Δεν χρειάζεται καμία επιτροπή, εμπειρογνωμόνων ή μη, για να αποδείξει την επικινδυνότητα του αμιάντου στην δημόσια υγεία. Αυτό έχει ήδη εδώ και δεκαετίες αποδειχθεί. Μάλιστα μετά τις αποδείξεις, προέκυψε με πολύ μεγάλη καθυστέρηση, ως συνήθως, και νομοθετική απαγόρευση της χρήσης των προϊόντων αμιάντου. Όλα αυτά πριν 15 χρόνια!

Όπως πάντα, οι αρμόδιες Κυβερνήσεις, λένε: Οι εργατικές κατοικίες του Αγίου Νεκταρίου είναι ιδιωτικά κτίρια, η Αμιαντίτ είναι ιδιωτική, άρα βρείτε τρόπους σαν ιδιώτες να λύσετε το πρόβλημα. Μάλιστα Βουλευτές του τέως Κυβερνώντος κόμματος, ερωτούν την Κυβέρνηση, αν θα δώσει «κίνητρα» στους ιδιώτες για να καλύψουν την δαπάνη αντικατάστασης των στεγών από αμίαντο! Στέγες που είναι ενιαίες για 10 κατοικίες και που αν ακόμα, τους δοθούν τα «κίνητρα», πράγμα αμφίβολο, θα πρέπει εξ ιδίων να καλύψουν το μεγαλύτερο μέρος της δαπάνης.

Άρα το δίλημμα είναι: Θεωρούμε ότι η οργανωμένη Πολιτεία, έχει ευθύνη για την δημόσια υγεία ή όχι; Έχει υποχρέωση για κατοικίες που κατασκεύασε και παρέδωσε ο ΟΕΚ, που τις σκέπασε με τον καρκινογόνο αμίαντο, να προχωρήσει στην αντικατάσταση των στεγών, στην υπεύθυνη διαχείριση των άχρηστων επιβλαβών υλικών για τους κατοίκους του Αγίου Νεκταρίου και τους περιοίκους; Ή  όχι;

Αν δεν απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά, χάνουμε και το δέντρο και το δάσος! Αν, δεν θέλουμε να απαντήσουμε φτιάχνουμε επιτροπή και η επιτροπή υποεπιτροπές ή «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινάει!». Αυτά λέει το ψήφισμα της Αντιπολίτευσης. Για αυτό η Ανυπότακτη Πολιτεία δεν το ψήφισε. Και ας μας εγκαλεί ο κ. Ρώρος. Αυτός έχει την ανάγκη να συμπλεύσει με τους ομοϊδεάτες του Βουλευτές. Το ίδιο και οι υπόλοιποι. Εμείς δεν έχουμε τέτοια ανάγκη!

Και ναι! Θεωρούμε ένδειξη ελάχιστης αλληλεγγύης στους συνανθρώπους μας Αλβανούς, να τους συμπαρασταθούμε μετά το σεισμό. Κάποιοι από την Αντιπολίτευση δεν ψήφισαν ούτε το ψήφισμα συμπαράστασης.

 

 

Είναι γνωστό πως 22 Δημοτικοί Σύμβουλοι της αντιπολίτευσης του Δήμου Πατρέων, ανταποκρινόμενοι στην αγωνία των κατοίκων της συνοικίας του Αγίου Νεκταρίου, όπου 115 οικογένειες κατοικούν σε παραχωρημένα από το κράτος σπίτια με στέγες από αμίαντο, έθεσαν το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο γενικεύοντας το ώστε να αφορά όλη την πόλη. 

   Το ζήτημα του άκρως επικίνδυνου και καρκινογόνου αμίαντου, αφορά την παγκόσμια κοινότητα και προφανώς την πόλη μας και έχει μια πορεία 3.000 χρόνων χρήσης. Έχει χρησιμοποιηθεί παγκοσμίως, από όλο τον αρχαίο κόσμο και από τους αρχαίους Έλληνες, αλλά και στην εποχή μας, με κορύφωση της εκμετάλλευσής του τον 20ο αιώνα (κυρίαρχοι στην εξόρυξη, παραγωγή και εκμετάλλευση, Καναδάς και Σοβιετική Ένωση)  οπότε και αποδείχθηκε  η καρκινογόνος συμπεριφορά του, δίχως δυστυχώς μέχρι τα τέλη του αιώνα να γίνει αποδεκτή από τους παραπάνω η απαγόρευση της εμπορίας του. 

   Σαν θέμα είναι ιδιαίτερα δύσκολο στη λύση του, όπως αποδεικνύει και η μέχρι σήμερα παγκόσμια και ελληνική πραγματικότητα.

Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις η εισήγηση των 22 δημοτικών συμβούλων της αντιπολίτευσης επικεντρώθηκε στα παραπάνω, θεωρώντας αυτονόητο πως ένα τέτοιας εμβέλειας και σοβαρότητας πρόβλημα, πολύπλοκο και πολύπλευρο, οφείλουμε να το αντιμετωπίσουμε συνολικά σαν πόλη. 

   Αυτός εξάλλου είναι και ο δρόμος που ακολουθείται και σε παγκόσμιο και σε πανελλαδικό επίπεδο. Ήταν εξάλλου, λόγω του ευαίσθητου αυτού θέματος, μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να γίνει μια πρώτη απόπειρα συνύπαρξης και συναίνεσης, κάτι που χρόνια τώρα είναι το ζητούμενο (και θεωρείται αιτία της κακοδαιμονίας μας) στην πόλη. 

   Προτείναμε λοιπόν τη συμμετοχή όλων των συναρμόδιων φορέων της πόλης (Πανεπιστήμιο, Ιατρικό σύλλογο, Δικηγορικό σύλλογο, ΤΕΕ, Επιμελητήριο κλπ) προκειμένου σε κοινή δράση υπό τον Δήμαρχο της πόλης μας τον κ. Πελετίδη. Συγκεκριμένα και στοχευμένα. Με σκοπό και με στόχο την αποτελεσματικότητα. Με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και συγκεκριμένες και εξειδικευμένες δράσεις και με ‘απολογισμό’ της επιτροπής σε τρεις μήνες και πάλι στο Δημοτικό Συμβούλιο.

              Με έκπληξη όμως παρακολουθήσαμε μια επανάληψη του καταγγελτικού κομματικού λόγου του κ. Πελετίδη. Άστραψε και βρόντηξε, ελάχιστα ασχολήθηκε με το θέμα, βάζοντας στο στόχαστρο τους πάντες και τα πάντα. Μόνο και μόνο για να βροντοφωνάξει πως αρνείται τη συνεννόηση, αρνείται τη συνύπαρξη με οποιονδήποτε φορέα, πως όποιος θέλει μπορεί να συμμετέχει σαν πολίτης στις κινητοποιήσεις που ο ίδιος και η παράταξή του αποφασίζουν.

                 Το Δημοτικό συμβούλιο όμως τελικά, δεν ενέκρινε κατά πλειοψηφία τη στάση του και τις προτάσεις του για μοναχικό δρόμο. Ενέκρινε την πρόταση των 22 της αντιπολίτευσης με ψήφους 22 έναντι 19 της πρότασης του κ. Πελετίδη. 

                Με βάση το νόμο ο κ. Πελετίδης (ο οποίος δεν ψηφίζει) είναι υποχρεωμένος να συστήσει και να συγκαλέσει άμεσα την επιτροπή που το Δημοτικό του Συμβούλιο αποφάσισε.

               Αυτή είναι η εντολή που του δόθηκε από το ανώτατο όργανο της πόλης.

               Είναι μια πρώτη δοκιμασία εφαρμογής των κανόνων της δημοκρατίας μας, εκείνης της δημοκρατίας που τον έχει φέρει στη θέση του Δημάρχου. 

 

 

Η μεσαία τάξη για τη Ντόρα Μπακογιάννη ορίζεται  πάνω από τα 1.500 ευρώ. Σχολιάζοντας στον ΣΚΑΪ τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, που τοποθετεί τη μεσαία τάξη στα 500 ευρώ, η βουλευτής της ΝΔ, διαφώνησε, τονίζοντας: «Πάντα διαφωνούσα με αυτά τα στοιχεία του ΟΟΣΑ. Δεν μπορώ να ορίσω τη μεσαία τάξη αριθμητικά, αλλά μπορώ να πω μετά βεβαιότητας ότι είναι πάνω από 1.500 ευρώ και ας με βρίσουν τώρα κάποιοι. Μιλάω πολιτικά, δεν είμαι κανένας διάσημος οικονομολόγος, αν και είδαμε που μας κατάντησαν κι αυτοί». Απαντώντας στο σχόλιο ότι ο κ. Σταϊκούρας επικαλέστηκε αυτά τα στοιχεία, απάντησε: «Ο Σταϊκούρας είναι υποχρεωμένος να μιλά με τον ΟΟΣΑ και να παρουσιάζει με βάση τα τα στοιχεία του Οργανισμού. Εγώ δεν είμαι Σταϊκούρας και θεωρώ τη μεσαία τάξη εκεί που σας λέω», είπε.

Η αύξηση των κρουσμάτων βίας στα σχολεία της Αχαΐας με τελευταίο κρούσμα την ρίψη καπνογόνου στο 4ο ΕΠΑΛ της Πάτρας προκαλεί εύλογο προβληματισμό στην εκπαιδευτική κοινότητα και την κοινωνία.

Οι καταστροφικές επιθέσεις σε σχολικά συγκροτήματα από άτομα εκτός και εντός σχολικού περιβάλλοντος έρχονται να προστεθούν στα περιστατικά εκφοβισμού τα οποία ολοένα και αυξάνονται στον νομό μας αλλά και ανά την επικράτεια.

Οι παράγοντες που έχουν οδηγήσει σε έξαρση αυτών των ανησυχητικών φαινομένων είναι πολλοί και σύνθετοι και έχουν να κάνουν με νοσηρότητες που αναπτύσσονται εντός του οικογενειακού και του σχολικού περιβάλλοντος, αλλά και με παράγοντες οικονομικούς και κοινωνικούς. 

Κοινή διαπίστωση είναι ότι με την πάροδο των ετών η επιθετικότητα στο σχολικό περιβάλλον αποκτά χαρακτηριστικά κοινωνικής επιδημίας, ενώ αντανακλά τη νοσηρότητα της ίδιας της κοινωνίας, μιας και η νέα γενιά και ιδίως τα παιδιά και οι μαθητές είναι ο καθρέφτης μας. Πρόκειται δηλαδή για έναν φαύλο κύκλο ανακύκλωσης του προβλήματος.

Βασικό κλειδί για την αντιμετώπιση αυτής της- συνεχώς επιδεινούμενης κατάστασης-, είναι η παιδεία. Και βασικό όπλο είναι η πρόληψη, η οποία αποτελεί και μέρος της λύσης. 

Το Υπουργείο Παιδείας, οφείλει να αντιδράσει, να πάψει να είναι παρατηρητής και να λάβει δραστικά μέτρα ώστε το  

σχολείο να πάψει να είναι μια δεξαμενή στείρας αναπαραγωγής γνώσεων, να  επανακτήσει τον  παιδαγωγικό του ρόλο και κυρίως στο  το ρόλο του ως χώρου διάδοσης ανθρωπιστικών αξιών κόντρα  στη ρητορική  του μίσους, της προκατάληψης και της διαφορετικότητα, η οποία με τη σειρά της γεννά και αναπαράγει τη βία. 

Πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα που θα αφορούν: 

Τη φύλαξη των σχολικών κτιρίων και των προαύλιων χώρων από την εισβολή επιθετικών εξωσχολικών στοιχείων ακόμη και την ώρα του μαθήματος. 

Τη συνεχή επιμόρφωση των εκπαιδευτικών σε θέματα διαχείρισης κρουσμάτων σχολικού εκφοβισμού 

Τη δημιουργία σχολικών επιτροπών ενάντια στην ενδοσχολική βία

Την αξιοποίηση του θεσμού των μαθητικών συμβουλίων για την διαμόρφωση και τήρηση κοινώς αποδεκτών σχολικών κανόνων

Την ανάπτυξη σχέσεων εμπιστοσύνης και συνεργασίας, μεταξύ καθηγητών και μαθητών και των μαθητών μεταξύ τους, μέσα από ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα. 

Την άμεση συνεργασία μεταξύ σχολικού και οικογενειακού περιβάλλοντος 

Τη δυνατότητα άμεσης αξιοποίησης ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών από κάθε σχολική μονάδα όλων των βαθμίδων, κάτι που σημαίνει προσλήψεις για τους καίριους αυτούς τομείς 

Τις καμπάνιες ενημέρωσης των μαθητών για τη σχολική βία και τις επιπτώσεις του εκφοβισμού

Τη συνεργασία των σχολείων σχολείου με ευρύτερους κοινωνικούς φορείς σε σχέση με θέματα βίας, ρατσισμού, διαφορετικότητας κλπ.

Τα συνεχή περιστατικά βίας στα σχολεία τόσο στην Αχαΐα όσο και σε άλλες περιοχές της χώρας, καθώς και τα στατιστικά στοιχεία που κατά καιρούς βλέπουν το φως της δημοσιότητας δείχνουν ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για καθυστέρηση. Άλλωστε μια χώρα που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να μεριμνά πρώτα από όλα για την παιδεία της. 

 

Σήμερα έχουμε πλέον αρκετά δεδομένα για να αναλογιστούμε την κατάσταση της Αχαΐας στα θέματα των υποδομών που είχαν ξεκινήσει, δρομολογηθεί ή σχεδιαστεί από την προηγούμενη Κυβέρνηση. Κυρίως για να προετοιμαστούμε για τις επερχόμενες εξελίξεις. Δεν θα αναφερθώ  στο σύνολο των θεμάτων αλλά μόνο σε δύο που θεωρώ ότι είναι κατά κοινήν ομολογία από τα κρισιμότερα.

Η Ε. Ο. Πατρών-Πύργου είναι το πρώτο. Όχι μόνο γιατί το έργο έχει ήδη ξεκινήσει αλλά και γιατί είναι ζωτικής σημασίας τόσο για την Αχαΐα όσο και για την Ηλεία και γενικότερα για τη Δυτική Πελοπόννησο και τα νησιά του νότιου Ιονίου. Επανειλημμένα έχω αναφερθεί στο ιστορικό του έργου και εξηγήσει τη λύση που βρέθηκε για να προχωρήσει. Δεν θα αναλωθώ πάλι σε λεπτομέρειες – αν χρειαστεί μπορώ να το κάνω – αλλά θα μείνω μόνο στα βασικά. 

Το έργο είχε απενταχθεί το 2013 από τη σύμβαση παραχώρησης της Ολυμπίας οδού, καθώς ο προϋπολογισμός του (περίπου 1δις ευρώ) είχε αναλωθεί και η Ολυμπία οδός δεν είχε φθάσει από την Κόρινθο ούτε μέχρι την Πάτρα. Όλοι θυμόμαστε την παγκόσμια πρωτοτυπία εθνικής οδού με κορίνες! Καμία πρόβλεψη για τη συνέχεια, κανένα κονδύλι σε κανένα προϋπολογισμό. 

Η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε χρηματοδότηση από την Ε.Ε.  με την εξασφάλιση εκπτώσεων περί το 50%, λόγω ακριβώς της προκήρυξης 8 εργολαβιών, ώστε να μπορούν να συμμετέχουν περισσότερες κατασκευαστικές εταιρείες και όχι μόνον οι «εθνικοί εργολάβοι» που πρόσφεραν εκπτώσεις από 0 ως 2%. Διαφορετικά η Ε.Ε. ΔΕΝ χρηματοδοτούσε αυτοκινητόδρομο αλλά μόνον βελτίωση του υπάρχοντος δρόμου με μία λωρίδα ανά κατεύθυνση και χωρίς ενδιάμεσο διαχωριστικό.

Σήμερα εργολαβίες έχουν ξεκινήσει, εργασίες εκτελούνται, κοστολόγια καταγράφονται και ο αρμόδιος Υπουργός τινάζει την προοπτική του έργου στον αέρα, αγνοώντας αλαζονικά τη συνέχεια του κράτους. Δηλώνει ότι είναι σε διαβούλευση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την ακύρωση των συμβάσεων που τρέχουν και τη χρηματοδότηση μιας ενιαίας εργολαβίας. Ταυτόχρονα διαρρέει ότι κάνει επαφές για να αναλάβει την εργολαβία η κοινοπραξία της Ολυμπίας οδού ή (αν το σχέδιο αυτό αποτύχει) θα προχωρήσει σε δύο εργολαβίες ή θα συνεχίσει με τις σημερινές! Απ’ όλα έχει ο μπαξές, εκτός από τη βεβαιότητα ότι το έργο θα προχωρήσει!

Βέβαια πληροφορίες – που αποκρύπτει ο Υπουργός – λένε ότι η κοινοπραξία της Ολυμπίας δεν είναι διατεθειμένη να εκτελέσει το έργο στα πλαίσια του προϋπολογισμού των 8 εργολαβιών (περί τα 225 εκατομμύρια ευρώ), απαιτώντας γενναία αύξησή του. Για το λόγο αυτό μπαίνει στο τραπέζι και η κατασκευή της οδού Πύργου-Ολυμπίας, ώστε μέσω αυτού του συμπληρωματικού έργου να καλυφθεί με το αζημίωτο το «πανωπροίκι». Βέβαια η ακύρωση των συμβασιοποιημένων εργολαβιών θα σημάνει πρόσθετη υπέρμετρη επιβάρυνση του συνολικού κόστους, με τις αποζημιώσεις των ήδη εγκατεστημένων εργολάβων – εκτός της επιπλέον καθυστέρησης. Κόστος που θα δεν θα επιβαρυνθεί βέβαια ο φέρελπις Υπουργός με το βαρύ όνομα αλλά ο κρατικός προϋπολογισμός.

Πρόσφατα στη ΔΕΘ ο Αλέξης Τσίπρας έκανε σαφή αναφορά σε deal που συνδυάζει την αλλαγή σχεδιασμού σε σταθμό του μετρό Θεσσαλονίκης σχετικά με την αντιμετώπιση των βυζαντινών αρχαιοτήτων με την αναστολή αύξησης (για πόσο άραγε;) των διοδίων της Αττικής οδού. Παλιά μου τέχνη κόσκινο για τους «νόμιμους ιδιοκτήτες» της χώρας …!

Άλλο κρίσιμο έργο που βρίσκεται πελαγωμένο είναι η έλευση του τρένου στο νέο λιμάνι της Πάτρας και ο τρόπος διέλευσής του από την πόλη. Ενώ όλη η πόλη και οι φορείς είχαν συμφωνήσει σε συγκεκριμένη λύση με την Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα γυρίζουμε μερικά χρόνια πίσω αντιμετωπίζοντας τα ίδια γελοία επιχειρήματα για το κόστος της υπογειοποίησης. Παλαιότερα διατυμπανιζόταν ότι θα κόστιζε περί τα 750 εκατομμύρια ευρώ, όσο δηλαδή περίπου το κόστος της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, ένα έργο που ο τεχνικός κόσμος το είχε ήδη θεωρήσει υπερκοστολογημένο. Τελευταίες «εκτιμήσεις» ανέβαζαν το κόστος σε 1,2 δις, δημιουργώντας θυμηδία όχι μόνο στους ειδικούς αλλά σε κάθε νοήμονα πολίτη.

Ο αρμόδιος φέρελπις Υπουργός με το βαρύ όνομα πρόσφατα ανακοίνωσε ότι για την πιθανότητα μερικής υπογειοποίησης έχει αναθέσει σχετική μελέτη και περιμένει 4 διαφορετικές προτάσεις. Ιδιαίτερη βέβαια ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι ο σημερινός Πρόεδρος του ΟΣΕ και Πρόεδρος της ΕΡΓΟΣΕ την εποχή που διαδίδονταν τα παραπάνω απίθανα κόστη, πρόσφατα ως υποψήφιος Περιφερειάρχης είχε ταχθεί ανοιχτά κατά της υπογειοποίησης. Σήμερα, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση του ΟΣΕ, ως αντίδωρο των καλών υπηρεσιών που προσέφερε στη ΝΔ για την εκλογή του κ. Φαρμάκη, είναι και θεσμικά σύμβουλος του Υπουργού. Κανείς βέβαια δεν μπορεί να ξεχάσει τις ενέργειές του ως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ είτε ως Πρόεδρος της ΕΡΓΟΣΕ τόσο για τη χάραξη της σιδηροδρομικής γραμμής στην περιοχή της Αιγιάλειας, περιοχή της καταγωγής του, όσο και τα εντυπωσιακά σχετικά έργα από μπετόν στο Αίγιο και το Διακοπτό...

Η υπογειοποίηση του τρένου έχει (εκτός των άλλων)  προφανή σχέση με τη διαχείριση, το σχεδιασμό και τη λειτουργία του θαλάσσιου μετώπου που παραχωρήθηκε από την Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην πόλη. Μια υπόθεση – ας μην το ξεχνάμε – που είχε και τους κρυμμένους εχθρούς της, εκφραστές συγκεκριμένων συμφερόντων που εξέφραζε η πρόταση Βαρβιτσιώτη για παραχώρηση μόνο 350 μέτρων, οι οποίοι βέβαια δεν εμφανίστηκαν στο προσκήνιο γιατί δεν ήθελαν να έλθουν σε αντιπαράθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία των Πατρινών. 

Στο θέμα αυτό πρέπει να γίνει και αυστηρή κριτική στη δημοτική αρχή της Πάτρας, καθώς έχει αργήσει αδικαιολόγητα να προχωρήσει στον απαραίτητο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό και ακόμα περισσότερο να βάλει στην υπόθεση της ανάπλασης αυτού του δημόσιου χώρου τους πολίτες της Πάτρας και τους φορείς της. Οι κατακτήσεις δικαιώνονται μόνον όταν υλοποιούνται με την κοινωνία συμμέτοχη.

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE