Η κάθοδος του κ. Καραμανλή στην Πάτρα πραγματοποιήθηκε όχι για να τηρήσει την υπόσχεση που είχε δώσει το Νοέμβρη του 2019 στο Δήμαρχο και το δημοτικό συμβούλιο της πόλης στην Αθήνα, προκειμένου να τους ενημερώσει για την απάντηση του υπουργείου σχετικά με την υπογειοποίηση του τρένου, αλλά για να μιλήσει σε συνέδριο τοπικού μέσου ενημέρωσης.

 

Μάλλον η θεϊκή υπόσταση των Φαραώ που είχαν μαγικές ιδιότητες επέδρασε τους επτά μήνες καθυστέρησης θετικά στον κ. Καραμανλή.

 

Την προηγούμενη εβδομάδα θέταμε ερωτήματα και επιχειρήματα αλλά μετά και την νέα προσέγγιση έχει σημασία ποιος προσέγγιζε το θέμα πιο σωστά.

 

 Ας σταθούμε όμως σε αυτά που υποσχέθηκε, τα 5.16 km υπόγειοποιημένο τρένο έναντι 5,6 km του σχεδίου Σπίρτζη που είχε προταθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση..... φαραωνικά.....

 

- Κατέθεσε τις προτάσεις με 7 μήνες καθυστέρηση όχι στο αποκλειστικά αρμόδιο εκλεγμένο όργανο της Πάτρας το Δημοτικό συμβούλιο και τους φορείς, απαξίωση δηλαδή τους θεσμούς.

 

 -Αφήνει εκτός υπογειοποίησης από το Ρίο έως την Κανελλοπούλου που η προηγούμενη μελέτη τη συμπεριλάμβανε με την μέθοδο cut and cover.

 

 -Επίσης αφήνει εκτός το τμήμα από Άγιο Ανδρέα έως Πειραϊκή Πατραϊκή δηλαδή τις νότιες συνοικίες.

 

-Το τρένο γίνεται επίγειο στο Νότιο Πάρκο μετά τον Άγιο Ανδρέα χωρίζοντας πάλι την πόλη στα δύο.

 

 -Δεν συμπεριλαμβάνει η πρόταση τις γραμμές ελαφρύ τραμ στις 2 παραγλαύκιες οδούς.

 

 -Το γραμμικό πάρκο  δεν φτάνει στο Ρίο από την πόλη αλλά σταματά στην Κανελλοπούλου.

 

 -Το χρονοδιάγραμμα πάει δύο χρόνια πίσω με κίνδυνο να μην ολοκληρωθεί το έργο το 2023.

 

-Καλούμε το Δήμαρχο κ. Πελετίδη να ζητήσει άμεσα πλήρη φάκελο, τις τεχνικές μελέτες και συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα ώστε να έχουμε μία πλήρη εικόνα και να συγκαλέσει Δημοτικό Συμβούλιο με τα νέα δεδομένα.

 

 Καλούμε όλες τις δημοτικές παρατάξεις να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, να σταματήσει αφενός από την παράταξη που είναι στην δημοτική αρχή τη Λαϊκή Συσπείρωση η προσπάθεια καπηλείας και καπελώματος του αιτήματος της πόλης για υπογειοποίηση και από μέρους των αντιπολιτευόμενων παρατάξεων αφετέρου, σταθερές θέσεις και όχι να αιωρούνται ως εκκρεμή ανάλογα με την θέση του ελατήριου. Να δημιουργηθεί ενωτικό κίνημα στη βάση του ομόφωνου ψηφίσματος του Δημοτικού Συμβουλίου που θα συμπεριλαμβάνει και φορείς της πόλης. Είναι η Ώρα να ξαναγυρίσει η πόλη το πρόσωπο στην θάλασσα.

 

 

 

 

Διαβάζω τη συγκεκριμένη διατύπωση στο κατατεθέν νομοσχέδιο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων: «εάν πιθανολογείται ότι η διεξαγωγή τους θα διαταράξει δυσανάλογα την κοινωνικοοικονομική ζωή της συγκεκριμένης περιοχής».

Δύο είναι τα μοναδικά πιθανά συμπεράσματα που μπορεί να εξάγει κανείς για τους συντάκτες. Είτε δεν έχουν συμμετάσχει σε διαδήλωση ποτέ στην ζωή τους, παρά την πλούσια πολιτική ιστορία ετούτης της χώρας ή όπου αλλού φοίτησαν και εργάστηκαν, οπότε αδυνατούν να καταλάβουν κεντρικές έννοιες αυτού του δημοκρατικού δικαιώματος, είτε μια χαρά καταλαβαίνουν και ακριβώς για αυτό το συντάσσουν - ώστε οτιδήποτε «ενοχλητικότερο» του μοιράσματος φυλλαδίων για την Unicef να ρισκάρει αστυνομικής παρέμβασης και διάλυσης (ενδεχομένως με τις γνωστές «αβρότητες»).

Ποιο είναι το μέτρο και το όριο του «δυσανάλογα» και ποιος το καθορίζει; Ξεκαθαρίζουμε πως σπασίματα, μολότοφ, επιθέσεις κ.λπ. αποτελούν από μόνα τους ποινικά αδικήματα και η προστασία του νόμου απέναντι σε αυτά υπάρχει ήδη - η δε εφαρμογή και επιβολή του συχνά χαρακτηρίζεται από υπερβάλλοντα ζήλο έως και ακραία αυθαιρεσία, καλυπτόμενη πίσω από ζαρντινιέρες, «μεμονωμένα περιστατικά» και λοιπά «ατυχήματα». Εκτός λοιπόν από περιστατικά που ήδη καλύπτει ο νόμος, τι ακριβώς εμπεριέχει η έννοια της «διατάραξης»;

Πάμε λίγο από την αρχή, για να πιάσουμε βασικές έννοιες, όπως ο μηχανισμός της απεργίας. Η απεργία είναι το - αναγνωρισμένο σε όλες τις δημοκρατίες - μέσο διεκδίκησης αιτημάτων των εργαζομένων από τον εργοδότη τους. Για να έχει οποιαδήποτε ισχύ, και άρα έστω και ισχνή ελπίδα επιτυχίας, θα πρέπει η απεργία να προκαλεί σημαντική απώλεια παραγωγής αξίας από τους εργαζόμενους, μεγέθους τέτοιου ώστε ο εργοδότης να αναλογιστεί πως μια ενδεχόμενη υποχώρηση στα αιτήματα είναι τελικά συμφέρουσα σε σχέση με αυτήν. Φανταστείτε ένα νομοθετικό πλαίσιο που επιτρέπει την απεργία μόνο εφόσον και μόνο στον βαθμό που δεν «διαταράσσει» την παραγωγή. Τι νόημα θα είχε; Κανένα. Απεργία που δεν ενοχλεί, δεν είναι απεργία.

Οταν τα αιτήματα δεν αφορούν συγκεκριμένο εργοδότη ή εργασιακό κλάδο παρά είναι πολιτικά, ή όταν οι διαμαρτυρόμενοι δεν έχουν εργασιακή σχέση (πχ. φοιτητές, συνταξιούχοι κλπ.), ή πρέπει να ευαισθητοποιηθούν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, να γνωρίσουν τα αιτήματα και να συμπαρασταθούν, τότε η διαδήλωση και η πορεία είναι τα ενδεδειγμένα δημοκρατικά μέσα. Κατά πλήρη αντιστοιχία με την απεργία, διαδήλωση που δεν ενοχλεί, δεν έχει σοβαρές ελπίδες επίτευξης του στόχου. Ακόμα και οι καθιστικές διαμαρτυρίες του Γκάντι «ενοχλούσαν» τους δρόμους και το εμπόριο ή έστω τον ήρεμο περίπατο του Βρετανού αποικιοκράτη. Διαδήλωση χωρίς «διατάραξη» δεν είναι διαδήλωση. Μάλιστα ο βαθμός της διατάραξης είναι απευθείας ανάλογος της σημαντικότητας μιας διαμαρτυρίας, κρινόμενος από το μέγεθος της συμμετοχής και την δυναμικότητά της: από μια απλή «εθιμοτυπική δήλωση» μέχρι μεγάλα γεγονότα που άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας. Ουδέποτε κερδήθηκε οτιδήποτε από οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα χωρίς «διατάραξη», με «καφέ και δύο μπισκοτάκια».

Σε μια κοινωνία όπου οι κυβερνήσεις εξαρτώνται και εν πολλοίς εκβιάζονται από τις ανώτερες οικονομικές ελίτ, η δικαιοσύνη στρεβλώνεται από το ακραία διαφορικό βαλάντιο για νομική εκπροσώπηση και όχι μόνο, τα μεγάλα ΜΜΕ υποκλίνονται σε άμεσα ή έμμεσα «αφεντικά», χρηματοδότες και σπόνσορες… ο περιορισμός των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων σε εκδηλώσεις «χαμηλού βαθμού διατάραξης» είναι ξεκάθαρη απόπειρα φίμωσης και ακραία αντιδημοκρατικός.

* Ο Γεράσιμος Γραμματικόπουλος είναι ιατρός/νευρολόγος στο Neuron Πρότυπο Νευρολογικό Κέντρο.

του Σπύρου Γαλιατσάτου*

Οι έως τώρα ζημιές, οικονομικές, κοινωνικές, ψυχολογικές κ.λπ., έχουν οδηγήσει σε δύσκολα υπολογίσιμες αυτή τη στιγμή καταστάσεις. Εστιάζοντας στις οικονομικές, θα μπορούσαμε αρχικά να πούμε, ότι εν Ελλάδι «οικονομολογούντες» θα πρέπει εκ των πραγμάτων να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους για ότι ο τουρισμός αποτελεί μόνο το 20% του ΑΕΠ της χώρας. Αποδεικνύεται πλέον στην πράξη, ότι ο τουρισμός κινεί όλη την οικονομία, καθώς από την πορεία του εξαρτώνται αρκετοί τομείς: Ο πρωτογενής, ο δευτερογενής, οι υπηρεσίες, η κατανάλωση (χονδρική και λιανική), οι μεταφορές και πληθώρα άλλων δραστηριοτήτων. Κοντολογίς, οι δείκτες της κοινωνικής και οικονομικής προόδου (ο δείκτης ανεργίας, το κατά κεφαλήν εισόδημα, ο δείκτης ευημερίας, κ.λπ.), είναι άμεσα εξαρτώμενες από τον τουρισμό.

H κατάσταση που διαμορφώθηκε λόγω της πανδημίας, έχει αφήσει έντονο το αποτύπωμά της σε όλα τα παραπάνω, ενώ στο εγγύς χρονικό διάστημα θα βιώσουμε ένα πρωτόγνωρο «τσουνάμι» πρόσθετων επιπτώσεων- αλλαγών στο κοινωνικοοικονομικό γίγνεσθαι.

Αναμφίβολα, σε ό,τι αφορά τον τουρισμό, έχουν γίνει λάθη που θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί. Δεν είναι λοιπόν μονοσήμαντο το γεγονός, ότι φέτος δεν θα λειτουργήσουν οι περισσότερες τουριστικές δραστηριότητες- ξενοδοχεία και λοιπά καταλύματα, εστίαση, Rent a Car, λεωφορεία- πούλμαν, κρουαζιέρα, σκάφη- όπως και άλλες «δορυφορικές» προς αυτές δραστηριότητες.

Στο ερώτημα τι θα μπορούσαμε να κάνουμε ώστε να περισωθεί το υπόλοιπο διάστημα έως τον Οκτώβριο, θα περιοριστώ μόνο το εξής: Λιγότερη «πανδημία φόβου» και ουσιωδέστερα μέτρα, για τα οποία πιστεύω ότι δεν θα διαφωνούσαν ο ΕΟΔΥ και η επιστημονική κοινότητα. Για παράδειγμα, ένα μοριακό τεστ 72 ώρες πριν μπουν οι ξένοι τουρίστες στο αεροπλάνο για να έρθουν Ελλάδα και άλλο ένα τεστ πέντε μέρες μετά την άφιξή τους στη χώρα μας, θα εμπέδωνε σε όλους κλίμα μεγαλύτερης ασφάλειας.

Παράλληλα, το κέρδος για τη χώρα θα ήταν μεγάλο, καθώς θα διασφάλιζε ότι διαθέτει αξιόπιστο τουριστικό προϊόν. Έτσι θα λειτουργούσαν πολύ περισσότερες επιχειρήσεις, με απορρόφηση θέσεων εργασίας, ενώ και οι προαναφερθείσες επιπτώσεις θα είχαν αξιόλογο μετριασμό. Επίσης, θα μειώνονταν δραστικά οι εύλογοι υγειονομικοί φόβοι των εργαζομένων, των επιχειρηματιών και πρωτίστως του εσωτερικού τουρισμού.

 

*ξενοδόχος και περιφερειακός σύμβουλος Περιφέρειας Ιονίων Νήσων- τέως αντιπεριφερειάρχης Τουρισμού και Νησιωτικής Πολιτικής

 

Ιστορική και έντονα εμβληματική είναι η πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία επικυρώθηκε αμετάκλητα η καταδίκη του τέως Μητροπολίτη κ. Αμβρόσιου για τον χυδαίο ρατσιστικό - ομοφοβικό του λόγο κατά των ομοφυλοφίλων.

Ιστορική γιατί για πρώτη φορά στο ανώτατο δικαστικό επίπεδο οριοθετήθηκε η έννοια του ρατσιστικού λόγου όπως περιγράφεται γενικά στο άρθρο 1 του ν. 4285/2014, σύμφωνα με το οποίο τιμωρείται ο δημόσιος λόγος που «…υποκινεί, προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση (και) το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου…».

Και εμβληματική γιατί θέτει πλέον, με το κύρος και την περιωπή του δεδικασμένου (νομολογία), το πλαίσιο συμπεριφοράς και γενικότερης νοοτροπίας, στο σύνολο του δημόσιου χώρου και του κρατικού μηχανισμού. Οι συνέπειες θα είναι πλέον καταλυτικές για το δημόσιο, και όχι μόνο, λόγο ιερωμένων, στρατιωτικών, οργάνων της τάξης, κρατικών λειτουργών κ.λ.π. Εστω και υπό το φόβο των συνεπειών του νόμου.

Η απόφαση αυτή δεν προέκυψε εύκολα και χωρίς παλινωδίες και προσκόμματα. Το πρωτοβάθμιο Πλημμελειοδικείο του Αιγίου κλήθηκε να διαχειριστεί για πρώτη - σχεδόν φορά - την περίπτωση ανώτατου ιεράρχη με την αντίστοιχη επιρροή του στη διαμόρφωση της τοπικής «κοινής γνώμης» αλλά και την έλλειψη αντίστοιχης εγχώριας νομολογίας στην οριοθέτηση και εξειδίκευση της έννοιας του «ομοφοβικού - ρατσιστικού λόγου». Κάτω από αυτές τις συνθήκες έκρινε ότι οι ιερατικές εκφράσεις «Φτύστε τους. Αποδοκιμάστε τους. Μαυρίστε τους. Μην τους πλησιάζετε. Μην τους ακούτε. Μην τους εμπιστεύεστε! Είναι οι κολασμένοι της κοινωνίας! Δεν μπορούν κάποιοι ξεφτιλισμένοι να υπερασπίζονται δημοσίως τα πάθη της ψυχής τους! (...). Είναι άτομα με διανοητική διαταραχή, τρισχειρότεροι και πολύ πιο επικίνδυνοι από κάποιους που ζουν στα τρελοκομεία», δεν συνιστούν καν ομοφοβικό λόγο.

Η πιο πάνω απόφαση προκάλεσε πανελλήνια αίσθηση, η οποία με τη σειρά της προκάλεσε ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση της ευρύτερης κοινωνίας των πολιτών. Η επιμονή και οι αντοχές των μηνυτριών οργανώσεων και των νομικών παραστατών τους είχε σαν αποτέλεσμα και την άμεση απόκριση των προϊσταμένων δικαστικών αρχών, οι οποίες έκριναν ότι η συγκεκριμένη υπόθεση πρέπει να εκκαθαριστεί στο ανώτατο δικαστικό επίπεδο. Ετσι οδηγηθήκαμε στη συγκεκριμένη αρεοπαγιτική απόφαση, η οποία εγγράφεται πλέον στις κατακτήσεις του νομικού πολιτισμού μας.

Καταληκτικά και προς γνώσιν, κάθε νομοκρατούμενη κοινωνία «αφορίζει» με την εφαρμογή των νόμων.

* Ο Νίκος Τσούκαλης είναι δικηγόρος και πρώην βουλευτής Αχαϊας.

Του Μάκη Μπαλαούρα*

  Βρισκόμαστε στη καρδιά του καλοκαιριού με το θερμόμετρο να κτυπάει 37ο. Οι παραγωγοί τρελαίνονται για τις καταστροφές που διαλύουν τους κόπους της χρονιάς, όπως φέτος με ελιές-εσπεριδοειδή. Οι εργαζόμενοι και ΜμΕπιχειρηματίες σε εστίαση-τουρισμό βιώνουν τραγικά την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, την «ανοσία της αγέλης»…
 Εσκεμμένη κυβερνητική πολιτική που δε έχει προχωρήσει, ούτε προχωρά, έστω και τώρα, σε οικονομικά μέτρα όχι μόνο επιβίωσης, αλλά και αναζωογόνησης…

 Ας πάμε όμως και στα ζητήματα, ας πούμε «χαμηλής» πολιτικής, όπως η συμπεριφορά της κοινωνίας και των κρατικών δομών απέναντι σε ένα (μεγάλο) πλήθος συνανθρώπων μας που είναι ανάπηροι.

Μόλις είσαι ΑμεΑ μπαίνεις εφ' όρου ζωής σε καραντίνα

  Καλοκαίρι, ζέστη, καύσωνας. Όλοι μπορούν να βουτήξουν στη θάλασσα για δροσιά, εκτός από τους ΑμεΑ.  

      
 Διαβάζω βαρύγδουπες δηλώσεις δημάρχων και δημοτικών παραγόντων, ότι ΘΑ μπουν τα αναγκαία για τη πρόσβαση τους μηχανήματα(Seatrac). Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία. Ακατανόητο! Δε ξέρουν ότι θα έλθει το καλοκαίρι και η ζέστη; Δεν ψήφισαν τα αναγκαία κονδύλια; Τι έγιναν τα περσυνά, τα κατάπιε η θάλασσα και γιατί; Θυμάμαι το καλοκαίρι του 2018, μετά από μηνύματα απελπισίας από ΑμεΑ, να προσπαθώ και εγώ να πιέσω και δεν έβρισκα άκρη. Δήμαρχοι με παρέπεμπαν στους αντιδημάρχους και αυτοί στους υπηρεσιακούς παράγοντες. Αναισθησία, αδιαφορία, αναλγησία!!! 
 Τα ανάπηρα άτομα, μαζί τις οικογένειες τους, βιώνουν καθημερινά την αναλγησία μικρών εξουσιών και κράτους για τις μικρές καθημερινές ανάγκες τους. Θεωρούν ότι ο αποκλεισμός τους δεν οφείλεται στις δομές που έχουν φτιάξει, αλλά στην αναπηρία καθαυτή!!!
 Τα ανεπαρκή μέτρα που πήρε για την πανδημία, το «επιτελικό» κράτος της ΝΔ, δεν αφορούσαν τους «Αόρατους», τους ανάπηρους. Ακόμα και η συχνή αναγκαία ιατρική φροντίδα, (και τους χρόνια πάσχοντες), σταμάτησε στη καραντίνα...  
Ας θυμηθούμε πρόσφατη συμπεριφορά της κυβέρνησης και των οργανισμών που εποπτεύει:

Πριν τον κορωνοϊό το 50% των ΑμεΑ δε πήρε το μέρισμα που δόθηκε για ανάπηρα άτομα.
Διακοπές ηλεκτροδότησης σε οικογένειες με ΑμεΑ, (και στην Ηλεία)!

Στον Νόμο Κεραμέως για τη Παιδεία δεν αναφέρεται η λέξη ΑμεΑ. Η υπουργός δε δεσμεύτηκε καν για την προμήθεια ειδικού, εξατομικευμένου εξοπλισμού. Θυμίζω, ότι το 2018 πραγματοποιήθηκε αντίστοιχη δαπάνη 1 εκατ. για μαθητές ΑμεΑ.
Είναι η μόνη κυβέρνηση στην Ευρώπη χωρίς ούτε ένα μέτρο για τους ΑμεΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε Εισόδημα Έκτακτης Ανάγκης 400-700 ευρώ. 
Στις αρχές Ιουνίου 44 ευρωβουλευτές, 17 χωρών, 7 Πολιτικών Ομάδων, {δυστυχώς κανένα από τα άλλα ελληνικά κόμματα(!), εχτός του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία με τον Δ. Παπαδημούλη} έστειλαν  επιστολή καλώντας τη Κομισιόν για τη διασφάλιση της φροντίδας και στήριξης των ατόμων με αναπηρία εξ αιτίας της πανδημίας.

Μικρά για μας, μεγάλα για ΑμεΑ προβλήματα

ΔΕΝ μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς διότι δεν είναι προσβάσιμα.
ΔΕΝ υπάρχουν οριοθετημένες θέσεις στάθμευσης για οχήματα αναπήρων, όπως λένε οι Νόμοι.
Από τα μέσα 2019 η κ. Μενδώνη είχε δηλώσει ότι θα μπει νέο αναβατόριο στην Ακρόπολη ξηλώνοντας το προηγούμενο, έτσι που δεν μπορεί να ανέβει κανένα άτομο ΑμεΑ.

Γνωρίζουμε ότι σε όλη την Ελλάδα, οι πόλεις δεν είναι δεν είναι φιλικές και προσβάσιμες. «Ο Μεγάλος Περίπατος» αποτελεί τη σύνοψη του αποκλεισμού. Δεν ελήφθησαν οι ελάχιστες πρόνοιες για τα ανάπηρα άτομα, εμποδίζοντας τους στη προσεγγίση του κέντρου.

 Παρά την τεράστια ψυχική δύναμη που διαθέτουν εκατοντάδες ακτιβιστές/στριες των ΑμεΑ, όπως ο Αντώνης Ρέλλας, ο Παντελής Παπαναγιώτου ή η Αγαθή Ρηγοπούλου, αν δε συστρατευτούμε μαζί τους, Πολιτεία και κοινωνία θα σφυρίζουν αδιάφορα, γιατί όπως διαλαλεί ο ποιητής « για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή»…

*Μέλος της ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ





  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE