Σε λίγα χρόνια θα κάνουμε λόγο για την προ Μπεκατώρου εποχή (π.Μ.) και για την μετά Μπεκατώρου εποχή (μ.Μ.) Οι αποκαλύψεις της αθλήτριας άφησαν ελεύθερη τη λάβα να ανέβει στην επιφάνεια. Ανενεργό δεν είναι ποτέ ένα ηφαίστειο που βγάζει καπνό. θα 'ρθει η χρονική στιγμή, το σημείο μηδέν, που θα απελευθερώσει τα ηφαιστειογενή υλικά του και θα «κάψει» ό,τι βρει μπροστά του. Ολοι τότε θα ισχυριστούν ότι άκουγαν τους υποχθόνιους θορύβους και έβλεπαν τον καπνό, αλλά έμεναν σιωπηλοί.

Μια κοινωνία σαν την ελληνική, βαθιά συντηρητική, δεν αντέχει τέτοιους κλυδωνισμούς αποκάλυψης. Ιδιαίτερα όταν τα πρόσωπα κατέχουν θέσεις εξουσίας ή βρίσκονται στα υψηλά πατώματα της κοινωνικής ιεραρχίας.

Ξεγυμνώνοντας τον εαυτό της η Μπεκατώρου στα media μοιράστηκε το ψυχικό άχθος χρόνων και άθελά της οδήγησε πολλές γυναίκες στο να μιλήσουν. Να «ανοίξουν» τα κλειστά στόματα αλλά το κυριότερο να «ακούσει» η κοινωνία που μέχρι πρότινος έκλεινε τα αυτιά σαν τον πίθηκο, που χρησιμοποιεί τα χέρια του άλλοτε για να μη βλέπει κι άλλοτε για να μην μιλάει. Ξελιθάριασε η Μπεκατώρου το μονοπάτι, έκλεισε τα αυτιά της σε όσους είπαν «τά 'θελε» και ανηφόρισε, κουβαλώντας στην πλάτη της όλες εκείνες τις γυναίκες, τις έφηβες και τα παιδιά θύματα βιασμού. Το κίνημα #metoo# έκανε το γύρο του διαδικτύου, σκορπίζοντας ανατριχίλες και τοξίνες.

Στην μ.Μ. εποχή, δυστυχώς, «ανθίζουν» τύποι σαν τον «γνωστό σκηνοθέτη» που χρησιμοποίησαν το πόστο τους και από θέση ισχύος κλάδεψαν ψυχές και όνειρα νέων ανθρώπων μες στην καρδιά της πρωτεύουσας. Σε αυτή ακριβώς την εποχή τα media μετατράπηκαν σε λαϊκά δικαστήρια, όπου ο καθένας/-μια γράφει το μακρύ και το κοντό του σε αιμοδιψή σχόλια, με πολιτικούς εξακοντισμούς και κομματικές αντιπαραθέσεις που αγγίζουν τα όρια της γελοιότητας. Ο Ελληνας αρέσκεται στο να δικάζει και να υπερασπίζεται ατύπως με τη σιγουριά του ειδήμονα, κλεισμένος στο κομματικό του κουκούλι.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η καταβοή των χρηστών των media σε συνδυασμό με τις μηνύσεις των θυμάτων ενεργοποίησαν τους μηχανισμούς δικαιοσύνης να επέμβουν. Το, δε, δυσκίνητο καράβι του Υπ. Πολιτισμού πήρε επιτέλους θέση, αλλά οι χειρισμοί του στη σαθρή κατάσταση δεν ήταν με όρους σύγχρονου κράτους.

Ζούμε στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, κατά τον Ελύτη, αλλά ξεφτιλιζόμαστε και διεθνώς με παντιέρα τον πολιτισμό, που μόνο η βαριά βιομηχανία μας δεν είναι.

Εάν δεν ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος και αν δεν θεσμοθετηθεί σε ξεκάθαρο πλαίσιο ο καταμερισμός των ευθυνών, θα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τέτοιες δυσάρεστες καταστάσεις που μας κάνουν να ασφυκτιούμε.

Η κοινωνική και πολιτική ευθύνη στην μ.Μ εποχή θα έχει πρόσωπο και ρόλο που θα εκπορεύεται από τη θέση που κατέχει. Τα αίολα κι αναπάντητα ερωτήματα θα είναι αποκλειστικά για λαϊκή κατανάλωση.

Η επίγευση πάντως των γεγονότων που ζούμε, εν έτει 2021, είναι πικρή κι έρχεται να επικαθίσει πάνω στον ήδη βεβαρημένο συλλογικό ψυχισμό μας από την βαθύτερη κρίση και την πανδημία.

* Η Αναστασία Ευσταθίου είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας.

Το λέει μια παροιμία… Γιατί έτσι συμβαίνει πραγματικά: Αν δεν υπάρχουν μάρτυρες να καταθέσουν ενόρκως σε μια δίκη, τα χέρια των δικαστών είναι δεμένα.

Χρειάζεται όμως θάρρος για να καταθέσεις, να υποστείς στο δικαστήριο την επίθεση του καταγγελλόμενου και των συνηγόρων του, να ερευνηθεί η ζωή σου, το ήθος σου η αξιοπιστία σου. Ομως πρέπει να το κάνεις, ακόμα και όταν δεν έχεις κανένα προσωπικό όφελος, μόνο και μόνο για να λάμψει η αλήθεια.

Στη δίκη των δολοφόνων του Φύσσα, δυό νέες κοπέλλες, η Δ.Ζ και η Π.Κ, κατέθεσαν και αναγνώρισαν τον δολοφόνο και την παρέα του, με περισσό θάρρος, και παρά τις συμβουλές των οικείων τους «να κρύψουν λόγια». Εκαναν το σωστό, παρά τον μεγάλο κίνδυνο, και έτσι η δικαιοσύνη έκανε το έργο της.

Στη δίκη για τον εμπρησμό της ΜΑΡΦΙΝ, με τους 4 νεκρούς, κανένας δεν κατέθεσε και δεν αναγνώρισε κανέναν, από τους δεκάδες διαδηλωτές που βρίσκονταν γύρω τους. Δειλοί και συνένοχοι, άφησαν τα θύματα χωρίς δικαίωση.

Παρατηρούμε τις τελευταίες μέρες, με τη σύλληψη του Δ.Λ. πλήθος ηθοποιών, να συνωστίζονται μπροστά από τις κάμερες και να λένε ότι γνώριζαν, αλλά για κάποιο λόγο δεν μιλούσαν. Οι ίδιοι που κάποτε συνωστίζονταν για να φωτογραφηθούν μαζί του ή να πάρουν έναν ρόλο στις παραστάσεις του.

Το ίδιο και οι γείτονες, οι περαστικοί, ο διαχειριστής της πολυκατοικίας, και ο φούρναρης της περιοχής. Κάθε φορά που κάτι συμβαίνει κοντά τους εμφανίζονται στα κανάλια και λένε τα ίδια κατά περίπτωση: ή «ήταν ένα καλό παιδί», «η οικογένεια δεν είχε δώσει δικαιώματα», «ακούγαμε φωνές αλλά δεν είχαμε φανταστεί» ή « ξέραμε αλλά δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε», τόσο ίδια σχόλια, που μερικές φορές νομίζεις ότι είναι οι ίδιοι κάθε φορά.

Παρόμοια ακούσαμε και στην θλιβερή ιστορία του Βαγγέλη Γιακουμάκη, που όλοι στην σχολή κάτι ήξεραν αλλά δεν μίλαγαν, και σε πολλές άλλες περιπτώσεις εγκλημάτων.

Ισως και οι αστυνομικές μας αρχές να μην είναι τόσο αξιόπιστες, και εχέμυθες, ώστε να απευθύνεται σε αυτές όποιος πολίτης έχει την υποψία και αντιλαμβάνεται κάτι κακό, σίγουρος ότι αυτές θα ερευνήσουν, θα παρακολουθήσουν, και κυρίως θα τον προστατεύσουν.

Ισως και οι Κοινωνικές Υπηρεσίες μας δεν είναι τόσο σχολαστικές, δεν διερευνούν όσο θα έπρεπε, ίσως να μην έχουν και μεγάλες αρμοδιότητες.

Η άποψη που έχει επικρατήσει στην πολιτική μας ζωή, είναι το να μην ελέγχονται οι δημόσιοι χώροι, να μην υπάρχουν κάμερες, να μην παρακολουθείται η ζωή των πολιτών, να μην συνεργαζόμαστε με τις αρχές. Χωρίς τις κάμερες, όμως, ούτε οι δολοφόνοι της Τοπαλούδη, ούτε της αμερικανίδας γιατρού στην Κρήτη θα είχαν εντοπιστεί, ούτε και πολλοί άλλοι.

Γι' αυτό κάθε φορά πρέπει να ζυγίζουμε τα υπέρ και τα κατά και να βλέπουμε τι προστατεύει καλύτερα την ανθρώπινη ζωή και υπόσταση και ποιο είναι το κοινωνικό κόστος του.

Και το σοβαρότερο από όλα είναι ότι πρέπει να μάθουμε να μιλάμε, να ζητάμε βοήθεια, να μην υποκύπτουμε σε εκβιασμούς και κυρίως να το διδάξουμε και στα παιδιά μας, που είναι και τα πιο ευάλωτα.

Οι κουβέντες εκ των υστέρων δεν ωφελούνε. Γιατί αύριο κλαίνε, όπως έλεγε μια γιαγιά.

 

* Η Μαρία Οικονομοπούλου είναι αρχιτέκτων, ιδιοκτήτρια του Zarouchla Inn Hotel και μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Εμπορικής και Τουριστικής Ανάπτυξης Ανατολικής Αιγιαλείας.

Του Μάκη Μπαλαούρα, πρώην βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Ηλείας

 

 Όσοι/όσες από εμάς είχαμε πάρει καταδικαστική θέση απέναντι στην ιδεολογία και τη δολοφονική πρακτική της 17.Ν έχουμε, πολύ περισσότερο, την υποχρέωση να πάρουμε θέση για την απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα, που νοσηλεύεται στην εντατική του Νοσοκομείου Λαμίας,  ύστερα από 48 ημέρες απεργίας και από προχθές προχώρησε και σε απεργία δίψας.

 

Προσωπικά, πολλάκις είχα αρθρογραφήσει, στην Ελευθεροτυπία, Εποχή και Αυγή, εκφράζοντας πλήρως την εναντίωση μου και παρόλα αυτά δέχτηκα, και εξακολουθώ να υφίσταμαι, επιθέσεις, όπως πρόσφατα από τον αρθρογράφο της Καθημερινής Τσιτσίνη, έγραψε ότι «αθώωνα τα πιστόλια της 17Ν» προφανώς για να δείξει το (εγκληματικό;) ποιον μου…       

 

   Το ιστορικό που οδήγησε τον κρατούμενο Κουφοντίνα σε μακρά απεργία πείνας, είναι γιατί σύμφωνα με νόμους που ψήφισε πρώτους η κυβέρνηση της ΝΔ τον 4760/2020, νόμος φωτογραφικός προκειμένου να τον πάρουν από την αγροτική φυλακή της Κασσαβέτειας.  Όμως δε τον φωτογράφισαν καλά, γιατί ο ίδιος νόμος προβλέπει ότι θα πήγαινε «στο κατάστημα κράτησης στο οποίο αρχικά μετήχθη», δηλαδή στις φυλακές Κορυδαλλού και όχι σε άλλη, όπως στις φυλακές Δομοκού, που τον έστειλαν.

 

Δηλαδή, ο κρατούμενος διεκδικεί το αυτονόητο. Την εφαρμογή του νόμου. 

 

«Κρίνονται ο νομικός πολιτισμός και το ήθος μιας κοινωνίας»

 

 Συνήγορος του Πολίτη, Διεθνής Αμνηστία, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, τα κόμματα ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ,  ΜΕΡΑ25, δικηγορικοί σύλλογοι, εκατοντάδες δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί και διανοούμενοι. Επίσης, Μάρω Δούκα, Βασίλης Βασιλικός και Κώστας Γαβράς.

 

Ευρωβουλευτές από την Αριστερά, Πράσινους και Σοσιαλιστές έστειλαν επιστολή στη κυβέρνηση, ενώ κατέθεσε Ερώτηση ο συντονιστής της Επιτροπής Δικαιωμάτων της Ευρωβουλής Ουρμπάν Κρέσπο ζητώντας να εφαρμοστεί ο νόμος και να γίνουν σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα του Δ. Κουφοντίνα. 

 

Χθες με ηχηρή παρέμβαση προστέθηκε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων επισημαίνοντας πως «Η Δημοκρατία έχει σταθερά θεμέλια και ισχυρούς θεσμούς που της επιτρέπουν να συνδυάζει την απαίτηση συμμόρφωσης στους νόμους με την τήρηση των αρχών του ανθρωπισμού». 

 

Κανείς/καμία από αυτούς που διεκδίκησαν το αυτονόητο, δηλαδή την υλοποίηση του νόμου, δεν  «υπερασπίζονται τον κατά συρροή δολοφόνο Κουφοντίνα», όπως έγραψε ο αρθρογράφος (πάλι) της Καθημερινής,  Τ. Θεοδωρόπουλος…

 

 

 

«Όποιος και να ήταν, τα ίδια θα λέγαμε»

 

 Στην ίδια εφημερίδα(!) έτερος αρθρογράφος Δ. Γουσέτης, ενώ όπως δηλώνει «δε μπορώ να γνωρίζω αν το αίτημα (ΣΣ. Κουφοντίνα) είναι νόμιμο», αμέσως όμως γράφει (γιατί προφανώς γνωρίζει) ότι «Η αλληλεγγύη στον Δ. Κουφοντίνα πηγάζει από την εκλεκτική συγγένεια μεταξύ των τρομοκρατών της 17Ν, βουλευτών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ»!!! 

 

Διονύση Γουσέτη, η μοναδική συγγένεια που όντως υπάρχει είναι μεταξύ της Ντόρας Μπακογιάννη με τον δολοφονηθέντα σύζυγο της από τη 17Ν, Παύλο Μπακογιάννη, που είχε τη δύναμη να πάρει ξεκάθαρη θέση στη Βουλή και στον ΣΚΑΪ, δηλώνοντας ότι το «η εφαρμογή του νόμου να ισχύσει για όλους»!   

 

  Με όλα αυτά θυμήθηκα την «Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων» που γεννήθηκε στα γραφεία της «Εποχής» το 2006 και εξακολουθεί να υπάρχει ενεργή και δυναμική, με κεντρικό της πυρήνα το αυτονόητο, ότι «σύμφωνα και με το νόμο, εγκλεισμός σημαίνει στέρηση ελευθερίας και μόνο. Δεν σημαίνει ηθική ή φυσική εξόντωση των ανθρώπων». 

 

Ψυχή της Πρωτοβουλίας ήταν Πάνος Λάμπρου, Αννίτα Μιχαηλίδου, Ρόζα Κοβάνη, Ιωάννα Δρόσου, Σοφία Βογιατζή και πολλοί/πολλές άλλες/άλλοι…

 

Παρακολούθηση δικαιωμάτων, νοσοκομείο, άδειες για τους κρατούμενους, βιβλία, ζεστή ματιά στους ανήλικους, στις μητέρες με μικρά παιδιά, φαγητό. ΟΛΟΙ, μα όλοι, οι κρατούμενοι έχουν τα ίδια δικαιώματα.. Απέκτησε μεγάλο κύρος, τέτοιο που τη καθιστούσε απαραίτητο συνομιλητή των Αρχών.  

 

 Με το σκάνδαλο Βατοπεδίου φυλακίστηκε ο ηγούμενος της Μονής Εφραίμ, που διαπιστώνοντας ιδίοις όμμασι την προσφορά της Πρωτοβουλίας είχε το σθένος να την συγχαρεί με επιστολή του «για το ευγενές έργο που πρόσφερε»…    

 

Θα τον αφήσουν να πεθάνει;

 

  Είναι διάχυτη η στρατηγική της έντασης, η διασπορά του φόβου σε καιρό πανδημίας, ο αυταρχισμός της κυβέρνησης και η απέχθεια της στη δημοκρατία και της προάσπισης των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών για όλους. 

 

Θυμίζουμε ότι καμιά κυβέρνηση μετά τη χούντα δεν άφησε να πεθάνει απεργός πείνας, ενώ οι τελευταίοι νεκροί στην Ευρώπη ήταν το 1981 στη Βρετανία επί Θάτσερ όπου πέθαναν ο Μπόμπι Σαντς και οι σύντροφοί του IRA. Μόνο στη Τουρκία πεθαίνουν απεργοί πείνας….Θα τη μιμηθεί, με την εκδικητική εμμονή της και η ελληνική κυβέρνηση, επαναφέροντας εμμέσως τη θανατική ποινή; 

 

 

Eχει αποδειχθεί ότι τα θύματα των εγκλημάτων σεξουαλικής βίας και κακοποίησης αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα κατά την κατάθεση τους στην αστυνομία, στο στάδιο των ιατροδικαστικών εξετάσεων, καθώς και κατά την εκδίκαση της υπόθεσής του στο αρμόδιο δικαστήριο. Τα προβλήματα αυτά έχουν καταστροφικές συνέπειες πάνω τους (βλ. Άγγελος Τσιγκρής: «Βιασμός: Το αθέατο έγκλημα», Εκδόσεις Σάκκουλα, 1996).  Τα περισσότερα θύματα δηλώνουν ότι αντιμετωπίζονται ταπεινωτικά και με δυσπιστία, διαπιστώνουν μια τάση για αρχειοθέτηση των υποθέσεων, ενώ δηλώνουν ότι η εμπειρία τους με το ποινικό σύστημα ήταν ιδιαίτερα επώδυνη.  Η εγκληματολογική έρευνα έχει αποδείξει ότι τρία είναι τα στοιχεία της δομής και της λειτουργίας των δικαστηρίων που κάνουν το θύμα σεξουαλικής βίας να αισθάνεται ότι θυματοποιείται για δεύτερη φορά: 

Οι καθυστερήσεις στη διαδικασία, οι οποίες είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. 

Η δημοσιότητα της δίκης, που υποχρεώνει τα θύματα να επαναλάβουν δημόσια λεπτομέρειες του βιασμού τους, καθώς και άλλες που άπτονται της προσωπικής τους ζωής. 

Tο θύμα και ο δράστης αντιμετωπίζονται με σχεδόν τον ίδιο τρόπο. Το ποινικό δικονομικό μας σύστημα ορίζει ότι μόνο ο κατηγορούμενος δικάζεται στο δικαστήριο. Όμως, κατά τη διάρκεια της ποινικής δίκης του βιασμού, γίνεται σαφές ότι στο μυαλό των παριστάμενων ατόμων δε δικάζεται μόνο ο δράστης, αλλά και το θύμα. Προκειμένου να αντιμετωπιστεί το παραπάνω κλίμα, προτείνω τις ακόλουθες αλλαγές στο στάδιο της εκδίκασης των εγκλημάτων σεξουαλικής βίας και κακοποίησης: 

Άμεση εκδίκαση των υποθέσεων, με στόχο να μην παρατείνεται η ταλαιπωρία των θυμάτων. 

Παρέκκλιση από την αρχή της δημοσιότητας στις δίκες βιασμού. 

Απαγόρευση των αναφορών και των υπαινιγμών για την προσωπική ζωή των θυμάτων και για άλλα άσχετα με την υπόθεση γεγονότα. 

Να παρέχονται οδηγίες στους ενόρκους έτσι ώστε να κρίνουν με βάση το νόμο και όχι με βάση τις προκαταλήψεις και τα ευρέως διαδεδομένα στερεότυπα, 

Να αναλαμβάνονται οι υποθέσεις βιασμού από γυναίκες εισαγγελείς. 

Η σύνθεση των δικαστηρίων να αποτελείται από δικαστές και των δύο φύλων. 

Να διώκονται αυστηρά οι αθέμιτες οικονομικές συναλλαγές ανάμεσα στο δράστη και το θύμα. 

Ειδική μετεκπαίδευση και επιμόρφωση των δικαστικών λειτουργών, που ασχολούνται με τέτοιου είδους υποθέσεις, πάνω στις ιδιαιτερότητες του εγκλήματος αυτού του τύπου._

 

* O δικηγόρος Άγγελος Τσιγκρής διδάσκει Εγκληματολογία στην Ελλάδα και την Κύπρο. Έχει διατελέσει γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης, εκπρόσωπος της Ελλάδας στη Μόνιμη Επιτροπή Επιχειρησιακής Συνεργασίας για την Εσωτερική Ασφάλεια στην Ευρώπη (COSI) του Συμβουλίου της ΕΕ και στη Μόνιμη Αντιπροσωπία του ΟΗΕ για την Πρόληψη του Εγκλήματος και την Ποινική Δικαιοσύνη. 

 

Την άποψη ότι είναι απαραίτητη η παράταση του lockdown για δύο εβδομάδες προκειμένου να φανούν τα αποτελέσματά του και να πέσουν τα κρούσματα κάτω από τα χίλια ημερησίως, εξέφρασε ο Μανώλης Δερμιτζάκης καθηγητής Γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης.

 

Μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ και την εκπομπή «Σήμερα» εξήγησε πως από το προηγούμενο lockdown φάνηκε ότι αυτού του είδους τα περιοριστικά μέτρα αργούν πάρα πολύ να αποδώσουν.

Πρότεινε την εφαρμογή πιο «έξυπνων» μέτρων που θα διοχετεύουν τη δραστηριότητα των πολιτών σε πιο στοχευμένες δραστηριότητες.

«Να το πω απλά, αντί να πάει κάποιος στο παγκάκι με ένα φίλο του να πιει ένα καφέ, να κάτσουν σε ένα τραπέζι έξω», τόνισε ο κ. Δερμιτζάκης.

Ειδικότερα ο κ. Δερμιτζάκης προτείνει άνοιγμα όλων των σχολείων, των καφέ και των εστιατορίων μόνο σε εξωτερικούς χώρους, με υγειονομικά μέτρα και για παράδειγμα έως τις 7 το απόγευμα, ενώ τα καταστήματα να ανοίξουν αποκλειστικά με ραντεβού το λεγόμενο click in shop.

Σχετικά με τους εμβολιασμούς τόνισε ότι ενδεχομένως θα έπρεπε πριν τους υγειονομικούς να εμβολιαστούν ευπαθείς ομάδες δηλαδή, εκείνοι που γεμίζουν τα νοσοκομεία και εκθέτουν σε κίνδυνο τους υγειονομικούς.

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE