«Ο Δήμαρχος αναφέρθηκε και στο σχέδιο που έχει η Δημοτική Αρχή για το Γραμμικό Πάρκο πάνω από την γραμμή της υπόγειας χάραξης του τρένου…», αναφέρει χθεσινό ρεπορτάζ των εφημερίδων.   Πρόκειται για τον ίδιο Δήμαρχο που για χρόνια και σαν αντιπολίτευση (από το 2006 περίπου)  και σαν δημοτική αρχή, διατυμπάνιζε (και ψήφιζε) πως το σχέδιο που είχε ήταν αδιαπραγμάτευτο και ήταν η περιμετρική διέλευση του τρένου έξω από την Πάτρα.   Πρόκειται για τον ίδιο Δήμαρχο που το 2009 δεν ψήφιζε και κατήγγειλε (και γι’ αυτό το λόγο) το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο, (αποτέλεσμα επίπονης και επίμονης προσπάθειας των Δημοτικών Αρχών Καράβολα και Φούρα, με τη συμμετοχή όλων των φορέων της πόλης). Εκείνο το ΓΠΣ που έγινε νόμος του κράτους και πήρε ΦΕΚ το 2011 και προέβλεπε με αναλυτικό τρόπο αποτυπωμένο ως προς τις χρήσεις, Γραμμικό Πάρκο και Υπογειοποίηση του τρένου από την είσοδο της πόλης. Κάτι που δεν έπαυσε ποτέ να ισχύει τυπικά και νομικά.   Πρόκειται για τον ίδιο Δήμαρχο  που όταν ανέλαβε ορκίστηκε να προασπίσει το ΓΠΣ και η πρώτη του κίνηση ήταν να το καταπατήσει. Αν πίστευε πως ήταν σε λάθος κατεύθυνση είχε υποχρέωση να το θέσει στο λαό σαν θέμα και να το αναθεωρήσει. Δεν το έκανε! Αν ειλικρινά είχε αλλάξει πολιτική και σχεδιασμό ήταν υποχρεωμένος να αναθεωρήσει το ΓΠΣ και να επεκτείνει την υπογειοποίηση στα νέα όρια της πόλης. Δεν το έκανε και δεν το έχει κάνει μέχρι σήμερα. Αντίθετα αφού για μια δεκαετία αντιμετώπισε το θέμα σαν ευκαιρία για να αναδείξει την ταξική του αντίθεση με τους πάντες, όταν βρέθηκε σε αδιέξοδο παρουσίασε την Υπογειοποίηση και το Γραμμικό Πάρκο σαν δική του πρωτοπόρα ιδέα και σχέδιο. 

   «Για άλλη μία φορά η Πάτρα καλείται να “πληρώσει” την έλλειψη συνέχειας στον Δήμο και της … «κατά περίπτωση και κατά κομματική προέλευση»  διαχείρισης των μικρών και μεγάλων ζητημάτων που βρίσκονται σε εκκρεμότητα.  Όλα τα παραπάνω βέβαια δεν μειώνουν τις κορυφαίες και καταλυτικές ευθύνες του κράτους και των κυβερνήσεων. Οφείλουμε να μην τους δώσουμε άφεση, ιδίως τη στιγμή που  ακολούθησαν και αυτοί, το δρόμο της καταπάτησης των κανόνων, των υποσχέσεων και των νόμων που οι ίδιοι θεσμοθέτησαν και υπέγραψαν.   Δεν γνωρίζουμε πόσο «φαραωνικό» ή μη, είναι το έργο της υπογειοποίησης, (κατά τον υπουργό Υποδομών & Μεταφορών κ. Κ. Καραμανλή), αλλά απέναντι σε ένα κράτος που αδιαφορεί για τα συμφέροντα της πόλης και των κατοίκων της, σίγουρα υπήρξε «φαραωνική» η ζημιά από την επιδερμική αντιμετώπιση του θέματος από Δημοτικές Αρχές οι οποίες διαδέχθηκαν τις Δημοτικές Αρχές Α. Καράβολα και Α. Φούρα, που επί ημερών τους ενέκριναν και ψήφισαν τον παραπάνω αναφερόμενο Γενικό Πολεοδομικό Σχεδιασμό, ο οποίος προβλέπει-προκρίνει, την υπογειοποιημένη σιδηροδρομική γραμμή.   

Το υπενθυμίζω διότι μετά το 2010, οι δημοτικές αρχές, κινήθηκαν στο πλαίσιο της λογικής του «ναι μεν αλλά», δίνοντας “πατήματα”, χρόνο και άλλοθι στην κεντρική εξουσία για να λειτουργεί αναποτελεσματικά ως προς την πόλη και το μέλλον της.   Επίσης αξιοπρόσεκτη είναι και η αμέλεια (ή σκόπιμη αδιαφορία;) του κ. Πελετίδη να ελέγξει, ως όφειλε και είχε δικαίωμα, το αληθές των ανακοινώσεων και δεσμεύσεων της προηγούμενης Κυβέρνησης, ιδιαίτερα της εξασφάλισης των χρηματοδοτήσεων, προκειμένου σήμερα να μην είμαστε σε ρόλο απλού «θεατή» ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Κάθε θέμα της πόλης, εν προκειμένω της υπογειοποίησης του τρένου, δεν μπορεί να ερμηνεύεται με αφετηρία τις ιδεολογικές αντιλήψεις κάθε πλευράς ή της πολιτικές σκοπιμότητες.     Έστω και τώρα όμως και παρόλα τα λάθη και τις παραλήψεις, η περίσταση απαιτεί από όλους μας να βρεθούμε στην κοινή γραμμή που εξυπηρετεί το συμφέρον όλων των Πατρινών και των επόμενων γενεών. Υπερασπιζόμενοι το όπλο που έχει η πόλη στα χέρια της, το ψηφισμένο Γ.Π.Σ., που αποτελεί όχι μόνο ειλημμένη απόφαση της, αλλά πρωτίστως  δέσμευση του κράτους αφού το ίδιο το έχει υπογράψει». 

 

 

 

Η Δημοτική Παράταξη "Σπιράλ" τοποθετείται απέναντι στον "ανεπιθύμητο" πρέβη

Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες η Πάτρα πρωταγωνίστησε σε ένα σόου αγένειας και αναξιοπρέπειας, με την δημοσιότητα που δόθηκε στο ότι «ο Αμερικανός πρέσβης είναι ανεπιθύμητος στην πόλη». Ασχέτως ιδιότητας και καταγωγής, πρόκειται για έναν αξιωματούχο δημοκρατικής χώρας που επισκέπτεται την περιοχή μας και η στάση της πόλης απαιτεί προσοχή. Ο Δήμος Πατρέων δεν φρόντισε να εκπροσωπήσει τους δημότες του, που στην πλειοψηφία τους είναι και φιλόξενοι και ευγενείς, με μια ξεκάθαρη τοποθέτηση.

Με αφορμή αυτή την επίσκεψη του Αμερικανού πρέσβη Τζέφρι Πάιατ στην Πάτρα, λοιπόν, το σπιράλ θέτει το εύλογο ερώτημα: «Τι θέλει η πόλη και οι δημότες της; Θέλουν τα πανό και τα μεγάφωνα να λένε: «gohome», «ανεπιθύμητοι» και άλλα αντίστοιχα ή θέλουν αξιοπρέπεια, πολιτισμό και πνεύμα φιλοξενίας (που άλλωστε μας χαρακτηρίζει ως λαό); Και φυσικά το ερώτημα έχει να κάνει με οποιονδήποτε επισκέπτη, θεσμό ή διοργάνωση, που άμεσα ή έμμεσα γίνεται αποδέκτης της συμπεριφοράς που επιδεικνύει η πόλη (θεσμικά και μη).

Δεν χρειάζεται να θυμίσουμε στη Δημοτική Αρχή της πόλης πως εκλέχτηκε για να εκπροσωπεί και να εκφράζει το σύνολο των Δημοτών της Πάτρας. Ούτε χρειάζεται να διευκρινίσουμε πως μειοψηφικές (ή κομματικές) αντιλήψεις δεν μπορούν να επιβάλλονται σαν θέσεις μιας ολόκληρης πόλης. Αναγκαζόμαστε, όμως, να εκφράσουμε δημόσια την αντίθεσή μας σε τέτοιες πρακτικές. Ειδικά όταν αυτές επαναλαμβάνονται.

Παράλληλα με το πολιτικό θέμα, θέλουμε να θίξουμε και θέματα καθημερινότητας και εικόνας πόλης, όπως η ανάρτηση πανό σε δημόσιους χώρους, η αφισορύπανση και η ηχορύπανση που προξενήθηκαν, προκειμένου να διατρανωθεί το περιβόητο «ανεπιθύμητος». Και με την ευκαιρία να σημειώσουμε πως αφιλόξενο Δήμο αντιμετώπισαν και οι αποστολές των Παράκτιων Μεσογειακών Αγώνων που φιλοξενήθηκαν πρόσφατα στην Πάτρα.

Ευχόμαστε να μη χρειαστεί να επανέλθουμε στο θέμα.

 Θόδωρος Γεωργίου*

  

Στη διεθνή επιστημονική και πολιτική κοινότητα, η συζήτηση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στις μέρες μας η δημοκρατική συνθήκη «έχει ανάψει» για τα καλά, όπως θα έλεγε κάποιος. Και σε αυτές τις συζητήσεις δεν μετέχουν μόνον οι στοχαστές και οι ειδικοί πολιτικοί επιστήμονες, αλλά και όλοι όσοι εμπλέκονται στην πολιτική διαδικασία και έχουν οποιαδήποτε σχέση με το πολιτικό σύστημα.

Οσον αφορά τη θεματολογία και την προβληματική, θα πρέπει να τονιστεί ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τα προβλήματα των προηγούμενων δεκαετιών, όπως π.χ. ήταν οι παθογένειες της δημοκρατίας ή η κρίση νομιμοποίησης της πολιτικής εξουσίας. Σήμερα τα προβλήματα της δημοκρατικής συνθήκης είναι διαφορετικά και σχετίζονται με το πολιτικό φαινόμενο που ονομάζουμε: «η δημοκρατία σε κρίση», πράγμα που σημαίνει ότι ως θέματα αναλύονται οι απειλές που αντιμετωπίζει η δημοκρατία, οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν στο εσωτερικό της και γενικά τα «πράγματα» (παράγοντες, εξωθεσμικοί μηχανισμοί και εσωτερικές διαδικασίες κ.ά.) που υπονομεύουν την ίδια την ύπαρξη της δημοκρατικής συνθήκης.

Αναφέρω ένα ενδεικτικό παράδειγμα: ποιος είναι ο ρόλος των μέσων μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ) στη λειτουργία των σύγχρονων Δημοκρατιών; Το θέμα αυτό έχει σχεδόν εξαντληθεί στην έρευνα και τη σχετική βιβλιογραφία. Και στο εμπειρικό επίπεδο δεν έχει κανείς παρά να κοιτάξει πόσα από τα εμφανιζόμενα άτομα στην τηλεόραση έγιναν βουλευτές κατά τις πρόσφατες εκλογές (7 Ιουλίου 2019). Και από φιλοσοφικής και θεωρητικής απόψεως να εξετάσει σε ποιο βαθμό τα ΜΜΕ και πιο συγκεκριμένα η τηλεόραση (ιδιαίτερα η ιδιωτική τηλεόραση) λειτουργούν ως μηχανισμοί διαμόρφωσης θέσεων για κάθε κοινωνικό-πολιτικό πρόβλημα.

Στη σύντομη όμως αυτή παρέμβασή μου δεν έχω στόχο να εξετάσω τη διασύνδεση της δημοκρατικής συνθήκης με τα ΜΜΕ, αλλά να αναλύσω από την κριτικο-ερμηνευτική σκοπιά τις αλλοιώσεις που υφίσταται η αντιπροσωπευτική δημοκρατία στις μέρες μας. Και όπως αναφέρω στον τίτλο, οι αλλοιώσεις αυτές που παρατηρούνται στη συγκρότηση της δημοκρατικής συνθήκης και κατά συνέπεια στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας ανάγονται (ή οφείλονται) στον τύπο διακυβέρνησης που η εκάστοτε πολιτική κοινωνία θεσμοθετεί προκειμένου, κατά την άποψή της, να επιλύσει τα κοινωνικο-πολιτικά προβλήματα. Το περιώνυμο «επιτελικό κράτος» της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι ένας ειδικός τύπος διακυβέρνησης.

Επειδή όμως δεν θα πρέπει να προτρέχουμε σχετικά με τα δικά μας ζητήματα, επιβάλλεται να «κατασκευάσω» (εννοώ στο θεωρητικό-πολιτικό επίπεδο) τους τύπους διακυβέρνησης, οι οποίοι εκ των έσω υπονομεύουν την ίδια τη δημοκρατική αρχή. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να διευκρινίσω προς τους αναγνώστες ότι δεν υπερασπίζομαι κάποια μεταφυσική ιδέα περί δημοκρατίας. Αντιθέτως, και ως πολιτικός φιλόσοφος και ως διανοούμενος πιστεύω βαθιά στον ιστορικό χαρακτήρα της δημοκρατικής αρχής, της δημοκρατικής συνθήκης.

Οι πέντε, λοιπόν, τύποι της διακυβέρνησης στις σύγχρονες δημοκρατίες είναι οι εξής: πρώτον, ο υπο-πολιτικός, δεύτερον, ο μετα-κομματικός, τρίτον, ο τεχνοκρατικός, τέταρτον, ο ανελεύθερος και πέμπτον ο λαϊκίστικος. Η απαρίθμηση των πέντε τύπων διακυβέρνησης στην οποία προβαίνω δεν μας λέει τίποτε για τα σύγχρονα προβλήματα της δημοκρατίας. Κάθε πολιτική κοινωνία αντιμετωπίζει τα δικά της ιδιαίτερα κοινωνικό-πολιτικά προβλήματα, μολονότι ζούμε στο καθεστώς της παγκοσμιοποίησης, πράγμα που σημαίνει πως αυτά τούτα τα ιδιαίτερα προβλήματα θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν ως κοινά ζητήματα της παγκόσμιας πολιτικής κοινωνίας. Αλλά επειδή η παγκοσμιοποίηση ως ιστορική διαδικασία δεν συμπίπτει με το καντιανό κράτος της «αιώνιας ειρήνης», είναι επόμενο τα επιμέρους εθνικά κράτη να διολισθαίνουν προς πολιτικές καταστάσεις που ορίζονται από το σύνθημα: «πρώτα η Αμερική», «πρώτα η Αγγλία», «πρώτα η Ουγγαρία» κ.λπ.

Ενώ, λοιπόν, σε παγκόσμιο επίπεδο μέσω της παγκοσμιοποίησης δεν επιτυγχάνεται η πολιτική σύγκλιση σχετικά με τα μείζονα προβλήματα π.χ. της κοινωνικής ασφάλισης, της ανεργίας, της μετακίνησης των πληθυσμών και πολλών άλλων προβλημάτων στο επίπεδο των επιμέρους πολιτικών κοινωνιών, παρατηρείται μια τάση οχύρωσής τους πίσω από τη «λογική της ταυτότητας». Τα περιώνυμα «ταυτοτικά ζητήματα» καθίστανται τα μείζονα πολιτικά ζητήματα για χώρες όπως π.χ. είναι οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία, η Ουγγαρία κ.ά.

Με άλλα λόγια, υποστηρίζω ότι η ιστορικότητα της δημοκρατικής συνθήκης εξαρτάται από παράγοντες τους οποίους η ίδια δεν μπορεί να ελέγξει. Η δημοκρατία ως κανονιστική ιδέα αντιμετωπίζει τα προβλήματα της υπονόμευσης ανυπεράσπιστη. Το χάσμα ανάμεσα στην κανονιστική ιδέα της δημοκρατίας και τη ρεαλιστική θέσμιση της δημοκρατικής συνθήκης αντί να γεφυρώνεται, βαθαίνει!

Μετά τη θεωρητικο-πολιτική περιδιάβαση σε ιδέες και καταστάσεις, έφτασε η επιχειρηματολογική «στιγμή» για να εφαρμόσουμε την τυπολογία της διακυβέρνησης σε δεδομένα πολιτικά καθεστώτα. Λοιπόν «έχουμε και λέμε»: ο υπο-πολιτικός τύπος διακυβέρνησης ισχύει στις ΗΠΑ και στη Βρετανία. Ο «μετα-κομματικός» τύπος εφαρμόζεται στη δημοκρατία του Μακρόν. Ο τεχνοκρατικός τύπος διακυβέρνησης, υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η «ανελεύθερη δημοκρατία» του Ούγγρου πρωθυπουργού Ορμπαν, συνιστά πρότυπο διακυβέρνησης το οποίο στρέφεται ευθέως εναντίον της δημοκρατικής αρχής και διδάσκεται σε όλα τα σεμινάρια των πολιτικών επιστημών. Τέλος, η λαϊκιστική διακυβέρνηση υποστασιοποιείται στην «ιταλική περίπτωση», όπου ο Σαλβίνι πρωτοστατεί και εκφράζει το αντι-δημοκρατικό πνεύμα παγκοσμίως.

* καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

Με αφορμή τη χρόνια εγκατάλειψη του Ίερού Ναού Εισοδίων της Θεοτόκου στο Αίγιο, το οποίο βρίσκεται σε ετοιμόρροπη κατάσταση, ο βουλευτής Αχαΐας της ΝΔ Άγγελος Τσιγκρής έκανε την ακόλουθη δήλωση: 

«Το Αίγιο, έχει την τύχη να φιλοξενεί ένα αριστουργηματικό ιστορικό μνημείο το οποίο αποτελεί σύμπλεγμα ρωμανικού, βυζαντινού και αναγεννησιακού ρυθμού. 

Πρόκειται για έναν εντυπωσιακό Ναό σπάνιας και απαράμιλλης ομορφιάς που έχει φιλοτεχνηθεί από τον Ερνέστο Τσίλερ το 1893 και αποτελεί διαχρονικό σύμβολο πολιτισμού για την Αχαΐα και την Αιγιάλεια ειδικότερα. 

Δυστυχώς, ο σεισμός που έπληξε το Αίγιο το 1995 δημιούργησε μεγάλα ρήγματα στα θεμέλια του κτηρίου με αποτέλεσμα ο Ιερός Ναός να έχει εγκαταλειφθεί και να παρακμάζει καθημερινά από τη φθορά του χρόνου και την απουσία του ανθρώπινου παράγοντα αναφορικά με τη φροντίδα και προστασία του έργου. 

Τα έργα αποκατάστασης, συντήρησης και ανακαίνισης του μνημείου, θα πρέπει να ξεκινήσουν άμεσα, με σκοπό το έργο να αποκτήσει ξανά την μοναδική ιστορική και αισθητική του ταυτότητα. 

Στο πλαίσιο αυτό, όλοι οι συναρμόδιοι φορείς, θα πρέπει να συνεργαστούν με σκοπό να διασφαλιστούν οι αναγκαίοι οικονομικοί πόροι που απαιτούνται για να ξεκινήσουν γρήγορα οι εργασίας αποκατάστασης του μνημείου…»._

 

 

 

«Υπήρχαν πολλές στιγμές που θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί σε Ιμια. Δεν εξαρτιόταν μόνο από το γιατί ξεκινούσαν. Αν εμείς αντιδρούμε στις προκλήσεις και δημιουργούμε κλιμάκωση, το σημείο φτάνει στα όρια και μετά ίσως είναι χειρότερο να κάνεις πίσω», δήλωσε μιλώντας στον ΣΚΑΪ ο πρώην υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Αποστολάκης αναφερόμενος στις προκλήσεις και τους κινδύνους που αντιμετώπισε κατά την διάρκεια της θητείας του στο υπουργικό αξίωμα.

Όπως αποκάλυψε μάλιστα ο πρώην υπουργός, τα όσα συνέβαιναν στο Αιγαίο αποτελούσαν αφορμή για συχνά τηλεφωνήματα στον τέως πρωθυπουργό.

«Χρειάστηκε να επικοινωνήσω με τον Τσίπρα για να του πω ότι έχουμε πρόβλημα», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Αποστολάκης προσθέτοντας εκτός των άλλων «δεν ξέρω πόσες φορές κοιμήθηκα».

Αναφερόμενος στις πιέσεις που ασκεί η Τουρκία ο κ. Αποστολάκης είπε ότι «οι Τούρκοι επιδιώκουν να έχουν λόγο στα δρώμενα στην ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, θεωρούν ότι έχουν περισσότερα δικαιώματα από αυτά που τους δίνει το διεθνές δίκαιο και πως ό,τι δεν παίρνουν νομίμως θέλουν να το πάρουν με την πίεση». 

Ο πρώην υπουργός είπε επίσης πως «δεν φτάνει να έχεις ένοπλες δυνάμεις, δεν φτάνει να λες ότι είναι ισχυρές, πρέπει να δηλώνεις και ότι αν χρειαστεί θα τις χρησιμοποιήσεις».

Υποστήριξε παράλληλα πως «αν γίνει κάτι με την Τουρκία, θα είμαστε μόνοι μας» και συμπλήρωσε ότι «αν χρειαστεί μπορούμε να τους κάνουμε μεγάλη ζημιά».

Στην ερώτηση αν η Τουρκία επιδιώκει ένα θερμό επεισόδιο, ο κ. Αποστολάκης είπε πως «δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς τίποτα αλλά αυτά είναι υποθέσεις που τις συζητάμε με πιθανότητες. Αν εμείς δεν κάνουμε λάθη και κινούμαστε με σύνεση και ψυχραιμία δεν θα προκύψει θερμό επεισόδιο».

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE