Η 3η Δεκεμβρίου έχει οριστεί ως η παγκόσμια ημέρα Ατόμων Με αναπηρία. Σε ανακοίνωσή της η Περιφερειακή Ομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία Δυτικής Ελλάδας και Νοτίων Ιονίων Νήσων αναφέρει :

Ζωή με ισότητα και αξιοπρέπεια!

Το αναπηρικό κίνημα της χώρας είναι εδώ- δυναμικό και μαζικό. Το αναπηρικό κίνημα είναι πάντα στο προσκήνιο: διεκδικεί και αγωνίζεται για το δικαίωμα στη ζωή με αξιοπρέπεια. Σύσσωμο το αναπηρικό κίνημα, η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία, η Περιφερειακή Ομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία Δυτικής Ελλάδας και Νοτίων Ιονίων Νήσων  και οι φορείς της σε όλη τη χώρα, αναδεικνύουν την 3η Δεκέμβρη, Εθνική και Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, παλεύοντας ενάντια στη φτώχεια, τον ρατσισμό, τις στιγματιστικές προσεγγίσεις, τη φιλανθρωπία και τον περιορισμό των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία, χρόνιες παθήσεις και των οικογενειών τους.

Το αναπηρικό κίνημα της χώρας απαιτεί σεβασμό στις αξίες της αυτονομίας, της ισότητας και της αξιοπρέπειας για τα άτομα με αναπηρία, καταδικάζει την άνιση μεταχείριση και τις διακρίσεις σε όλες τους τις μορφές και διεκδικεί να γίνει κτήμα όλης της κοινωνίας ότι η Αναπηρία είναι μέρος της ανθρώπινης ποικιλομορφίας, είναι πρωτίστως θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το αναπηρικό κίνημα της χώρας διατρανώνει τη θέση του: «Φτάνει πια!» στις διακρίσεις και διεκδικεί την ορατότητα στους νόμους, στις πολιτικές, στην ίδια την κοινωνία. Η Περιφερειακή Ομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία Δυτικής Ελλάδας και Νοτίων Ιονίων Νήσων διεκδικεί τη λήψη συντονισμένων μέτρων και στοχευμένων πολιτικών, με στόχο την προστασία  των ατόμων με αναπηρία, χρόνιες παθήσεις και των οικογενειών τους,  ,δεδομένου ότι είναι κοινή παραδοχή ότι τα άτομα με αναπηρία και χρόνιες παθήσεις και οι οικογένειές τους συγκροτούν μία από τις ομάδες του πληθυσμού που έχουν πληγεί ιδιαίτερα από τα μέτρα λιτότητας και την κρίση, σε όλους τους τομείς της ζωής τους.

Διεκδικούμε ένα Εθνικό Πρόγραμμα Δημόσιων Πολιτικών για τα άτομα με αναπηρία.

Τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία πρέπει να λειτουργήσουν ως καταλύτης για μια συμφωνία όλων των δημοκρατικών δυνάμεων του τόπου επί του Προγράμματος.

Τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία δεν έχουν κόμμα, δεν έχουν χρώμα.

Η Αναπηρία δεν έχει χρώμα, δεν έχει κόμμα.

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα (3 Δεκεμβρίου) των ατόμων με αναπηρία (ΑμΕΑ), ο βουλευτής Αχαΐας της ΝΔ και καθηγητής της Εγκληματολογίας Άγγελος Τσιγκρής έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Δέσμευση όλων μας θα πρέπει να είναι το σπάσιμο του φράγματος της στασιμότητας για ένα -καθόλου ευκαταφρόνητο- ποσοστό συνανθρώπων μας που στερούνται τη δυνατότητα να διεκδικήσουν με ίσους όρους τη ζωή.

Χρέος όλων μας είναι να δημιουργήσουμε ίσους όρους και ίσες ευκαιρίες για όλους. Αυτή είναι η ανθρωποκεντρική διάσταση της πολιτικής.

Μπορούμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία με ίσες ευκαιρίες για όλους τους πολίτες και θα το πετύχουμε με τη βοήθεια της πλατιάς συμμαχίας των πολιτών που συμμερίζονται το όραμα για μια κοινωνία με ανθρώπινο πρόσωπο.

Με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο γίνεται πράξη η στήριξη των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους.

Αντί δηλώσεων συμπαράστασης, ας κάνουμε καλύτερα πράξεις και ας απαλλάξουν τους συνανθρώπους μας με αναπηρία από βάρη που δεν μπορούν να σηκώσουν…».

Δημήτρης Μακροδημόπουλος *

  Η εκτόξευση της χρηματιστηριακής αξίας της Apple πάνω από το 1 τρισ. δολάρια τον περασμένο χρόνο μονοπώλησε τα ΜΜΕ, διότι είναι η πρώτη παγκοσμίως εταιρεία που υπερέβη αυτό το όριο. Πώς όμως μια εταιρεία που το 1996, όταν ανέλαβε τα ηνία της ο Στιβ Τζομπς, άξιζε 3 δισ. δολάρια, εκτινάχθηκε πάνω από το 1 τρισ. δολάρια;

Πριν από χρόνια σε συνέντευξή του ο Στιβ Τζομπς είχε πει: «Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι θέλουν μέχρι να τους το δείξεις». Οταν μάλιστα ρωτήθηκε σε ποιο βαθμό η Apple ερευνά τι θέλουν οι πελάτες της, απάντησε: «Καθόλου. Δεν είναι δουλειά των πελατών να ξέρουν τι θέλουν… Εμείς βρίσκουμε τι θέλουν»! Αγοράζει λοιπόν ο κόσμος κάτι που υπερβαίνει τις πραγματικές του ανάγκες; Διότι η φρενίτιδα που συνοδεύει κάθε φορά την κυκλοφορία ενός νέου μοντέλου iPad ή iPhone αυτό φανερώνει.

«Η κοινωνία μας», λέει ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, «υποχρεώθηκε να κάνει μια υπαρξιακή επιλογή. Είτε θα έπρεπε να χαλιναγωγηθεί η οικονομική λογική της συσσώρευσης κεφαλαίου, για να είναι εφικτή η ελεύθερη ανάπτυξη των ανθρώπινων ικανοτήτων και δυνάμεων έξω από την τυραννία της αγοράς και της εργασίας, είτε η οικονομική λογική θα έπρεπε να αυξάνει τις ανάγκες των καταναλωτών τουλάχιστον εξίσου γρήγορα με την παραγωγή εμπορευμάτων και εμπορευματοποιημένων υπηρεσιών».

Ετσι, σύμφωνα με τον δρόμο που επιλέχθηκε, «η παραγωγή δεν έχει πια στόχο να ικανοποιεί με τον πιο αποδοτικό τρόπο τις υπάρχουσες ανάγκες», λέει ο Aντρέ Γκορζ. «Αντιθέτως, οι ανάγκες θα πρέπει να έχουν όλο και περισσότερο στόχο να επιτρέπουν στην παραγωγή να αναπτύσσεται». Το αποτέλεσμα ήταν παράδοξο: «…Επρεπε να γκρεμιστούν τα σύνορα ανάμεσα στις ανάγκες, τους πόθους και τις επιθυμίες…

Επρεπε να δημιουργηθεί η επιθυμία για ακριβότερα προϊόντα ίσης ή κατώτερης αξίας χρήσης από εκείνα που χρησιμοποιούσαν προηγουμένως οι άνθρωποι και στους πόθους έπρεπε να δοθεί ο χαρακτήρας επείγουσας ανάγκης. Με λίγα λόγια έπρεπε να δημιουργηθεί ζήτηση… μέσα από την επιτάχυνση των καινοτομιών και της απαρχαίωσης των προϊόντων» – που εξηγεί την ταχύτατη προώθηση νέων μοντέλων, με την απαξίωση των παλαιοτέρων, παρόλο που εξυπηρετούν τις ανάγκες των χρηστών. Ετσι η δημιουργία αναγκών απέκτησε μεγαλύτερη σημασία από την ικανοποίηση των αναγκών της μεγάλης μάζας των ανθρώπων.

Χρειαζόταν λοιπόν ένας αλλοτριωτικός καταναλωτισμός. Αυτός ο καταναλωτισμός είναι βαθιά ξένος προς την ικανοποίηση ανθρώπινων ελλείψεων και αναγκών. Τον προωθούν οι εμπορικοί διαφημιστές που πάντα παρουσιάζουν τα εμπορεύματα σαν να περιέχουν ένα στοιχείο πολυτέλειας, περιττής σπατάλης και φαντασίας και χαρακτηρίζουν τον αγοραστή ως «ευτυχισμένο και προνομιούχο άτομο». Γιατί όμως οι άνθρωποι ανταποκρίνονται σε αυτές τις υπερβολές αφού οι αξίες χρήσης των νέων μοντέλων (κινητά iPhone, ταμπλέτες iPad, υπολογιστές Mac εν προκειμένω) δεν θα αναβαθμίσουν σε τίποτα τη ζωή της συντριπτικής πλειονότητας των αγοραστών, δεδομένου ότι τα μοντέλα που ήδη κατέχουν ικανοποιούν τις ανάγκες τους;

Μας το εξηγεί πάλι ο Aντρέ Γκορζ: «Οι άνθρωποι τα επιθυμούν», μας λέει, «για το γεγονός ότι είναι άχρηστα, γιατί ακριβώς αυτό το στοιχείο του άχρηστου συμβολίζει την απόδραση του αγοραστή από ένα συλλογικό σύμπαν σε ένα καταφύγιο ατομικής κυριαρχίας». Είναι το status symbol, δηλαδή το «σύμβολο κατάστασης», με άλλα λόγια σύμπτωμα φαινομενολογίας πλούτου ή κοινωνικής θέσης, που ώθησε πέρυσι 10 χιλιάδες Ελληνες να αγοράσουν μόλις στις τρεις πρώτες ημέρες κυκλοφορίας τους τα νέα μοντέλα της Apple iPhone Xs και iPhone Xs Max, αξίας 1.300-1.600 ευρώ, ξοδεύοντας πάνω από 15 εκατ. ευρώ.

Το ιδεολογικό πλαίσιο που τα θεμελίωσε όλα αυτά έχει βαθιές ρίζες. Οπως γράφει ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν, ο καπιταλισμός επικράτησε όταν στη φάση της μετανεωτερικότητας -μετά τον Β’ Παγκόσμιο πάνω κάτω- εγκατέλειψε τον ανταγωνισμό του με τον κομμουνισμό πάνω στην ικανοποίηση του συνόλου των ανθρώπινων αναγκών, οι οποίες θεωρούνταν πεπερασμένες, σταθερές και υπολογίσιμες, και οι προσπάθειές του επικεντρώθηκαν έκτοτε στη φροντίδα για την απεριόριστη ανάπτυξη των επιθυμιών: «Επιθυμίες που επιθυμούν περισσότερη επιθυμία», όπως γράφει, «και όχι την ικανοποίησή τους, τον πολλαπλασιασμό τους αντί τη βελτίωση ευκαιριών και επιλογών».

Το αποτέλεσμα; Ο θρίαμβος των επιθυμιών! Διότι «στην ανιαρότητα και την γκριζάδα της ζωής, υπό ένα καθεστώς που σφετεριζόταν το δικαίωμα και διεκδικούσε την ικανότητα να θεσπίζει το μέγεθος και το περιεχόμενο των ανθρώπινων αναγκών», όπως συνεχίζει ο Μπάουμαν, «στη δικτατορία των αναγκών», όπως χαρακτηρίστηκε ο κομμουνισμός από την Αγκνες Χέλερ, αντιπαρέθεσε ο καπιταλισμός «τον διαγωνισμό ομορφιάς στο ολοένα και περισσότερο πολύχρωμο και σαγηνευτικό καπιταλιστικό παζάρι» των επιθυμιών.

Μόνο που σύμφωνα με τα λεγόμενα του Στιβ Τζομπς, επειδή «δεν είναι δουλειά των πελατών να ξέρουν τι θέλουν… εμείς βρίσκουμε τι θέλουν», ούτε σήμερα υπάρχει ουσιαστικά η δυνατότητα των επιλογών, αφού αυτές υπαγορεύονται με πολλούς τρόπους, ενώ παράλληλα οι ανθρώπινες ανάγκες που αντιμετώπιζε ο κομμουνισμός μέσα από την «ανιαρότητα και την γκριζάδα της ζωής» αυξάνονται και πολλαπλασιάζονται ακόμη και σε στοιχειώδη θέματα επιβίωσης.

* πολιτικός μηχανικός
www.efsyn.gr








 

 

Σύμφωνα με κοινοτική οδηγία, την οποία η Ελλάδα δεν έχει ακόμη ενσωματώσει, από το 2020 δημόσια και ιδιωτικά κτίρια που δεν είναι προσβάσιμα από ΑμεΑ και λοιπά εμποδιζόμενα άτομα, θα θεωρούνται αυθαίρετα. Αυτό συνεπάγεται έναν μεγάλο μαραθώνιο για τη χώρα μας, καθώς δεν έχει καταστεί ακόμη δυνατόν να αποκτήσουμε, ούτε καν τις στοιχειώδεις υποδομές για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, ακόμη και στα νοσοκομεία, τα μέσα μεταφοράς και τις δημόσιες υπηρεσίες,

Το τραγικό με βάση τις μελέτες είναι ότι αν στα άτομα με κινητικά προβλήματα λόγω αναπηρίας -τα οποία αντιστοιχούν σε ένα ποσοστό της τάξης του 12% του πληθυσμού-, προσθέσουμε και τα άτομα που συμπεριλαμβάνονται στα εμποδιζόμενα, (νήπια και παιδιά,  ηλικιωμένοι, εγκυμονούσες, άτομα με ασυνήθιστες σωματικές διαστάσεις, όσοι μεταφέρουν βάρη κ.α.) τότε καταλήγουμε σε ένα ποσοστό που αγγίζει το 50%. Περίπου ένας στους δύο δηλαδή πολίτες εμποδίζονται στην πρόσβασή τους σε δημόσια κτίρια, κοινόχρηστους χώρους, ιδιωτικά κτίρια, υπηρεσίες, μνημεία,  χώρους πολιτισμού, μέσα μαζικής μεταφοράς κλπ.  Και όλα αυτά λίγο πριν εκπνεύσει το 2019, σε μια ευρωπαϊκή χώρα.

Από τον θλιβερό κανόνα ο οποίος αποτελεί απόρροια των όρων με τους οποίους έγινε και εξακολουθεί σε πολλές περιπτώσεις να γίνεται ο σχεδιασμός κτιρίων και χώρων, δεν εξαιρείται φυσικά ο Νομός Αχαΐας.  

Οι κλεισμένες από αυτοκίνητα μπάρες για την κίνηση των ατόμων με αναπηρία είναι καθημερινό φαινόμενο, όπως και η Οδύσσεια κάποιου πολίτη με καροτσάκι που αναζητά μάταια τρόπο να εισέλθει σε ένα χώρο για να εξυπηρετηθεί ή να παρακολουθήσει μια εκδήλωση. Η απουσία οδηγών όδευσης τυφλών, η κατάληψή τους από τραπεζοκαθίσματα, η έλλειψη στάθμευσης αυτοκινήτων ΑμεΑ, η απουσία χώρων υγιεινής σε υπηρεσίες και άλλους φορείς, η απουσία  προσβάσιμης εισόδου, κεκλιμένων επιπέδων και ανελκυστήρων, είναι μερικά από τα πιο συνήθη προβλήματα στο νομό μας. Εξυπακούεται ότι χωρίς το δικαίωμα της προσβασιμότητας σε υποδομές, υπηρεσίες και αγαθά, τα άτομα με ειδικές ανάγκες  δεν έχουν ίσες ευκαιρίες, δεν αντιμετωπίζονται ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας, δεν μπορούν καν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Και αυτό είναι ντροπή.

Ο  σεβασμός της αυτονομίας, της ισότητας και της αξιοπρέπειας όλων των πολιτών, είναι στοιχειώδης υποχρέωση της Πολιτείας. 

Με βάση το σχετικό άρθρο περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάθε φυσικό πρόσωπο ή νομικό πρόσωπο δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου υποχρεούται να διασφαλίζει την ισότιμη άσκηση των δικαιωμάτων των ΑμεΑ στο πεδίο των αρμοδιοτήτων ή δραστηριοτήτων του και  να αφαιρεί υφιστάμενα εμπόδια κάθε είδους. Επίσης υποχρεούται  να τηρεί τις αρχές καθολικού σχεδιασμού σε κάθε τομέα της αρμοδιότητάς του ή της δραστηριοποίησής του, προκειμένου να διασφαλίζει για τα ΑμεΑ την προσβασιμότητα, να παρέχει εύλογες προσαρμογές υπό τη μορφή εξατομικευμένων τροποποιήσεων, ρυθμίσεων και ενδεδειγμένων μέτρων, χωρίς την επιβολή δυσανάλογου ή αδικαιολόγητου βάρους.

Αυτά τα αυτονόητα για άλλες ευρωπαϊκές χώρες η Ελλάδα και η περιοχή μας εξακολουθεί να τα αγνοεί.

 

Είναι τώρα λοιπόν  η ώρα που δημόσιοι φορείς, δημόσιες υπηρεσίες, περιφέρειες, δήμοι, επαγγελματικοί σύλλογοι, ελεύθεροι επαγγελματίες και ιδιώτες πρέπει να ενεργοποιηθούμε, να συνεργαστούμε  και να αλλάξουμε. Να δώσουμε χώρο σε όλους τους ανθρώπους. Να πάμε από τις εξαγγελίες και τις ξύλινες ατάκες, στην πράξη και τη ανθρωπιά.

 

 

 

Τα χθεσινά δημοσιεύματα που ανέφεραν ότι οι επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών είναι αντίστοιχες με αυτές των μαθητών στη Χιλή, στη Σλοβακία και στη Βουλγαρία, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της διεθνούς εκπαιδευτικής έρευνας PISA 2015, δείχνουν το κυρίαρχο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας. Κι αυτό αφορά το εκπαιδευτικό της σύστημα.   

Η ίδια έρευνα αναφέρει ότι περισσότεροι από τους μισούς 15χρονους στην Ελλάδα δεν καταφέρνουν να αναλύσουν και να αξιολογήσουν ένα κείμενο και να το συσχετίσουν με την καθημερινή ζωή ή στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες αδυνατούν να οργανώσουν ένα σχέδιο επίλυσης ενός προβλήματος, που απαιτεί συνδυασμό γνώσεων και πηγών. Η έρευνα αυτή έρχεται να μας προσγειώσει στην πραγματι9κότητα και να επιβεβαιώσει κάτι που όλοι ψιθυρίζαμε αλλά δεν θέλαμε να το παραδεχτούμε.

Η έλλειψη και μόνον μιας ενιαίας εκπαιδευτικής πολιτικής στη χώρα μας αποτελεί τη βασική αιτία του κατάρρευσης του συστήματος. Το υπουργείο Παιδείας είναι ίσως και το μόνο που το σύνολο των πολιτικών στελεχών που αναλαμβάνουν τη διοίκησή του, ταυτίζονται και με την παραγωγή ενός, τουλάχιστον, νομοσχεδίου. Ελάχιστοι είναι αυτοί που αξιολόγησαν τα όσα είχαν νομοθετήσει οι προκάτοχοί τους και διατήρησαν αυτά τα οποία έκριναν θετικά για το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Απειρα νομοσχέδια, άπειρες αποφάσεις και αναποτελεσματικές διαβουλεύσεις χαρακτηρίζουν τον ευαίσθητο χώρο της παιδείας.           

Έτσι φτάνουμε στα αποτελέσματα της έρευνας PISA που αποτυπώνει πλήρως την αποτυχία της ακολουθούμενης μέχρι σήμερα τακτικής. Η εκπαίδευση αποτελεί από τα ιερότερα κεφάλαια μιας χώρας. Αυτό σημαίνει ότι το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος όφειλε να το αντιμετωπίζει με το δέοντα σεβασμό. Σύσσωμες οι πολιτικές δυνάμεις του κόσμου να ενώνονται γύρω από το τραπέζι που έχει ως αντικείμενο το σχεδιασμό της εκπαιδευτικής πολιτικής στη χώρα μας. Φυσικά σε αυτό το τραπέζι τον πρώτο λόγο πρέπει να το έχει ο ακαδημαϊκός κόσμος της χώρας και ο κυβερνητικός μηχανισμός να μεριμνά για την υλοποίηση ενός σταθερού σχεδιασμού που εν θα έχει μόνο παρόν αλλά και μέλλον.  

Δεν μπορεί το εκπαιδευτικό μας σύστημα να στηρίζεται σε εκπαιδευτικούς που πληρώνονται με ευρωπαϊκά προγράμματα και οι οποίοι προσλαμβάνονται τον Σεπτέμβριο και απολύονται τον Ιούνιο με άγνωστο που θα βρίσκονται την επόμενη σχολική χρονιά.  

Αν η παιδεία μας στέκει σήμερα όρθια οφείλεται καθαρά στους χιλιάδες εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων που αντιμετωπίζουν την παρουσία τους μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας, ως λειτούργημα. Κι αυτό το πράττουν από καρδιάς διότι η ανταμοιβή τους κυμαί8νεται στα χαμηλότατα επίπεδα σε σχέση με το έργο που προσφέρουν.   

Η σωτηρία της εκπαίδευσης απαιτεί διακομματική συνεννόηση και συνεργασία ώστε να οδηγηθούμε σε μία ενιαία εκπαιδευτική πολιτική που θα βασίζεται σε γερά θεμέλια.

 

* Η Ασπασία Ρηγοπούλου είναι γιατρός στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας.  

 

 

 

 

 

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE