Φόνοι επιτρεπόμενοι και επιβεβλημένοι

Του Ιωάννη Μόσχου, Αρχαιολόγου
Μέρος Γ΄

Η λιγότερο γνωστή γενοκτονία που προκάλεσαν οι Τούρκοι είναι εκείνη των Ασσυρίων, ενός αγροτικού πληθυσμού διάσπαρτα εγκατεστημένου σε ορεινές κυρίως περιοχές στα βάθη της Ανατολίας, αλλά με ισχυρή πληθυσμιακή κατά τόπους συγκρότηση.

Ηταν χριστιανοί που ακολουθούσαν την αίρεση του Νεστόριου, ώστε να εμφανίζονται απομονωμένοι από τους ορθόδοξους πληθυσμούς και συνάμα να θεωρούνται «άπιστοι» από τους μουσουλμάνους.

Καθώς δεν είχαν αποκτήσει κρατική υπόσταση και όσοι διασώθηκαν περιχαρακώθηκαν ως θρησκευτικές μειονότητες σε άλλες ισλαμικές χώρες της Μέσης Ανατολής, η εξολόθρευσή τους και οι διώξεις που υπέστησαν παραμένουν λιγότερο γνωστές.

300.000 ΘΥΜΑΤΑ

Στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ξεκίνησαν οι σφαγές και οι εκτοπίσεις τους από τον σουλτάνο, οι Ασσύριοι αριθμούσαν πιθανότατα ένα εκατομμύριο ενώ τα θύματα έως και μετά από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπολογίζονται με τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις σε περισσότερα από 300.000. Οσοι επέζησαν εγκατέλειψαν τις εστίες τους και μετανάστευσαν στην Ευρώπη και στην Αμερική, το μεγαλύτερο όμως σώμα των κυνηγημένων κατέληξε ως πρόσφυγες στο Ιράν. Ο στόχος της θρησκευτικής εκκαθάρισης είχε επιτευχθεί.
Τις περιοχές που κατοικούσαν κατέλαβαν από τότε οι Κούρδοι, οι οποίοι ήσαν εκείνοι που είχαν αναλάβει και την εξόντωση των Ασσυρίων.

ΑΝΕΛΑΒΑΝ ΟΙ ΚΟΥΡΔΟΙ

Αξίζει να σημειωθεί ότι για το κράτος των Νεοτούρκων η εξαφάνιση του συγκεκριμένου πληθυσμού από τα τουρκικά εδάφη ήταν ήσσονος σημασίας για τις πολιτικές του επιδιώξεις. Δεν συμπεριλαμβανόταν στην επίσημη γενοκτονική πολιτική, γιατί δεν ήταν απαραίτητο να διατεθούν χρόνος και δυνάμεις για την εξόντωση των Ασσυρίων, αφού η γενοκτονία είχε αναληφθεί επιτυχώς σε τοπικό επίπεδο από το κουρδικό στοιχείο.
Οι ανοχή, η υποστήριξη και η ενθάρρυνση του επίσημου κράτους στις ορδές των άτακτων που επιχειρούσαν με πρωτοφανή βαρβαρότητα τις θρησκευτικές εκκαθαρίσεις και η στρατιωτική συνδρομή για την οριστική πάταξη των ανταρτικών ομάδων των Ασσυρίων στις πιο δυσπρόσιτες περιοχές, αποδίδουν στο επίσημο τουρκικό κράτος και αυτήν τη γενοκτονία, που παραμένει σχεδόν άγνωστη στην παγκόσμια κοινότητα.

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ

Ευρύτερα γνωστή και αναγνωρισμένη είναι η γενοκτονία των Αρμενίων, η οποία ήταν και η δυσκολότερη να επιτευχθεί λόγω του γεγονότος ότι κατά ένα μεγάλο μέρος ο πληθυσμός ήταν διάσπαρτος σε κοινότητες στα εναπομείναντα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Η γενοκτονία είχε ξεκινήσει ήδη από τα τέλη του 19ου αι. από τον σουλτάνο, με τα θύματα να υπολογίζονται τότε μεταξύ 80 και 300 χιλιάδων. Ως επίσημη όμως απαρχή της θεωρείται το 1915, όταν σημαίνοντα στελέχη της αρμενικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολη συνελήφθησαν και απαγχονίστηκαν. Ήταν η έναρξη της εφαρμογής της επίσημης τουρκικής γενοκτονικής πολιτικής που διήρκεσε με ένταση έως το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με την ανοχή των συμμάχων της Τουρκίας σε αυτόν τον πόλεμο και κυρίως της Γερμανίας. Σε αυτήν κατέφυγαν οι τούρκοι πρωταίτιοι της γενοκτονίας μετά από το τέλος του πολέμου, έχοντας εξασφαλίσει την ασυλία και τη διαβεβαίωση ότι δεν θα τους ασκηθούν διώξεις για τα εγκλήματα κατά του λαού των Αρμενίων που είχαν διαπράξει.

ΤΖΙΧΑΝΤ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΙΣΤΩΝ

Πρέπει, επίσης, να σημειώσουμε ότι η θρησκευτική ηγεσία των μουσουλμάνων στην Τουρκία είχε με την είσοδο της χώρας στον πόλεμο κηρύξει την τζιχάντ, τον ιερό δηλαδή πόλεμο εναντίον των μη μουσουλμανικών πληθυσμών (με εξαίρεση τους χριστιανούς συμμάχους της Τουρκίας). Αυτό και μόνο το γεγονός φανερώνει ότι είχε εξαπολυθεί ένα απίστευτο θρησκευτικό πογκρόμ, όπου οι δολοφονίες των «απίστων» με φρικτό τρόπο όχι μόνο ήταν επιτρεπόμενες και δικαιολογημένες αλλά και θρησκευτικά επιβεβλημένες.
Η γενοκτονία των Αρμενίων συνεχίστηκε έως το 1922 με τα θύματα να ανέρχονται σε 600 έως 800 χιλιάδες σύμφωνα με την επίσημη τουρκική παραδοχή, κατά την οποία ο πληθυσμός αυτός έχασε τη ζωή του στις «εκτοπίσεις» που συνέβησαν για πολιτικούς λόγους και για την ασφάλεια της Τουρκίας.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΩΣ ΠΡΟΦΑΣΗ

Αλλη πρόφαση που προβάλλεται είναι ότι τα θύματα προέρχονται από συγκρούσεις του τουρκικού στρατού με Αρμένιους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η δολοφονία ωστόσο του άμαχου πληθυσμού από επίλεκτα τμήματα που είχαν συσταθεί, επανδρωμένα και από κατάδικους και εγκληματίες, δεν μπορεί να αποκρυφτεί και να εξωραϊστεί από ανιστόρητους πολιτικούς ισχυρισμούς. Η ομολογία του μεγάλου αριθμού θυμάτων της ανήκουστης αυτής επίσημης πολιτικής, δεν έχει προηγούμενο στον πολιτισμένο κόσμο. Αυτό και μόνο το σημείο αποτελεί την παραδοχή της γενοκτονίας και τη συνδέει άρρηκτα με το τουρκικό κράτος.
Βέβαια τα θύματα ήταν πολύ περισσότερα και σήμερα αναγνωρίζεται διεθνώς ότι έφτασαν μέχρι και ενάμισι εκατομμύρια επί συνολικού πληθυσμού δύο εκατομμυρίων Αρμενίων στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Χαρακτηριστικό για το μέγεθος της βαρβαρότητας είναι και το παρακάτω στοιχείο. Οι απώλειες σε στρατευμένους και αμάχους στην Οθωμανική αυτοκρατορία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπολείπεται κατά πολύ από των αριθμό των σφαγιασμένων Αρμενίων, που φθάνει στο 80% περίπου του αρχικού πληθυσμού.
Η αδυναμία της παγκόσμιας κοινότητας να αναγνωρίσει στο σύνολό της τη γενοκτονία των Αρμενίων και να καταδείξει τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που συνέβησαν από την επίσημη πολιτική ενός κράτους, το οποίο αρνείται τα εγκλήματα της γενοκτονίας, ασκεί εχθρική ρητορική και απευθύνει απειλές σε εκείνες τις χώρες που αναγνωρίζουν τη γενοκτονία, έχει ως αποτέλεσμα η Τουρκία χωρίς αιδώ να συνεχίζει την πολιτική της εκκαθάρισης κατά των Αρμενίων, όπως πρόσφατα στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Ποιος θα μπορούσε να διανοηθεί σήμερα ότι η Γερμανία θα στρεφόταν κατά των Εβραίων ύστερα από το Ολοκαύτωμα ή ότι θα αρνούνταν ότι έχει συμβεί;
Η συνέχεια την επόμενη εβδομάδα

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE