Του Τάσου Σταυρογιαννόπουλου, Πρόεδρος Συλλόγου Δασκάλων & Νηπιαγωγών Πάτρας, Αιρετός Π.Υ.Σ.Π.Ε. Αχαΐας

Η παγκόσμια εξάπλωση της πανδημίας του ιού covid 19 απειλεί όλη την ανθρωπότητα και εκτός από το ανυπολόγιστο ανθρώπινο κόστος ταράζει συθέμελα τη διατήρηση του κοινωνικού ιστού.

Στην πατρίδα μας τα έγκαιρα περιοριστικά μέτρα της Κυβέρνησης ευελπιστούμε πως μπορούν να αποδειχτούν σωτήρια και να κρατήσουν όρθια τη χώρα μας σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία. Τα σχολεία, ωστόσο, για μακρύ χρονικό διάστημα παραμένουν και θα παραμείνουν κλειστά, ως αντίδοτο στη διασπορά του ιού στην κοινότητα. Η σχολική πραγματικότητα διαμορφώνεται από ένα πεδίο εντελώς πρωτόγνωρο, εφόσον ο φυσικός χώρος της εκπαίδευσης και αγωγής των μαθητών είναι το σχολείο. Το Υπουργείο Παιδείας προσπαθεί με την εξ αποστάσεως εκπαίδευση να κρατήσει ζωντανή την επαφή και τον ενδιαφέρον των μαθητών για την εκπαιδευτική διαδικασία και να περιορίσει το κόστος της απώλειας του χαμένου διδακτικού χρόνου.

 Ωστόσο, αποτελεί κοινή παραδοχή πως το έργο του σχολείου δεν μπορεί να υποκατασταθεί από κανένα εξ αποστάσεως εγχείρημα. Ιδιαίτερα, μάλιστα, όταν εγγενείς αδυναμίες, παθογένειες και παραλείψεις δεκαετιών καθιστούν μια τέτοια πρωτοβουλία δύσκολη στην εφαρμογή της για το σύνολο των μαθητών της πρώτης βαθμίδας της εκπαίδευσης. Από τις πρώτες ημέρες εφαρμογής της παρατηρούνται ποικίλα προβλήματα, όπως: έλλειψη υπολογιστών σε πολλές οικογένειες, μη πρόσβαση στο διαδίκτυο αρκετών μαθητών, έλλειψη υπολογιστών σε αρκετούς εκπαιδευτικούς, χρήση υπολογιστών παλαιότερης τεχνολογίας που δεν υποστηρίζουν σύγχρονα προγράμματα, αδυναμία ενίοτε των σχολείων να στηρίξουν τους εκπαιδευτικούς και να τους παρέχουν υλικό λόγω παλαιών και ξεπερασμένων δυνατοτήτων πολλών εργαστηρίων, υπερφόρτωση του σχολικού δικτύου, αδυναμία σύνδεσης στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες κ.λπ.

Επιπλέον, οι μικροί μαθητές, ιδιαίτερα των πρώτων τάξεων του Δημοτικού σχολείου, δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε αυτό το επίπεδο επικοινωνίας και στη χρήση νέων τεχνολογιών χωρίς τη βοήθεια των γονέων τους, εφόσον βέβαια και αυτοί έχουν ορισμένες γνώσεις. Φυσικά, έχουν ξεχαστεί και τα νηπιόπαιδα, εφόσον για αυτά ουδείς λόγος. Τέλος, είναι βέβαιο πως μεγάλη μερίδα των εκπαιδευτικών δε διαθέτει τέτοια εξοικείωση, αφού η επιμόρφωσή τους σε αυτά τα ζητήματα είναι ανύπαρκτη. Ιδιαίτερα, την τελευταία πενταετία δεν έχει υλοποιηθεί κανένα πρόγραμμα επιμόρφωσης εκπαιδευτκών σε κανένα αντικείμενο. Αντίθετα, καταργήθηκαν επιμορφωτικές δομές, όπως τα Π.Ε.Κ., που λειτουργούσαν από το 1991 με τεράστια συνεισφορά στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών.

Επιπλέον, πέρα από την υλικοτεχνική υποδομή, την επιμόρφωση και τα τεχνικής φύσεως προβλήματα πρέπει να γίνει κατανοητό πως το σχολείο δεν παρέχει μόνο γνώσεις. Δεν περιορίζεται μόνο στη διατήρηση και μεταβίβαση στις νέες γενιές της εμπειρίας και των πολιτιστικών αγαθών των προηγούμενων γενιών ή στην απόκτηση προσόντων για τις μελλοντικές καταστάσεις της ζωής. Το σχολείο συμβάλλει στη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών, που προάγονται διαμέσου της επικοινωνίας, της συνεργασίας, της αλληλεπίδρασης, του παιχνιδιού, της ομαδικότητας, της κοινής ζωής, της συνύπαρξης και της σχέσης με τους συμμαθητές και τους εκπαιδευτικούς τους. Στο σχολείο διαμορφώνονται αξίες, στάσεις, συνειδήσεις και αναπτύσσονται δεξιότητες, ικανότητες, δράσεις, συμπεριφορές και νοοτροπίες. Όλα τούτα βρίσκονται σε αναστολή, όσο τα σχολεία είναι κλειστά και δεν υποκαθίστανται με το διαδίκτυο ή άλλον τρόπο.

Αντίθετα, η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών με το κλείσιμο των σχολείων προσπαθεί με κάθε πρόσφορο τρόπο (email, Skype, τηλέφωνα κ.λπ.) να βρίσκεται δίπλα στους μαθητές και να τους παρέχει κάθε δυνατή στήριξη. Οι Διευθυντές των σχολείων βρίσκονται νυχθημερόν μπροστά σε έναν υπολογιστή, εφόσον έχουν επωμιστεί μεγάλο βάρος της προσπάθειας, κάτω από αντίξοες συνθήκες, να συντονίσουν τη συνεργασία μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών εξ αποστάσεως, για να διατηρηθεί η επαφή των μαθητών με το σχολείο. Αυτό που εισπράττουμε καθημερινά από τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς είναι πως ο αγώνας τούτη την περίοδο είναι τιτάνιος, αφού η προσπάθεια όλων γίνεται υπό το βομβαρδισμό συνεχώς ηλεκτρονικών μηνυμάτων για ενέργειες, χωρίς εφόδια, με πολύ άγχος και κυριολεκτικά όλο το εικοσιτετράωρο.

Οι περισσότεροι περιμένουν το ηλεκτρονικό σύστημα να αποφορτιστεί αργά τη νύχτα, προκειμένου να επικοινωνήσουν ή να αναρτήσουν εργασίες στις πλατφόρμες για τους μαθητές τους. Άλλοι αφήνουν φωτοτυπίες στο μανάβικο της γειτονιάς για να τις πάρει ο μαθητής, άλλοι στο φαρμακείο και ορισμένοι μαθητές περνούν από την εξώπορτα του σπιτιού του δασκάλου για να πάρουν και να δώσουν τις φωτοτυπίες. Οι εκπαιδευτικοί φαίνεται πως υπερβαίνουν όλα τα εμπόδια και τις διαπιστωμένες αντιξοότητες (τεχνικές, ψυχολογικές κ.λπ.) και με πείσμα προσπαθούν να επιτύχουν το καλύτερο για τους μαθητές τους. Ανακαλύπτουν συνεχώς νέους κώδικες και μορφές επικοινωνίας και πιστοποιούν κάθε μέρα που περνάει πως ο πλούτος της εκπαίδευσης κρύβεται στο έμψυχο δυναμικό της. Ιδιαίτερα, μετά τις αθλιότητες που διατυπώθηκαν από ορισμένους δημοσιογράφους για τους εκπαιδευτικούς, αισθάνομαι πως από το σύνολο του Κλάδου έχει δημιουργηθεί ένα είδος πανστρατιάς για να μείνει άσβεστη η φλόγα της ελπίδας και της αισιοδοξίας. «Η εκπαίδευση δεν είναι το γέμισμα ενός κουβά, αλλά το άναμμα μιας φλόγας», σύμφωνα με τον ιρλανδό νομπελίστα ποιητή William Butler Yeats.

Κάθε ζωντανός οργανισμός έχει καρδιά και ψυχή. Η καρδιά του εκπαιδευτικού συστήματος είναι το αναλυτικό πρόγραμμα και η ψυχή του ο δάσκαλος. Τούτη την εποχή η καρδιά της εκπαίδευσης είναι λαβωμένη, εφόσον αποτελεί κοινή πεποίθηση πως το αναλυτικό πρόγραμμα, λόγω της πρωτόγνωρης και ασυνήθους κοινωνικής συνθήκης που διαμορφώνεται με κλειστά τα σχολεία, έχασε την πυξίδα του. Συνεπώς, απέμεινε μόνο η ψυχή, δηλαδή η προσπάθεια και το φιλότιμο του δασκάλου να στηρίξει τους μαθητές του, το δημόσιο σχολείο και την πατρίδα μας. «Βάστα δάσκαλε» έγραφε επ’ αφορμή αγώνων του Κλάδου των εκπαιδευτικών το 2006 ο καθηγητής Ιστορίας της Εκπαίδευσης Σήφης Μπουζάκης. Σήμερα, είναι πάλι επίκαιρο. Το φιλότιμο και ο ηθικός κώδικας των χιλιάδων εκπαιδευτικών δεν επιτρέπουν εκπτώσεις. Ο τιτάνιος αγώνας για την Παιδεία μας, «το δεύτερο ήλιο για τους ανθρώπους», σύμφωνα με τον Πλάτωνα, συνεχίζεται.

Καθώς συνειδητοποιούμε όλοι ότι η μάχη κατά της πανδημίας του κορωνοϊού, έχει πολύ δρόμο μέχρι να κερδηθεί, χρειαζόμαστε επειγόντως κάποια θετικά αντίβαρα που θα μαλακώσουν τον πόνο για τους ανθρώπους που χάθηκαν και την αγωνία μας για το μέλλον και θα έλθουν ιαματικά να επιβεβαιώσουν το «ουδέν κακόν αμιγές καλού».

Μια παρηγοριά στραμμένη στο μέλλον που θα οπλίζει το παρόν με λίγη αναγκαία αισιοδοξία και θα επενδύει το τέλος της δοκιμασίας με βάσιμες προσδοκίες.

Κοιτάζοντας τη μεγάλη εικόνα θα είναι μάλλον ευφημισμός να μιλάμε για ύφεση στην παγκόσμια οικονομία ,μετά το τέλος της πανδημίας. Θα πρόκειται για κάτι πολύ βαθύτερο και με μεγάλη χρονική διάρκεια. Είναι κατά συνέπεια αναγκαίο η Ευρώπη που αποτελεί το μεγαλύτερο μέχρι στιγμής θύμα της πανδημίας να επιδιώξει να αναστηλώσει την αποσαθρωμένη από τον κορωνοϊό οικονομία και κοινωνία της.

Τα ακλόνητα δόγματα του παρελθόντος ,τα οποία καμία σώφρων και λογική πολιτική ένσταση δεν στάθηκε δυνατό να αντιμετωπίσει στην προ κορωνοϊού εποχή, θα συμπιεστούν από τις στάχτες που καθημερινά παράγει η πανδημία .

Το δημοσιονομικό αρχιτεκτόνημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αν δεν υποστεί αλλαγές θα καταρρεύσει. Ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ της κάθε χώρας θα μεταβληθεί δραματικά λόγω της δραματικής επιβράδυνσης της οικονομικής δραστηριότητας. Οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί και τα πλεονάσματα , οι προβλέψεις για το έλλειμμα και το χρέος αν δεν ξανατεθούν επί τάπητος στην μετά κορωνοϊό Ευρωπαϊκή Ένωση ,θα απειλήσουν αυτή τη φορά υπαρξιακά τα θεμέλιά της.

Η έκταση και το εύρος των αναθεωρήσεων δεν είναι δεδομένα. Αποτελούν ήδη πεδίο σκληρής διαπραγμάτευσης. Όμως τα δεδομένα είναι ριζικά διαφορετικά και τα περιθώρια για συνέχιση της δημοσιονομικής ασφυξίας ανύπαρκτα. Η Ελλάδα έχει κάθε δυνατότητα σε αυτό το «βομβαρδισμένο» τραπέζι των διαπραγματεύσεων με σοβαρότητα και ευθύνη να συμμετάσχει στην χάραξη ενός νέου Μάαστριχτ με στόχο βιώσιμες και κοινωνικά δίκαιες πολιτικές για την χώρα μας και την Ευρώπη.

Και αυτή η προοπτική είναι βάσιμα ελπιδοφόρα και αισιόδοξη. Αν δεν συνοδευτεί από την συγκατάνευση της Γερμανίας και των κρατών επιρροής, τότε κανένας φιλοευρωπαϊσμός όχι απλώς δεν θα αρκεί, αλλά δεν θα υφίσταται ώστε να ανακόψει τις φυγόκεντρες δυνάμεις που θα αναπτυχθούν και στις πιο φιλοευρωπαϊκές κοινωνίες

Από την άλλη μερια του Ατλαντικού η πανδημία αναδεικνύει τα αληθινό πρόσωπο μιας ηγεσίας που επιδιώκει να γυρίσει τις ΗΠΑ στο βαθύ παρελθόν του 17ου αιώνα όταν πουριτανοί προσκυνητές αποικούσαν τη νέα γη με σκοπό τη δημιουργία μιας περίκλειστης χώρας.

Η αρχική υποτίμηση του κινδύνου από τον Τραμπ, σε συνδυασμό με την μεγάλη καθυστέρηση στη λήψη μέτρων, έχει τσαλακώσει το ηγετικό του προφίλ στο δρόμο για την επανεκλογή του τον προσεχή Νοέμβριο. Ας ευχηθούμε να διαμορφωθεί στις ΗΠΑ μια νέα πλειοψηφία , όχι μέσα από εκατόμβες θυμάτων του ιού, αλλά μέσα από τον εσωτερικό αναστοχασμό των Αμερικάνων πολιτών, την εγρήγορσή τους και την επανεκτίμηση του ρόλου που θέλουν η χώρα τους να διαδραματίσει διεθνώς.

Κοιτάζοντας την μικρή εικόνα του καθένα μας η δοκιμασία της πανδημίας έφερε με δραματικό αλλά απίστευτα χρήσιμο τρόπο στην επιφάνεια έννοιες όπως η ατομική ευθύνη, η κοινωνική συνείδηση και η ενσυναίσθηση. Ο εγκλεισμός ευνοεί τον αναστοχασμό και την περίσκεψη .

«Κανένας άνθρωπος δεν είναι μόνος του, ένα νησί ακέραιο και ξεχωριστό ...ο θάνατος του κάθε ανθρώπου λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. Γι αυτό μη στέλνεις ποτέ να ρωτήσεις για ποιόν χτυπά η καμπάνα, για σένα χτυπά.»

Οι στίχοι αυτοί του Τζων Ντον που ,αιώνες αφότου γράφτηκαν, δάνεισαν στον Έρνεστ Χέμινγουεϊ τον τίτλο για ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματά του αναδεικνύουν τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες της αλληλεγγύης, της ενσυναίσθησης και της ευθύνης. Αν η τραγωδία της πανδημίας τις επαναφέρει στην καθημερινότητά μας , το όφελος θα είναι μεγάλο.

Μιλένα Αποστολάκη

Η Μιλένα Αποστολάκη είναι Ελληνίδα πολιτικός, δικηγόρος και πρώην βουλευτής Β΄ Αθήνας. Ήταν υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων στην κυβέρνηση Παπανδρέου από τον Σεπτέμβριο 2010 μέχρι τον Ιούνιο του 2011.

Πηγή: iefimerida.gr

Είμαι ίσως από τους νεότερους του χώρου και φαντάζει υπερβολή, το να γράψω για τον Μανώλη Γλέζο.

Με τον Μανώλη Γλέζο έτυχε να συναντηθούμε δύο φορές, για λίγες ώρες, μία σε Αίγιο-Πάτρα πριν τις εκλογές του 2010 και μία μετά, στα Καλάβρυτα για την διεκδίκηση των Γερμανικών αποζημιώσεων και όσα άκουσα από αυτόν, επέδρασαν σημαντικά πάνω μου, ήταν σαν να μιλάγαμε χρόνια μαζί, έδειχνε μιά εκπληκτική ικανότητα να σε εμπνέει....

Είχε ένα πάθος κι ένα πείσμα γι αυτό που έκανε. Έβαζε στόχους και τους πετύχαινε. Προχωρώντας και βάζοντας νέους στόχους.

Κι αυτούς τους στόχους τους ενέπνεε και στους νεότερους.

Θυμάμαι πως στην συνάντηση στο Αίγιο, στο ξεκίνημα του ΣΥΡΙΖΑ, σε ένα ουζερί με τους ντόπιους δημοσιογράφους, ρώτησε επιτακτικά και το ίδιο ερώτημα επανέλαβε και στην Πάτρα: Τι στόχους έχετε βάλει; Πόσους βουλευτές επιδιώκετε να εκλέξετε στην Αχαϊα;

Το ίδιο βράδυ, με συνεννόηση του Πέτρου Χάλκου, μίλησε με πάθος στους μαθητές του σχολείου που είναι απέναντι από τον Άγιο Ιωάννη στην περιοχή Πράτσικα και τους είπε να αγαπάνε το διάβασμα και να νοιάζονται για την δουλειά τους, ότι κάνει καθένας.

Στα Καλάβρυτα μίλησε με το ίδιο πάθος για την διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και φυσικά μας εξέπληξε όλους με τον παραστατικό και τεκμηριωμένο τρόπο που ενημέρωσε την τοπική κοινωνία για το δίκαιο της διεκδίκησης.

Ο Μανώλης Γλέζος πέθανε στις 30 Μαρτίου 2020 αλλά όπως λέει κι ο ποιητής, ''τ' άντρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δεν λογιέται''.

Ο Μανώλης Γλέζος, είτε τον γνώριζες είτε δεν τον γνώριζες, ήταν για όλους μας γνωστός με πολλές ιδιότητες και με πολλές ευκαιρίες.

Μας γράφει κάπου, πως οι μελλοθάνατοι κρατούμενοι, την προηγούμενη νύχτα της εκτέλεσής τους, άφηναν παρακαταθήκη σε όσους ζούσαν λέγοντας μεταξύ άλλων ''...κι όταν πίνεις κρασί, θα πίνεις και για μένα''.

Ο Μανώλης Γλέζος, υπήρξε ένας ''αιωνόβιος μελλοθάνατος'' αλλά δεν κατάφερε κανείς να τον εκτελέσει, ούτε στις πιο δύσκολες στιγμές της εμφυλιοπολεμικής περιόδου της Ελλάδας. Λύγισε στην φθορά του χρόνου και της αρρώστιας...

Υπήρξε σύμβολο αντίστασης και παλληκαριάς με το τόλμημά του, να κατεβάσει μαζί με τον Λάκη Σάντα τη γερμανική Σβάστικα από την Ακρόπολη, εν μέσω γερμανικής κατοχής.

Ηταν όπως είπε κι ντε Γκώλ ''ο πρώτος Παρτιζάνος στην Ευρώπη''.

Κι εμείς, εμπνεόμενοι από τον Γλέζο, δεν θα υποστείλουμε την σημαία, αλλά θα κατεβάσουμε την σημαία της όποιας κατοχής, όποτε χρειαστεί.

Σε αυτόν τον Παρτιζάνο της Ευρώπης σήμερα σκύβουμε ευλαβικά το κεφάλι, για να αποτίσουμε φόρο τιμής και να του υποσχεθούμε πως δεν θα τον ξεχάσουμε, γιατί όλα όσα μας άφησε ως πολιτική παρακαταθήκη, (θα) ηχούν μέσα μας ως ένα διαρκές ξυπνητήρι, για να μας κρατάνε σε πολιτική εγρήγορση όπως ήταν κι ίδιος σε διαρκή πολιτική εγρήγορση, ως την τελευταία στιγμή της ζωής του.

*Ο Τάκης Γεωργακόπουλος είναι γιατρός - Μέλος ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐας.

Συμπληρώνοντας 2 εβδομάδες χωρίς σχολεία, οι συνολικά 250 χιλιάδες μαθητές και άλλοι διπλάσιοι φοιτητές βρέθηκαν βίαια έξω από το φυσικό τους χώρο, έτσι απρόσμενα. Ποιος θα το φανταζόταν εν έτει 2020, ότι η συνολική εκπαιδευτική κοινότητα κινδυνεύει να μην ολοκληρώσει την χρονιά της.

Ποιος θα φανταζόταν - ούτε στα πιο τρελά και κακόγουστα όνειρα - ότι το εκτάκι δεν θα έχει την ευκαιρία να ζήσει την τελευταία του γιορτή στο Δημοτικό του πριν αφήσει τους Δασκάλους του, για να μεταβεί στο Γυμνάσιο, και ούτε το 17χρονο να δώσει τον αγώνα του για την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με τους ίδιους όρους που έδωσαν οι συμμαθητές του την περσινή και όλες τις χρονιές. Αμ δε, οι τελειόφοιτοι στα πανεπιστήμια που κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς ορκωμοσία και χωρίς την δυνατότητα για την πολυπόθητη εισαγωγή τους στην αγορά εργασίας, η οποία ας γελάσουμε, σιγά μην υπάρχει ή στην καλύτερη σιγά μην τους περιμένει.

Η εκπαιδευτικοί ανέτοιμοι για το πλήγμα που δέχτηκαν. Η εργασία θα αλλάξει, αλλάζει.

Το τέλος της συμβατικής τάξης είναι εδώ!!!

Το τρένο της εξέλιξης είναι εδώ. Θεωρώ ότι σφύριξε και όσοι ήσαν υποψιασμένοι ανέβηκαν. Οι υπόλοιποι θα μείνουν με τα ερωτήματα πότε πέρασε, γιατί δεν είναι μέσα στα βαγόνια;

Η τεχνολογία, τα εργαλεία υπήρχαν και εξελίχθηκαν. .

Η ψηφιοποίηση της διδασκαλίας, της επικοινωνίας και της διοίκησης είναι επιτακτική ανάγκη. Εκπαιδευτικοί, μαθητές γονείς και διοικούντες, περνάνε ένα μεγάλο crash test. Η αποβολή από την νέα τάξη πραγμάτων θα είναι ακόμα πιο βίαιη. Ο αποκλεισμός, εργασιακός για τους εκπαιδευτικούς και ο εκπαιδευτικός για τους μαθητές είναι προ των πυλών.

Άμεση η ανάγκη για ανάπτυξη ατομικών ψηφιακών δεξιοτήτων. Η διαχείριση της ψηφιακής τάξης, θα απέχει πολύ μακριά από τη φυσική παρουσία. Δεν θα χρειάζονται οι 114 απουσίες για να περάσεις την τάξη αλλά ο χρόνος παραμονής στην πλατφόρμα. Δεν θα χρειάζεται να πάρεις τηλέφωνο τον Διευθυντή σου για να τον ενημερώσεις ότι θα αργήσεις, αλλά η ψηφιακή σου τάξη θα έχει ξεκινήσει χωρίς εσένα και θα έχεις την εργασιακή απουσία. Οι βαθμοί των τεστ θα είναι online και δεν θα χρειάζεται αρκετός χρόνος για να δημιουργήσεις παιδαγωγικό κλίμα στην ψηφιακή τάξη, αφού με το πάτημα ενός πλήκτρου ο μαθητής θα σωπαίνει και θα αποβάλλεται ψηφιακά.

Η εκπαιδευτική κοινότητα ανέτοιμη. Από το υπουργείο Παιδείας όπου φάνηκε στον πρώτο ιό η γύμνια του. Η οικονομική κρίση αυτά άφησε, αυτά παραλαμβάνουν οι νέες γενιές. Ας μην κατηγορήσει κανείς τους εκπαιδευτικούς και τις συνθήκες όπου εργάζονται. Το φιλότιμο δεν αρκεί στην νέα Εποχή.

Η επόμενη ημέρα είναι η κρίσιμη.

Αν η πολιτεία δεν στηρίξει άμεσα το δημόσιο σχολείο, με υλικοτεχνική υποδομή η οποία να κοιτάει την επόμενη δεκαετία και αν και από την πλευρά τους οι εκπαιδευτικοί δεν διαμορφώσουν με την πινελιά τους το νέο εκπαιδευτικό περιβάλλον, θα χαθούν πάλι γενιές και γενιές.

Κοιτώντας το Δημόσιο Σύστημα Υγείας, ας στηριχθεί και το Δημόσιο Σχολείο για να μην καταρρεύσει και ολόκληρη η κοινωνία.

Ας ελπίσουμε ότι θα διαμορφώσουμε εμείς την νέα ψηφιακή μας πραγματικότητα!

* Ο Παναγιώτης Καράμπελας είναι διευθυντής ΕΠΑΛ Κάτω Αχαΐας, Msc Οικονομική Ανάλυση, Msc Διοίκηση Εκπαίδευσης, ειδίκευση στην ειδική αγωγή.

Γράφει
ο
Τάκης Γεωργακόπουλος*

Είμαι ίσως από τους νεότερους του χώρου και φαντάζει υπερβολή, το να γράψω για τον Μανώλη Γλέζο.
Με τον Μανώλη Γλέζο έτυχε να συναντηθούμε δύο φορές, για λίγες ώρες, μία σε Αίγιο-Πάτρα πριν τις εκλογές του 2010 και μία μετά, στα Καλάβρυτα για την διεκδίκηση των Γερμανικών αποζημιώσεων και όσα άκουσα από αυτόν, επέδρασαν σημαντικά πάνω μου, ήταν σαν να μιλάγαμε χρόνια μαζί, έδειχνε μιά εκπληκτική ικανότητα να σε εμπνέει....

Είχε ένα πάθος κι ένα πείσμα γι αυτό που έκανε. Έβαζε στόχους και τους πετύχαινε. Προχωρώντας και βάζοντας νέους στόχους.
Κι αυτούς τους στόχους τους ενέπνεε και στους νεότερους.
Θυμάμαι πως στην συνάντηση στο Αίγιο, στο ξεκίνημα του ΣΥΡΙΖΑ, σε ένα ουζερί με τους ντόπιους δημοσιογράφους, ρώτησε επιτακτικά και το ίδιο ερώτημα επανέλαβε και στην Πάτρα: Τι στόχους έχετε βάλει; Πόσους βουλευτές επιδιώκετε να εκλέξετε στην Αχαϊα;

Το ίδιο βράδυ, με συνεννόηση του Πέτρου Χάλκου, μίλησε με πάθος στους μαθητές του σχολείου που είναι απέναντι από τον Άγιο Ιωάννη στην περιοχή Πράτσικα και τους είπε να αγαπάνε το διάβασμα και να νοιάζονται για την δουλειά τους, ότι κάνει καθένας.
Στα Καλάβρυτα μίλησε με το ίδιο πάθος για την διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και φυσικά μας εξέπληξε όλους με τον παραστατικό και τεκμηριωμένο τρόπο που ενημέρωσε την τοπική κοινωνία για το δίκαιο της διεκδίκησης.

Ο Μανώλης Γλέζος πέθανε στις 30 Μαρτίου 2020 αλλά όπως λέει κι ο ποιητής, ''τ' άντρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δεν λογιέται''.
Ο Μανώλης Γλέζος, είτε τον γνώριζες είτε δεν τον γνώριζες, ήταν για όλους μας γνωστός με πολλές ιδιότητες και με πολλές ευκαιρίες.
Μας γράφει κάπου, πως οι μελλοθάνατοι κρατούμενοι, την προηγούμενη νύχτα της εκτέλεσής τους, άφηναν παρακαταθήκη σε όσους ζούσαν λέγοντας μεταξύ άλλων ''...κι όταν πίνεις κρασί, θα πίνεις και για μένα''.
Ο Μανώλης Γλέζος, υπήρξε ένας ''αιωνόβιος μελλοθάνατος'' αλλά δεν κατάφερε κανείς να τον εκτελέσει, ούτε στις πιο δύσκολες στιγμές της εμφυλιοπολεμικής περιόδου της Ελλάδας. Λύγισε στην φθορά του χρόνου και της αρρώστιας...

Υπήρξε σύμβολο αντίστασης και παλληκαριάς με το τόλμημά του, να κατεβάσει μαζί με τον Λάκη Σάντα τη γερμανική Σβάστικα από την Ακρόπολη, εν μέσω γερμανικής κατοχής.
Ηταν όπως είπε κι ντε Γκώλ ''ο πρώτος Παρτιζάνος στην Ευρώπη''.
Κι εμείς, εμπνεόμενοι από τον Γλέζο, δεν θα υποστείλουμε την σημαία, αλλά θα κατεβάσουμε την σημαία της όποιας κατοχής, όποτε χρειαστεί.

Σε αυτόν τον Παρτιζάνο της Ευρώπης σήμερα σκύβουμε ευλαβικά το κεφάλι, για να αποτίσουμε φόρο τιμής και να του υποσχεθούμε πως δεν θα τον ξεχάσουμε, γιατί όλα όσα μας άφησε ως πολιτική παρακαταθήκη, (θα) ηχούν μέσα μας ως ένα διαρκές ξυπνητήρι, για να μας κρατάνε σε πολιτική εγρήγορση όπως ήταν κι ίδιος σε διαρκή πολιτική εγρήγορση, ως την τελευταία στιγμή της ζωής του.

*Ο Τάκης Γεωργακόπουλος είναι γιατρός - Μέλος ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐας.

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE