Δώρα Αγγελακοπούλου: Αναλαμβάνοντας την ευθύνη!

Τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότερες φωνές εγείρουν ερωτήματα, αμφισβητώντας τη ρότα της κοινωνίας μας, τις καθημερινές μας συμπεριφορές και αντιδράσεις μας.

Πολλές φορές οι φωνές αυτές χάνονται μέσα στον καταιγιστικό θόρυβο των ανακατατάξεων. Άλλες πάλι συγχέονται στον κυκεώνα της υπερπληροφόρησης.

Υπάρχουν όμως και τα φωτεινά διαλείμματα, όπου οι φωνές αυτές καταφέρνουν να ακουστούν και να θέσουν τα ερωτήματά τους. Ερωτήματα για την πορεία και τη συνοχή της κοινωνίας μας, αλλά και για τις αξίες πάνω στις οποίες αυτή στηρίζεται και εξελίσσεται.

Οι περισσότεροι συμφωνούμε ότι ένα νέφος νοσηρότητας μάς περιβάλλει. Μια νοσηρότητα που έχει εισχωρήσει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, τις σχέσεις με το κράτος, τη δουλειά, την οικογένεια.

Είναι εύκολο να κατακρίνουμε και να λιθοβολούμε τα συμπτώματα, χρήσιμο όμως θα ήταν να αντιμετωπίσουμε την ασθένεια.

  • Γιατί δεν υπομένουμε ο ένας τον άλλο;
  • Γιατί δεν περιβάλλουμε με ανοχή την διαφορετική άποψη;
  • Γιατί αντιδρούμε ασύμμετρα σε ότι αισθανόμαστε ότι απειλεί το κουκούλι της ματαιοδοξίας μας;
  • Πώς καταλήξαμε παγιδευμένοι σε έναν αδιαπέραστο ιστό επινοημένων αναγκών;

Ερωτήματα που πολλές φορές κρύβουμε και από τον ίδιο μας τον εαυτό, γιατί ταράζουν την λαμπερή μας απάθεια.

Αλλά, όσο και να τα αποφεύγουμε, αυτά στέκονται απέναντί μας, επίμονα, σαν τα φλογερά μάτια των παιδιών, όταν ρωτούν τα δικά τους «γιατί».

Ζώντας και δουλεύοντας τόσα χρόνια μέσα στις τάξεις με μικρά παιδιά, είναι ξεκάθαρο πλέον στο μυαλό μου ότι η το παιχνίδι χάνεται όσο μεγαλώνει η απόσταση των εννοιών Εκπαίδευση – Παιδεία.

Όταν ολοκληρώνεται και η λεγόμενη «Υποχρεωτική (πόσο λάθος φόρτιση έχει πλέον η λέξη αυτή!) Εκπαίδευση»

Ο ρόλος του εκπαιδευτικού χρόνο με το χρόνο αποδυναμώνεται, σε μια εποχή που θα περίμενε κανείς να ενισχύεται και να υποστηρίζεται. Περιμένουμε από τον εκπαιδευτικό να ανακαλύψει υπερφυσικές δυνάμεις, ώστε να αντιμετωπίσει, σχεδόν μόνος του, τη συσσωρευμένη νοσηρότητα.

  • Και πολλές φορές, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, το καταφέρνει.
  • Γιατί οι νηπιαγωγοί, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές δεν είναι αντιμέτωποι με αριθμούς και στατιστικές. Ούτε μπορούν να κρυφτούν πίσω από ιδεολογήματα και σοφιστείες.

Στέκονται εκεί, όρθιοι, καθημερινά μπροστά στην ευθύνη. Την κοιτούν κατάματα. Και, παρά τις αδιανόητες δυσκολίες και τα προσκόμματα, την αναλαμβάνουν. Και όχι μόνο στην τάξη. Αλλά και στη ζωή και την κοινωνία.

Γιατί οι δεξιότητες, ο ρόλος και η αποστολή του εκπαιδευτικού δεν πρέπει να περιορίζονται στους τοίχους και τις αυλές των σχολείων μας. Οφείλουν να λειτουργούν και έξω, στην κοινωνία.

Να αντιμετωπίζουν με τα λόγια, τις πράξεις και την συμπεριφορά τους τα ερωτήματα που απασχολούν όλους μας.

Εμείς οι εκπαιδευτικοί έχουμε χρέος να συνεχίζουμε την αποστολή μας στην κοινωνία.

Γιατί δεν δίνουμε μόνο στα παιδιά γνώσεις, απαντήσεις και προτροπές. Παίρνουμε και από αυτά δύναμη, φρεσκάδα, διαφορετική αντίληψη και ενέργεια.

Τα στοιχεία αυτά πρέπει και μπορούμε να τα γυρίσουμε στην κοινωνία, την πόλη και τον τόπο μας. Έχουμε τον τρόπο, έχουμε την επιστημονική επάρκεια, έχουμε πολλές από τις απαντήσεις.

Και, κυρίως, έχουμε την υποχρέωση.

Υποχρέωση, όχι απέναντι στο αδιάφορο και πολλές φορές εκδικητικό κράτος.

Υποχρέωση απέναντι στις εκατοντάδες ή χιλιάδες παιδιά που μεγαλώσαμε και περιμένουν από το δάσκαλό τους να συνεχίσει να δίνει τον αγώνα υπέρ τους.

Όχι μόνο από την έδρα πια, αλλά πλάι τους, μαζί τους!

Δώρα Αγγελακοπούλου: Νηπιαγωγός, μέλος Δ.Σ. του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Πάτρας

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE