκηνοθέτες: Χρυσοχοίδης, Σπίρτζης, Καραμανλής. Όλοι επιδίδονται απλά στο να κατηγορούν αλλήλους, να δημιουργούν νέα ευφάνταστα σενάρια και να διαβεβαιώνουν, φυσικά, ότι κάποτε θα υπάρξει «happy end», σ’ αυτό το πολύπαθο έργο.

Αυτό, όμως, που όλοι βλέπουμε, είναι αναρίθμητα εικονοστάσια που πίσω τους κρύβονται χαμένες ανθρώπινες ζωές, θλίψη, πόνος και αίμα.

Κι όμως, πιστεύω ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα όταν βάζουμε πάνω από όλα την ανθρώπινη ζωή και την προστασία της.

Τα νομοθετικά εργαλεία υπάρχουν και καλό θα είναι ν’ αξιοποιηθούν παραμερίζοντας προσωπικές φιλοδοξίες, προσωπικά οφέλη και τη μόνιμη, κουραστική πλέον τακτική που βάζει μπροστά το «για όλα τα δεινά φταίνε οι άλλοι».

Της Ολυμπίας Λόη, Αρχιτέκτονα-Μηχανικού

Πρόσφατα εξεδόθηκε Δικαστική απόφαση, όπου ανοίγει τον δρόμο δικαίωσης ενάντια στην εργασιακή πίεση που δέχεται ο κάθε εργαζόμενος και τις επιπτώσεις που έχει στην υγεία του. Η δικαίωση είναι ιδιαίτερης σημασίας όταν το συμβάν θεωρείται εργατικό ατύχημα, ο εργαζόμενος έχει διαφύγει τον κίνδυνο και είναι ζωντανός.

Οι δύσκολοι καιροί κρίσης και η απορρύθμιση που έχουν επιφέρει τα Μνημόνια στην αγορά εργασίας δημιουργούν έντονη ανασφάλεια.

Η απαιτητική δουλειά, οι κακές εργασιακές σχέσεις, η πίεση να ανταπεξέλθει σε οικογένεια και εργασία, οι υψηλές ψυχολογικές και πνευματικές απαιτήσεις αποτελούν θέματα καθημερινού άγχους και ανησυχίας με αποτέλεσμα ο εργαζόμενος να είναι περισσότερο ευάλωτος σε ασθένεια ή ατύχημα.

Ένας μεγάλος αριθμός εργαζομένων υποφέρει σήμερα φανερά ή σιωπηλά από εργασιακό άγχος με πολλές σημαντικές και ψυχολογικές επιπτώσεις τόσο για την υγεία του όσο και για την ίδια του την ζωή.

Πέραν των προβλημάτων ψυχικής υγείας, οι εργαζόμενοι που πάσχουν από παρατεταμένο άγχος κινδυνεύουν να εμφανίσουν σοβαρά σωματικά προβλήματα υγείας, όπως καρδιαγγειακές παθήσεις, μυοσκελετικά προβλήματα ακόμα και καρκίνο.

Η ΓΣΕΕ προσπαθεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση των αρνητικών επιπτώσεων που υφίστανται οι εργαζόμενοι από την παρατεταμένη κρίση και της πολιτικές αντιμετώπισής της.

Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ έχει αναπτύξει πρωτοβουλία, η οποία έχει στόχο την κατάρτιση, την ενημέρωση, την πληροφόρηση και την συμβουλευτική των εργαζομένων και ανέργων προκειμένου να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις αυξημένες απαιτήσεις και αντιξοότητες της καθημερινότητας.

Το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ προσφέρει σειρά προγραμμάτων κατάρτισης που λειτουργούν ως ασπίδα στον αγώνα αυτό. Συγκεκριμένα, εργαζόμενοι μπορούν να παρακολουθήσουν πρόγραμμα κατάρτισης με τίτλο «Διαχείριση εργασιακού άγχους» ώστε οι εργαζόμενοι να κατανοήσουν καλύτερα το άγχος που νιώθουν στην εργασία τους, να διερευνήσουν τις αιτίες του, να μάθουν να αναγνωρίζουν τα συμπτώματά του κα να αναπτύξουν δεξιότητες για την αποτελεσματική πρόληψη και διαχείριση του με την ενεργοποίηση ενός προσωπικού σχεδίου αποθεμάτων.

Άλλες σχετικές θεματικές ενότητες προγραμμάτων είναι: «Οι Οργανωτικές Ικανότητες», όπου εστιάζουν στη  δυνατότητά μας να ανταπεξέλθουμε σε αυτό το μεταβαλλόμενο και απαιτητικό εργασιακό περιβάλλον και σχετίζονται άμεσα με το πόσο ικανοί είμαστε να αναλάβουμε και να διαχειριστούμε αποτελεσματικά πρωτοβουλίες, αρμοδιότητες και ρόλους. Οι οργανωτικές ικανότητες, είναι πολύτιμο οπλοστάσιο στον αγώνα μας για την διατήρηση της θέσης εργασίας μας.

Επίσης, το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ υλοποιεί προγράμματα κατάρτισης με τίτλο «Ικανότητες Διαχείρισης Συγκρούσεων στο χώρο εργασίας».

Στην Ελλάδα της κρίσης δοκιμάζονται οι ανθρώπινες σχέσεις. Η οικονομική κρίση, έγινε κοινωνική, πολιτική, περιβαλλοντική και προσωπική.Το μέγεθος και ο ρυθμός των αλλαγών στην καθημερινότητα μας δημιουργεί εντάσεις και βάζει σε δοκιμασία τις ανθρώπινες σχέσεις, στον προσωπικό, εργασιακό και κοινωνικό χώρο.

Το πρόγραμμα κατάρτισης για τις Ικανότητες διαχείρισης συγκρούσεων στο χώρο εργασίας, διερευνά τις συγκρούσεις στις ανθρώπινες σχέσεις και τις δεξιότητες που χρειάζεται να αναπτύξει κάποιος για να μπορεί να τις διαχειριστεί. Ερευνά την προσωπική στάση απέναντι στις συγκρούσεις και τρόπους βελτίωσης της επικοινωνίας και των αντιδράσεων μας.

Παρά το ότι δίνεται έμφαση στις συγκρούσεις στον εργασιακό χώρο, οι δεξιότητες που αναπτύσσονται σε αυτό είναι απαραίτητες σε κάθε ανθρώπινη σχέση.

Επιπλέον, στο πλαίσιο του Δικτύου Πληροφόρησης και Συμβουλευτικής υποστήριξης εργαζομένων και ανέργων που λειτουργεί σε πανελλαδικό επίπεδο, το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ υλοποιεί ομαδικά εργαστήρια συμβουλευτικής για την αντιμετώπιση του φαινομένου «Mobbing Εργασιακός Εκφοβισμός». Γνωρίζουμε ότι το φαινόμενο της ηθικής παρενόχλησης της εργασιακής κακοποίησης και της ψυχολογικής βίας στους χώρους εργασίας ή αλλιώς το «Σύνδρομο mobbing» παίρνει μεγάλες διαστάσεις για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων.

Ένας (1) στους 10 Έλληνες καταγγέλλει συνθήκες εκφοβισμού στη δουλειά του.

5% των Ελλήνων εργαζόμενων αναφέρουν περιστατικά σωματικής βίας στη δουλειά τους.

8% των Ευρωπαίων εργαζόμενων έχουν υποστεί mobbing.

80% μειώνεται η αποδοτικότητα από το mobbing.

50% των θυμάτων του mobbing αναφέρουν ότι υποφέρουν από έντονο άγχος.

Έρευνα έχει αποδείξει ότι συχνά οι γυναίκες αναλαβμάνουν τον ρόλο του θύτη. Η ίδια έρευνα έδειξε ότι το 40% των γυναικών έχει δεχτεί εκφοβισμό από γυναίκες, το 76% των αντρών παρενοχλείται από άντρες, ενώ μόνο το 3% των αντρών έχει δεχτεί επίθεση από γυναίκες.

Η εργασιακή κακοποίηση εκφράζεται με τους εξής τρόπους:

Προσβολή των συνθηκών εργασίας.

Προσβολή των κοινωνικών σχέσεων.

Προσβολή της αξιοπρέπειας.

Προσβολή της επαγγελματικής επάρκειας

Προσβολή της σωματικής υγείας

Το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ θέλοντας να ενισχύσει την άμυνα όλων των εργαζομένων για τα φαινόμενα που γεννήθηκαν και εξελίχθηκαν μέσα στην κρίση παρέχει εργαλεία προς όφελος των εργαζομένων και κατ’ επέκταση της υγείας τους.

Το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας βρίσκεται στην διεύθυνση:

Κολοκοτρώνη 20, ΤΚ 26221, 6ο όροφος

Τηλέφωνα Επικοινωνίας: 2610624755 & 2610226347

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

*Η Σταυρούλα Παναγοπούλου – Νικολάου είναι Πρόεδρος ΙΝΕ/ΓΣΕΕ ΠΔΕ, π. Πρόεδρος Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Πάτρας

Οι φετινές εκδηλώσεις τιμής και μνήμης για την εξέγερση του Πολυτεχνείου διεξάγονται σε συνθήκες επίθεσης στις αξίες του συλλογικού αγώνα, της αλληλεγγύης, του δικαιώματος στην αμφισβήτηση της υπάρχουσας κατάστασης. Στις αξίες αυτές επιτίθεται η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με την κατάργηση του ασύλου και με σειρά αντεργατικών νόμων (αναπτυξιακό νομοσχέδιο), που στόχο έχουν το βάθεμα της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης μέσω της κατάργησης των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων και την κατάργηση του δικαιώματός της στη συλλογική πάλη μέσω του δραστικού περιορισμού του δικαιώματος στην απεργία.
 
Αναπόσπαστο στοιχείο για την επιβολή της αντιλαϊκής, αντιεκπαιδευτικής και αντεργατικής πολιτικής, είναι η ένταση της κρατικής καταστολής. Απτό παράδειγμα αποτελεί η ωμή παρέμβαση των ΜΑΤ κατ’ εντολή της κυβέρνησης στην ΑΣΟΕΕ, οι συλλήψεις και ο τραυματισμός φοιτητών. Επίθεση, που καθόλου τυχαία δεν είναι η χρονική στιγμή στην οποία εκδηλώνεται, λίγες μόνο ημέρες πριν την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η οποία αποτελεί ιστορικό ορόσημο που συμπυκνώνει τις αξίες του αγωνιζόμενου λαού. Τις αξίες της συλλογικής πάλης, της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας, της αμφισβήτησης της υπάρχουσας κατάστασης θέλει να καταστείλει η κυβέρνηση.
 
Στις συνθήκες αυτές, της έντασης της επίθεσης του κεφαλαίου και του κράτους σε βάρος της νεολαίας και των εργαζομένων, το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα, το λαϊκό κίνημα, είναι αναγκαίο να συσπειρώσει τις δυνάμεις του και να αντεπιτεθεί. Το κίνημα ποτέ δεν είχε και ποτέ δε θα έχει μία και μοναδική «αλάνθαστη» και «καθαρή» θέση, διαφορετικά δε θα ήταν κίνημα. Αυτό όμως που έχει αξία για την ανάπτυξη του μαζικού κινήματος σε αυτές τις συνθήκες όξυνσης της επίθεσης από την πλευρά του κεφαλαίου και του κράτους, δεν είναι η περιχαράκωση των διαφόρων μερίδων του μαζικού κινήματος –κάτι που βολεύει εξαιρετικά την επίθεση της κυβέρνησης– αλλά  η αναγκαία συσπείρωση των μαχόμενων δυνάμεων του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος και η κοινή συμπόρευσή τους στο δρόμο του αγώνα. Τόσο για την ανάπτυξη μιας αποτελεσματικής αντίστασης και αντεπίθεσης στις δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του κεφαλαίου, όσο και για την ίδια την ποιοτική ανάπτυξη του κινήματος μέσα από τη διαπάλη των ιδεών, που δεν πρόκειται να υπάρξει όσο οι διάφορες μερίδες του μένουν περιχαρακωμένες «αυτάρεσκα» στη δικιά τους «μοναδική αλήθεια», στη «δικιά τους» συγκέντρωση, στη «δικιά τους» πορεία.

 Μια τέτοια πρακτική μπορεί να εξυπηρετεί –μπορεί τελικά και όχι– τους βραχυπρόθεσμους κομματικούς σχεδιασμούς, σίγουρα όμως δεν ευνοεί τη μακροπρόθεσμη προοπτική ανάπτυξης του κινήματος.  
Η ενότητα των μαχόμενων δυνάμεων του μαζικού κινήματος της νεολαίας και των εργαζομένων  δεν μπορεί παρά να εκφραστεί σε μία και ενιαία πορεία, η οποία θα έχει αφετηρία και τέλος τον ιστορικό χώρο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στην Πάτρα, το χώρο που έχει χαραχθεί στη μνήμη του πατραϊκού λαού ως σύμβολο αντίστασης και αγώνα. Αυτός ο χώρος είναι το Παράρτημα του Πανεπιστημίου (Κορίνθου και Αράτου). Το Παράρτημα ως σύμβολο αντίστασης και αγώνα, δεν εκχωρείται στο κράτος για «μουσιοποίηση» και δεν χαρίζεται στη λήθη, όπως πολλές φορές έχει επιχειρηθεί κατά το παρελθόν από Νομαρχιακές αρχές, Δημοτικές αρχές και αστικά κόμματα. Το Παράρτημα ως σύμβολο αντίστασης και αγώνα, μόνο να ενώνει μπορεί τις μαχόμενες δυνάμεις του νεολαιίστικου και εργατικού κινήματος και όχι να τις διαχωρίζει.

Στη βάση αυτή, το Εργατικό Κέντρο Πάτρας και ο Δήμος Πατρέων που καλούν σε πορεία από την Πλατεία Όλγας (και όχι από το Παράρτημα), αλλά και οι φοιτητικοί σύλλογοι που καλούν σε πορεία από το Παράρτημα, θα πρέπει να εξαντλήσουν κάθε δυνατότητα για διεξαγωγή μίας και ενιαίας πορείας με αφετηρία και κατάληξη το Παράρτημα. Συνεννόηση μεταξύ των φορέων των δύο συγκεντρώσεων και κοινή ώρα για κοινή συμπόρευση μπορεί να υπάρξει, αρκεί να υπάρχει η θέληση για κάτι τέτοιο.
Η απομάκρυνση ή/και η αποδυνάμωση των εκδηλώσεων τιμής και μνήμης από το Παράρτημα, τον ιστορικό χώρο της εξέγερσης στην Πάτρα, δηλαδή, το άνοιγμα του δρόμου για να ξεθωριάσει η ιστορική μνήμη της εξέγερσης και οι επίκαιρες αξίες που αυτή συμπυκνώνει, ποιους άραγε εξυπηρετεί, αν όχι τη στρατηγική της διάσπασης του κινήματος και της επίθεσης της κυβέρνησης στις δυνάμεις της εργασίας και της νεολαίας;
Γιατί η Πάτρα είναι η μοναδική από τις πόλεις στις οποίες υπήρξε εξέγερση το 1973, στην οποία διαχρονικά υποτιμάται ο φυσικός χώρος της εξέγερσης από τις δημοτικές αρχές (ανεξαρτήτου πλειοψηφούσας παράταξης), από το Εργατικό Κέντρο (ανεξαρτήτου πλειοψηφούσας παράταξης) και κάποιους ακόμα φορείς; Κάτι αντίστοιχο δεν συμβαίνει στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, όπου οι εκδηλώσεις τιμής και μνήμης για την εξέγερση του Πολυτεχνείου γίνονται διαχρονικά στο φυσικό χώρο που έλαβαν χώρα τα γεγονότα, ενώ γίνεται μία και ενιαία πορεία. 
Το 1996 ορισμένοι μαχόμενοι φοιτητικοί σύλλογοι πήραν την πρωτοβουλία για τον τριήμερο εορτασμό της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στον ιστορικό χώρο του Παραρτήματος. Έκτοτε, κάθε χρόνο επί 23 συνεχόμενα έτη, η αγωνιστική αυτή παράδοση συνεχίζεται και αγκαλιάζεται από την Πατρινή κοινωνία, συμβάλλοντας τα μέγιστα στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης. Το ίδιο είναι αναγκαίο να γίνει και φέτος,  ίσως περισσότερο αναγκαίο από κάθε άλλη χρονιά. Όλες και όλοι στο Παράρτημα.

Γιάννης Ζησιμόπουλος

Πρόεδρος
του Συλλόγου Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών

φωτο:EUROKINISSI / ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
Διονύσης Τεμπονέρας*

Οι πρόσφατες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ 1880/2019 & 1888/2019 Ολομ.) έκριναν αντισυνταγματικό τον καθορισμό των εισφορών του ν. 4387/2016 για τους μη μισθωτούς, σε ποσοστό 20% του φορολογητέου εισοδήματός τους.

Χαρακτηριστικά, το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο της χώρας έκρινε κατά πλειοψηφία πως «[…] η υπαγωγή στην ασφάλιση, κατά τις διατάξεις αυτές, μισθωτών και μη μισθωτών, ήτοι κατηγοριών ασφαλισμένων με ουσιωδώς διαφορετικές συνθήκες απασχολήσεως και παραγωγής εισοδήματος, υπό ενιαίους κανόνες εισφορών και παροχών (άρθρα 39, 40 και 41 του ν. 4387/2016), αντίκειται στη συνταγματική αρχή της ισότητας, από της απόψεως της ενιαίας μεταχειρίσεως προσώπων που τελούν υπό διαφορετικές συνθήκες.

Πράγματι, κατά το διανεμητικό σύστημα καθορισμένων παροχών, το οποίο επέλεξε ο νομοθέτης για τον νέο φορέα, ασφαλισμένοι οιασδήποτε κατηγορίας από τις υπαγόμενες στον ενιαίο ασφαλιστικό φορέα με τις ίδιες συντάξιμες αποδοχές (για τις οποίες κατέβαλαν εισφορές) και τον ίδιο χρόνο ασφαλίσεως αποκτούν την ίδια ασφαλιστική παροχή (κύρια σύνταξη).

Στη χρηματοδότηση της παροχής αυτής τόσο η ασφαλιζόμενη μισθωτή εργασία όσο και τα ασφαλιζόμενα επαγγέλματα συμβάλλουν με το ίδιο ποσοστό εισφοράς (20%) επί του εισοδήματος που παράγουν. Την παροχή όμως αυτή οι μη μισθωτοί ασφαλισμένοι (αυτοαπασχολούμενοι, ελεύθεροι επαγγελματίες και αγρότες) αποκτούν έχοντας καταβάλει το σύνολο της ως άνω εισφοράς επί του εισοδήματος που πραγματοποιούν από το επάγγελμά τους, ενώ οι μισθωτοί ασφαλισμένοι αποκτούν την ίδια παροχή έχοντας καταβάλει εισφορά 6,67% επί των αποδοχών τους από την εργασία τους, καθώς το υπόλοιπο της εισφοράς (13,33%) βαρύνει τους εργοδότες τους. Συνεπώς, οι μη μισθωτοί ασφαλισμένοι, μη έχοντες εργοδότη βαρυνόμενο με τμήμα της δικής τους εισφοράς, καταβάλλουν τριπλάσιο μέρος του εισοδήματός τους ως αντιπαροχή για την πρόσβαση στην κοινωνική ασφάλιση και την απόληψη της ίδιας παροχής σε σχέση με τους μισθωτούς ασφαλισμένους και, μάλιστα, χωρίς το ύψος των καταβληθεισών εισφορών τους να συνδιαμορφώνει, όπως στο σύστημα καθορισμένων εισφορών, το ύψος της ασφαλιστικής παροχής».

Με βάση τις παραπάνω σκέψεις, το ΣτΕ προχώρησε σε μια μεταστροφή (;) της νομολογίας, αγνοώντας την ισχυρή μειοψηφία, η οποία υποστήριξε ότι «[…] ναι μεν οι μισθωτοί, αφ’ ενός, και οι μη μισθωτοί, αφ’ ετέρου, συνιστούν δύο διαφορετικές κατηγορίες ασφαλισμένων, που τελούν κατ’ αρχήν υπό διαφορετικές συνθήκες απασχολήσεως και παραγωγής εισοδήματος, η ενιαία, όμως, αντιμετώπισή τους από τον ν. 4387/2016 με τη θέσπιση ενιαίων κανόνων υπολογισμού εισφορών και παροχών, δεν συνιστά άνιση μεταχείριση εις βάρος της δεύτερης κατηγορίας ασφαλισμένων, αντίθετη στη συνταγματική αρχή της ισότητας, διότι, όπως έχει κριθεί (ΑΕΔ 3-5/2007), και οι εισφορές του εργοδότη καταβάλλονται με αφορμή τη σχέση εργασίας, που συνδέει αυτόν με τους ασφαλισμένους, αφού οι ασφαλιστικές εισφορές του εργοδότη αποτελούν τμήμα του μισθού και υπολογίζονται επί των αποδοχών των εργαζομένων, όπως και οι ασφαλιστικές εισφορές που καταβάλλουν αυτοί, με συνέπεια τόσο οι μισθωτοί όσο και οι μη μισθωτοί ασφαλισμένοι να βαρύνονται, στο πλαίσιο των διαφορετικών συνθηκών ασκήσεως του ασφαλιστέου επαγγέλματός τους, με εισφορές αναγόμενες σε ίσο ποσοστό επί των προερχομένων από την άσκηση του ασφαλιστέου επαγγέλματος αποδοχών των και δεν συντρέχει περίπτωση δυσμενούς διακρίσεως εις βάρος τους, όπως εσφαλμένως υπολαμβάνει το αιτούν».

Σε παλιότερη απόφασή του, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (ΑΕΔ) είχε επιληφθεί επί διαφωνίας μεταξύ του ΣτΕ και του Αρείου Πάγου, με αφορμή την επιβολή πλαφόν στα εφάπαξ του προσωπικού της πρώην Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος. Το ΑΕΔ είχε υποστηρίξει τότε ότι «[…] οι εισφορές του εργοδότη καταβάλλονται με αφορμή τη σχέση εργασίας, που συνδέει αυτόν με τους ασφαλισμένους, αφού οι ασφαλιστικές εισφορές του εργοδότη αποτελούν τμήμα του μισθού και υπολογίζονται επί των αποδοχών των εργαζομένων, όπως και οι ασφαλιστικές εισφορές που καταβάλλουν αυτοί».

Το ΣτΕ, στις πρόσφατες αποφάσεις του, αναφέρεται στην ασφαλιστική εισφορά «[…] ως μέσο χρηματοδοτήσεως της κοινωνικής ασφαλίσεως, ως εκδήλωση της κοινωνικής αλληλεγγύης και ως εργοδοτική εισφορά που συνιστά δημόσιο βάρος προς αντιμετώπιση της δαπάνης για την κοινωνική ασφάλιση. Ως αναγκαίος δε όρος για την πρόσβαση στην ασφαλιστική κάλυψη συνιστά ανταποδοτική παροχή για την απόλαυση κοινωνικού δικαιώματος».

Πρόκειται για μια κεκαλυμμένη διαφωνία ανάμεσα στους κόλπους των ανώτατων δικαστών, που προσπάθησαν να ισορροπήσουν και να συγκεράσουν ανόμοιες πραγματικά καταστάσεις, με κίνδυνο όμως να αποχαρακτηρίσουν τις εργοδοτικές εισφορές των μισθωτών, ως τμήμα του μισθού και να ανοίξουν τον δρόμο στην εκάστοτε εκτελεστική εξουσία για τη μείωσή τους.

Η διαφορά είναι λεπτή, αλλά πολύ ουσιαστική: αν οι εργοδοτικές εισφορές είναι δημόσια βάρη που προορίζονται για τις δαπάνες τις κοινωνικής ασφάλισης και μόνο, τότε η εκτελεστική εξουσία που τα επιβάλλει, έχει τον πρώτο και μοναδικό λόγο για τον καθορισμό της εισφοράς με γνώμονα την οικονομική βιωσιμότητα του συστήματος, την αναλογιστική ισορροπία, την επιλογή μείωσης του μισθολογικού κόστους κ.λπ.

Αν, όμως, οι εργοδοτικές εισφορές συνιστούν τμήμα του μισθού των εργαζομένων ως αντιστάθμισμα για την παροχή της εργασίας, τότε η αυθαίρετη μείωσή τους συνιστά και… μείωση μισθών και το ζήτημα αλλάζει δραματικά εις βάρος του κόσμου της μισθωτής εργασίας.

Το ΣτΕ προσπάθησε να «τετραγωνίσει τον κύκλο», συγκρίνοντας πραγματικά ανόμοιες καταστάσεις και αγνοώντας στην απόφασή του ότι ήδη οι εισφορές για τους μη μισθωτούς είχαν μειωθεί στο 13,33% του εισοδήματος από τις αρχές του 2018. Με τον τρόπο αυτό άνοιξε τον δρόμο για την περαιτέρω μείωση της ασφαλιστικής εισφοράς των μη μισθωτών κοντά στα επίπεδα του 6,67% που καταβάλλουν οι μισθωτοί ως εργατική εισφορά! Προκάλεσε όμως παράπλευρες απώλειες.

Η αντίληψη της νομολογίας, που απομακρύνεται από την άποψη ότι η ασφαλιστική εισφορά –ανεξάρτητα από τη νομική φύση της, για την οποία η θεωρία δεν έχει καταλήξει ακόμα– αποτελεί τμήμα του κοινωνικοποιημένου μισθού, όχι με την στενή νομική έννοια, αλλά με την οικονομική, αναμένεται να οδηγήσει σε σημαντικά προβλήματα για τους εργαζόμενους στο μέλλον (μειώσεις εισφορών και άρα και συντάξεων).

* Δικηγόρος-εργατολόγος
www.efsyn.gr

Η 17η Νοέμβρη του 1973 ήταν μια στιγμή που άλλαξε καθοριστικά το μέλλον της χώρας, για τη σημερινή ελευθερία μας, την κατοχύρωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, την ελευθερία της έκφρασης και της πολιτικής άποψης. Η κατάληψη του Πολυτεχνείου από τους φοιτητές συντέλεσε καταλυτικά στο να πέσει η χούντα, η οποία τραυμάτισε τον τόπο σε οικονομικό, ιδεολογικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Η σημασία της τότε εξέγερσης είναι να θυμόμαστε σήμερα και να επικαιροποιούμε τα αιτήματα των φοιτητών του Πολυτεχνείου και των άλλων καταλήψεων όπως το Παράρτημα του Πανεπιστημίου στην Πάτρα.
«Ψωμί – παιδεία – ελευθερία»

Αίτημα επίκαιρο ως τις μέρες μας που ο λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με κυβερνήσεις που αμφισβητούν κοινωνικά αγαθά όπως το ρεύμα και το νερό, η υγεία και η παιδεία, επιθυμώντας να τα ιδιωτικοποιήσουν. Σήμερα που εκατοντάδες συνάνθρωποί μας αντιμετωπίζουν κινδύνους εξώσεων και να βρεθούν στο δρόμο για χρέη προς τράπεζες. Παράλληλα, η παιδεία βρίσκεται στο στόχαστρο από μια κυβέρνηση που θέλει να κάνει τη νεολαία να πειθαρχήσει, να είναι πειθήνια και εντατικοποιημένη στους ρυθμούς της αγοράς. Σήμερα που η ελευθερία του κόσμου αμφισβητείται συνεχώς από μια νεοφιλελεύθερη και συντηρητική κυβέρνηση που προσπαθεί με κάθε τρόπο να περιορίσει τη δημιουργική έκφραση και τη συλλογική διεκδίκηση.

«ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ – ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ»

Το αντιιμπεριαλιστικό αυτό σύνθημα ήταν γραμμένο σε περίοπτη θέση στο χώρο του Πολυτεχνείου δείχνοντας την αντίθεση του κινήματος στην επεμβατικότητα των ξένων δυνάμεων. Σήμερα η ίδια πολιτική, συνεχίζεται από τους «θεσμούς». Όπως συνεχίζεται και η πρόσδεση της χώρας μας στα ΝΑΤΟϊκά σχέδια που σπέρνουν το θάνατο στη γειτονιά μας. Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και η αναβάθμιση του Αράξου και της Ανδραβίδας ως βάσεων για τα σχέδια του ΝΑΤΟ είναι υπεύθυνα για τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων.

Ο αγώνας ενάντια στην κυβέρνηση

Είναι χρέος μας σήμερα να πιάσουμε πάλι το νήμα των αγώνων ενάντια στην κυβέρνηση σε όλα τα επίπεδα. Στο μέτωπο των αντεργατικών ρυθμίσεων για την καθιέρωση συλλογικών συμβάσεων εργασίας, στο μέτωπο της παιδείας, να αντισταθούμε στην υποχρηματοδότηση και την υποβάθμιση των Δήμων και των ΟΤΑ προς την μετάλλαξη των Δήμων σε μάνατζερ, να αντισταθούμε στην αντι-μεταναστευτική πολιτική της ΝΔ, να αντισταθούμε στην καταπάτηση κοινωνικών και δημοκρατικών ελευθεριών.

Το πολυτεχνείο στο σήμερα

Να τιμήσουμε τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου και τους αγωνιστές του λαϊκού κινήματος. Μας εμπνέει και μας οδηγεί η θυσία του Νίκου Τεμπονέρα, ενός ανθρώπου που έδειξε ότι οι αγώνες του λαού και της νεολαίας στο σήμερα μπορούν να είναι νικηφόροι. Η Ανυπότακτη Πολιτεία θα δώσει και φέτος μαζικό παρών στις εκδηλώσεις μνήμης όλου του τριημέρου στο Παράρτημα, στο χώρο που διοργανώνονται οι εκδηλώσεις μνήμης από φοιτητικούς συλλόγους, στο οποίο θα καταθέσει στεφάνι την Κυριακή 17 Νοέμβρη στις 11.00. Θα συμμετέχουμε σε όλες τις προσπάθειες συντονισμού του φοιτητικού και λαϊκού κινήματος και των οργάνων του έτσι ώστε να εορταστεί μαζικά και αγωνιστικά η επέτειος της 17η Νοέμβρη. Καλούμε όλο το λαό της Πάτρας σε μια πορεία για την εκκίνηση νέων αγώνων, ελπίδας και διεκδίκησης ενός καλύτερου αύριο.

Το συντονιστικό γραφείο της Ανυπότακτης Πολιτείας

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE