Η χώρα μας αυτή τη στιγμή βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα μείζον ζήτημα που αφορά στη διαχείριση των μεταναστών. Η Κυβέρνηση έχει ανακοινώσει ήδη τον σχεδιασμό της που προβλέπει την μεταφορά τους προς την ενδοχώρα με ένα μέρος αυτών να φτάνει και στην περιοχή μας. Όπως επισήμανε και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός η κατανομή θα γίνει με βάση τις δυνατότητες της κάθε περιοχής και πάντα σε συνεργασία με τους τοπικούς φορείς. Αυτό σημαίνει ότι θα προηγηθεί διάλογος σε κάθε τόπο που έχει προεπιλεγεί για την μεταφορά μεταναστών ώστε να διευκρινιστούν οι συνθήκες φιλοξενίας τους. Όπως αναφέρουν τα αρμόδια κυβερνητικά όργανα δεν πρόκειται να δημιουργηθούν καταυλισμοί τύπου Μόρια αλλά χώροι ελεγχόμενοι που θα διαθέτουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις για τη φιλοξενία τους.

Σαφώς δεν θα πρέπει να παραβλέπουμε ότι πρόκειται για μεγάλο αριθμό ανθρώπων οι οποίοι βρίσκονται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να γυρίσουμε την πλάτη μας και να πούμε ότι δεν μας αφορά. Και το τονίζω αυτό διότι όλοι μας ασκήσαμε κριτική για τις συνθήκες διαβίωσης αυτών των ανθρώπων στους υπάρχοντες καταυλισμούς της χώρας. Καταδικάσαμε πρόσωπα και καταστάσεις. Αλλά αυτό το κάναμε όταν το πρόβλημα ήταν μακριά από την πόρτα μας. Τώρα όμως καλούμαστε να πάρουμε θέση. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη που μας αναλογεί.

Το άριστον θα ήταν να μην υπήρχαν μετανάστες και να μην συζητούσαμε για το θέμα αυτό. Το να κάνουμε όμως ότι δεν τους βλέπουμε ή ότι δεν μας αφορούν είναι ανεύθυνο και επικίνδυνο εκ μέρους μας. Η Κυβέρνηση οφείλει να το διαχειριστεί αφενός σε επίπεδο Ευρώπης, διότι το πρόβλημα είναι και πρέπει να είναι πρόβλημα ολόκληρης της Ευρώπης με κοινές γραμμές διαχείρισης και συναντίληψη, κι εμείς σε τοπικό επίπεδο να το δούμε στη σωστή βάση και στο βαθμό που μας αφορά.

Επειδή ακούμε πολλά τριγύρω μας τις τελευταίες ημέρες απαιτείται σύνεση, χωρίς εξάρσεις και ακρότητες. Στο θέμα αυτό δεν χωράει ούτε η ανέξοδη και ανεύθυνη ρητορική, ούτε ο ακραίος λόγος και οι λαϊκισμοί. Οι αρμόδιοι κυβερνητικοί και τοπικοί παράγοντες οφείλουν να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους. Να συζητήσουν με τις τοπικές κοινωνίες και να καταλήξουν σ’ ένα ορθό πλαίσιο συνεργασίας που δεν θα θίγει τους μόνιμους κατοίκους αυτού του τόπου και παράλληλα θα επιφυλάσσει τη δέουσες συνθήκες διαμονής για τους φιλοξενούμενους.

* Η Ασπασία Ρηγοπούλου είναι γιατρός στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας.

Ταλαιπωρία, γκρίνια, αναστάτωση, καθυστέρηση, εκνευρισμός… Μια μικρή ανατροπή στην καθημερινότητά μας, έστω και δικαιολογημένη, στέκεται αρκετή για να μας κάνει να σκεφτούμε πιο βαθιά, πιο ώριμα, πιο συλλογικά…

Τα έργα στη μεγάλη περιμετρική, τα οποία έχουν προκαλέσει άλλοτε μεγαλύτερο κι άλλοτε μικρότερο κυκλοφοριακό κομφούζιο, είναι για όλους μας ένα πολύ καλό, επίκαιρο και άκρως διδακτικό μάθημα.

Ναι, μάθημα. Γιατί έπρεπε, δυστυχώς ή ευτυχώς, όλοι να πάρουμε το μάθημά μας. Μόνο έτσι, ίσως, καταφέρουμε να εκτιμήσουμε την πραγματική αξία κάποιων «πραγμάτων»… Μόνο έτσι, ίσως, καταφέρουμε να κινητοποιηθούμε για να μην καθυστερήσουν και τα άλλα «τρένα» για την Πάτρα.

Από  εκείνη τη Δευτέρα που διακόπηκε η λειτουργία του ρεύματος της Περιμετρικής προς Πύργο, νιώσαμε στο πετσί μας τι σημαίνει η συγκεκριμένη υποδομή. Γιατί νιώσαμε την έλλειψή της. Τη θεωρούσαμε, πλέον, δεδομένη και μόλις την στερηθήκαμε, έστω και για λίγες μέρες, χάσαμε την ψυχραιμία μας, το χρόνο μας, την υπομονή μας.

Οι χρόνοι τετραπλασιάστηκαν. Το  κόστος ομοίως. Τα νεύρα ξέφυγαν.

Συναντήσεις και ραντεβού καθυστέρησαν, πλοία και ανταποκρίσεις χάθηκαν, εισιτήρια ακυρώθηκαν. Πέρα απ’ τις ήσσονος σημασίας συνέπειες, που κι αυτές δεν είναι αμελητέες.

Η κυκλοφοριακή ασφυξία σε αρκετά σημεία της Πάτρας μάς έδωσε να καταλάβουμε πόσο πολύτιμη είναι η Περιμετρική: για την καθημερινότητά μας, για την ποιότητα ζωής μας, για τα νεύρα μας, για τη συνέπειά μας.

Τώρα την εκτιμήσαμε. Τώρα που τη στερηθήκαμε. Τώρα συνειδητοποιήσαμε τι χάναμε τόσα χρόνια που δεν είχαμε Περιμετρική. Πού δεν είχαμε Ολυμπία Οδό. Που δεν είχαμε Ιονία Οδό. Τόσα χρόνια που περιμέναμε υπομονετικά, καρτερικά. Που ανεχόμαστε, που καταπίναμε, που υποχωρούσαμε, που οπισθοχωρούσαμε…

Θα δείτε πόσο απελπιστική θα ‘ναι η κατάσταση όταν θα κλείσει, για ανάλογο λόγο, και η Μίνι Περιμετρική…

 Πού καταλήγουμε; Είναι απλό:

Ας βγούμε στην επίθεση, άμεσα, οργανωμένα και συλλογικά, ώστε να μην αναγκαστούμε πάλι να παίξουμε μόνο παθητική άμυνα για κάμποσα χρόνια ακόμα…

Ας πάψουμε πια να είμαστε τόσο ανεκτικοί, τόσο υποχωρητικοί.

Ας πάψουμε να κάνουμε, με την ανοχή μας, κι άλλο κακό στην ποιότητα ζωής μας, στην υγεία μας, στα οικονομικά μας, στα νεύρα μας.

Ας ενώσουμε τις δυνάμεις και τις φωνές μας για να απαιτήσουμε άμεσα τη δρομολόγηση και για το τρένο, και για την Πατρών-Πύργου, και για το φυσικό αέριο.

Μην περιμένουμε σα φτωχοί - και μουγγοί - συγγενείς να έρθουν…μόνα τους μετά από πολλά χρόνια και τότε, που θα κάνουμε τις συγκρίσεις, να τα εκτιμήσουμε.

Ως πότε θ’ ανεχόμαστε, ως πατρινοί και ως Αχαιοί, να μας αντιμετωπίζουν ως τον τελευταίο τροχό της αμάξης; 

Ως πότε θ’ ανεχόμαστε να μας αντιμετωπίζουν τις περισσότερες φορές ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας;

Φωτεινή Μπακαδήμα*

Από το 2010 κι έπειτα σημειώθηκε έντονη έξαρση του προσφυγικού φαινομένου στη χώρα μας, με ακόμη μεγαλύτερη αύξηση τους τελευταίους μήνες. Ανθρωποι άφησαν εμπόλεμες, κατά κύριο λόγο, ζώνες πίσω τους και ρισκάροντας τα πάντα ταξίδεψαν προς την Ελλάδα, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο που ίσως να ακολουθούσε την άφιξή τους σε ευρωπαϊκό έδαφος. Πολλοί τα κατάφεραν, αλλά κι άλλοι έχασαν τη ζωή τους στα κρύα νερά των ελληνικών θαλασσών.

Παιδιά, γυναίκες, άντρες, ηλικιωμένοι, όλοι εξαθλιωμένοι έφτασαν, ελπίζοντας πως θα γλιτώσουν. Και, πράγματι, τις περισσότερες φορές συνάντησαν τη στήριξη του ελληνικού λαού, που άνοιξε το σπίτι και την αγκαλιά του για να τους περιθάλψει, αλλά και του Λιμενικού Σώματος, που κατέβαλε και καταβάλλει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να σώζει καθημερινά ζωές από ναυαγισμένες βάρκες.

Εκεί, όμως, που βρήκαν την ανθρώπινη υποστήριξη, συνάντησαν τη σκληρότητα της επίσημης Πολιτείας και πολλοί οδηγήθηκαν σε Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης και στοιβάχτηκαν σε ακατάλληλα κτίρια και σκηνές, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Μόρια, όπου σε δομή 3.000 ατόμων έχουν εγκλωβιστεί σχεδόν 14.000 ψυχές.

Δυστυχώς, οι ροές συνέχισαν να αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, τη στιγμή που η υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ενωση δεν έδειχνε διάθεση να βοηθήσει. Το μόνο που έκανε ήταν, έπειτα από πρωτοβουλία της καγκελαρίου Μέρκελ, να συνάψει μια κατάπτυστη συμφωνία με την Τουρκία, σύμφωνα με την οποία οι «μη κανονικοί» πρόσφυγες θα επέστρεφαν εκεί, χωρίς να υπάρχει καμία πρόβλεψη ή φροντίδα για το μέλλον τους.

Αποκορύφωμα της στάσης του ελληνικού κράτους είναι ο νόμος του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη που ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία ξημερώματα Παρασκευής 1 Νοεμβρίου. Ενας νόμος που κατ’ ευφημισμόν επιχειρεί να κωδικοποιήσει και να διευκολύνει τις διαδικασίες χορήγησης ασύλου στους πρόσφυγες που έρχονται στην Ελλάδα και δικαιούνται διεθνή προστασία. Από την πρώτη στιγμή, το ΜέΡΑ25 διευκρίνισε ότι το νομοσχέδιο «Περί Διεθνούς Προστασίας» της νέας ηγεσίας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνει, προσθέτοντας πολλά γραφειοκρατικά εμπόδια στην κατάθεση και την ολοκλήρωση των αιτήσεων χορήγησης ασύλου, ενώ σε αρκετά σημεία παραβαίνει διατάξεις και καταπατά δικαιώματα που προβλέπονται από το ενωσιακό Δίκαιο και τις διεθνείς σχετικές συμβάσεις, αλλά και άλλα που έχουν δοθεί από προγενέστερη κείμενη νομοθεσία της χώρας μας. Οι αιτούντες στερούνται βασικά δικαιώματα, όπως η πρόσβαση στην παιδεία, την υγεία και την εκπαίδευση, την ίδια στιγμή που πλήττεται ακόμη και ο ίδιος ο πυρήνας της οικογένειας.

Παράλληλα, επιτρέπεται η παράταση του χρόνου κράτησης προσφύγων αιτούντων καθώς και η κράτηση παιδιών και ανηλίκων. Κι αυτές είναι μόνο κάποιες ενδεικτικές προβληματικές διατάξεις του ψηφισθέντος νομοσχεδίου που οδήγησαν στην καταψήφιση, από πλευράς μας, επί του συνόλου αυτού.

Ως ΜέΡΑ25 θεωρούμε πως το προσφυγικό είναι ένα φαινόμενο που πρέπει να αντιμετωπιστεί ολιστικά και συντονισμένα, με συντεταγμένες προσπάθειες όλων των κρατών της Ευρώπης. Με τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Ασύλου που θα εξετάζει τις αιτήσεις και θα διασφαλίζει την ορθότητα των διαδικασιών, μιας και οι πονεμένοι άνθρωποι που φτάνουν στη χώρα μας, δεν έρχονται στην Ελλάδα, αλλά σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Οπως αναφέρει, εξάλλου, και το Μανιφέστο του μητρικού μας κινήματος, DiEM25, στόχος μας είναι να δημιουργηθεί μια «Ανοιχτή Ευρώπη, που ενεργοποιείται από́ ιδέες και δημιουργικούς ανθρώπους από όλο τον κόσμο, και η οποία κατανοεί πως οι φράκτες και τα τείχη είναι δείγματα αδυναμίας που πυροδοτούν την ανασφάλεια στο όνομα της ασφάλειας». Οταν έρχονται στην πόρτα μας άνθρωποι τσακισμένοι, ταλαιπωρημένοι, άνθρωποι που έχουν χάσει τα πάντα δεν μπορούμε να τους υποβάλουμε σε ένα γραφειοκρατικό μαρτύριο, παρά μόνο να τους περιθάλψουμε και να τους φροντίσουμε.

* Γραμματέας Κ.Ο. ΜέΡΑ25, βουλευτής Β’ Πειραιά

Το προηγούμενο εξάμηνο που η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ολοκλήρωσε την νομοθετική ρύθμιση για τις συνέργειες των τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών δομών, ασκήθηκε έντονη κριτική από στελέχη της ΝΔ, ότι ήταν άνθρακες ο θησαυρός και ουσιαστικά όλο το εγχείρημα δεν εξυπηρετούσε κανένα σκοπό. Στη διάρκεια των τεσσάρων μηνών μετά από την ανάληψη της διακυβέρνησης από την ΝΔ, υπήρχαν συνεχείς επαφές βουλευτών και στελεχών της με την νέα ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Αποτέλεσμα όλων των συναντήσεων ήταν, η συνεχής διαβεβαίωση των πολιτών, ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση θα αναβαθμιστεί και ότι κανένα τμήμα δεν τελεί υπό κατάργηση. Ποια τελικά ήταν η επικείμενη αναβάθμιση καταργώντας 38 τμήματα;

Αξίζει να σημειωθεί, ότι με την ίδρυση αυτών των 38 τμημάτων και της Νομικής στην Πάτρα είχε προβλεφθεί και η κάλυψη με 8 μέλη εκπαιδευτικού προσωπικού σε κάθε τμήμα καθιστώντας τα αυτοδύναμα. Δηλαδή χάθηκαν και 312 μόνιμες θέσεις εκπαιδευτικού προσωπικού. Θα δεσμευτεί η κ. Κεραμέως να κατανείμει αυτές τις θέσεις σε όλα τα Πανεπιστημιακά ιδρύματα; Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είχε κατανείμει πάνω από 600 θέσεις μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού και η ΝΔ βρίσκεται ήδη μείον 312 θέσεις. Επίσης είναι απορίας άξιον, αφού ήθελαν να καταργήσουν αυτά τα 38 τμήματα, γιατί κατάργησαν πρώτη τη Νομική Πατρών και όχι όλα μαζί;

Ποια άλλη κυβέρνηση έχει ιδρύσει πανεπιστημιακά τμήματα καλύπτοντας ανάγκες σε μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό απευθείας με την νομοθέτησή τους; Το 2013 η ΝΔ, με το «Σχέδιο Αθηνά» ίδρυσε τμήματα με κανένα μόνιμο καθηγητή, καθιστώντας τα θνησιγενή. Επιπρόσθετα τα τμήματα αυτά αποτελούν ακόμα και σήμερα «βραχνά» λόγω του συγκεχυμένου γνωστικού αντικειμένου και της μη πρόβλεψης επαγγελματικών δικαιωμάτων για τους αποφοίτους τους.

Δεν γίνεται λοιπόν η κυβέρνηση της ΝΔ, να θεσμοθετεί την κατάργηση ψηφισμένων νόμων, που πλήττουν την ομαλή και εύρυθμη λειτουργία των Πανεπιστημίων. Θυμίζω, ότι αυτά τα τμήματα που ανεστάλη η λειτουργία τους, ήταν επιδιώξεις τόσο των πανεπιστημιακών αρχών όσο και των τοπικών κοινωνιών ύστερα από μιαπερίοδο διαβουλεύσεων, διεκδικήσεων και προτάσεων από όλες τις πλευρές. Δεν ήταν «de facto» αποφάσεις.

Ήδη το προηγούμενο διάστημα με την εξίσωση των πτυχίων από τα δημόσια πανεπιστήμια με εκείνα των ιδιωτικών κολεγίων μπαίνει από το παράθυρο και η ιδιωτική εκπαίδευση. Μην ξεχνάμε ότι η ΝΔ σαν αξιωματική αντιπολίτευση επεδίωξε και την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Και τώρα ως κυβέρνηση κατήργησε και το άσυλο. Όλη αυτή η υποκριτική στάση της κυβέρνησης είναι πρωτοφανής. Η ΝΔ έχει και

δείγματα γραφής με το «Σχέδιο Αθηνά» και αυτό ίσως επιφυλάσσει πολλές οδυνηρές εκπλήξεις. Φαίνεται, ότι προσπαθεί, να αναβιώσει δοκιμασμένες αποτυχημένες νομοθετικές παρεμβάσεις διευκολύνοντας την νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη της Παιδείας.

Δημήτρης Παπαδόπουλος

Μέλος Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

Σε λίγες ημέρες θα ξημερώσει η 17η Νοέμβρη. Ημέρα μνήμης και για την πόλη της Πάτρας, ένα από τα μεγάλα κέντρα της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973, ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών και των πέραν των συνόρων υποστηρικτών τους.

Η μνήμη της εξέγερσης του πολυτεχνείου έχει επιχειρηθεί πολλές φορές κατά το παρελθόν να «ενταφιαστεί». Πότε με την άγρια καταστολή (ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης) των κοινωνικών αγώνων που συνδέονταν με το πολυτεχνείο, πότε με τις εξαγγελίες περί «τέλους της μεταπολίτευσης» και πότε και με τα δύο.

Στη συγκυρία που διανύουμε, είναι σε εξέλιξη από την πλευρά της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και κεφαλαίου, μια πολύπλευρη επίθεση στα δικαιώματα και στις ανάγκες του λαού, η οποία εκφράζεται και στο πεδίο των αξιών. Αξίες που συνδέονται με τη συλλογική δράση, την αμφισβήτηση της «κανονικότητας» της οικονομικής ανάπτυξης, την αμφισβήτηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων ως βασικό οδηγό της κοινωνίας, εν ολίγοις αξίες που αμφισβητούν την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, επιδιώκεται να «εξοριστούν» ως αναχρονιστικές, ως εμπόδια για την επέλαση της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας στο οικονομικό και πολιτικό επίπεδο.

Ο φετινός εορτασμός συνδέεται με την προσπάθεια μαζικής επανεμφάνισης κυρίως στη νεολαία αυτών των αξιών της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, του αγώνα, απέναντι στην επίθεσης της κυβέρνησης. Ξεπερνώντας τα αδιέξοδα και την απογοήτευση που δημιούργησε η καταστροφική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, η νεολαία επιδιώκει μαζί με πρωτοπόρα ρεύματα εντός του εργατικού κινήματος να κοιτάξει στα ίσια την κυβέρνηση να διεκδικήσει τα σύγχρονα δικαιώματα μας στην εκπαίδευση, στην εργασία, στην ελευθερία, στη ζωή!

Η νομοθετική κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, η εκ νέου αποσάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και η επί της ουσίας υπονόμευση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της συλλογικής δράσης των εργαζομένων, η διευκόλυνση του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου να «επενδύσει» στο έδαφος της εργατικής γενοκτονίας που δημιούργησε η κρίση, είναι νεοφιλελεύθερες πολιτικές επιλογές ευθυγραμμισμένες πλήρως στην επίθεση σε επίπεδο αξιών, στην επίθεση στους πυλώνες της κοινωνίας, τη νέα γενιά και τους εργαζόμενους ως παραγωγούς του πλούτου. Για να κυριαρχήσουν οι αξίες της εξατομίκευσης, της προστασίας της ατομικής ιδιοκτησίας, του κέρδους και της εκμετάλλευσης, έναντι των αξιών της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, του αγώνα , της πάλης για μια κοινωνία απαλλαγμένη από εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί συμπύκνωση αυτών των αξιών. Δείχνει το δρόμο για μια σύγχρονη εξέγερση της νεολαίας και των εργαζομένων που μπορεί να απειλήσει και να ανατρέψει το σάπιο και καταπιεστικό σύστημα τους, τη πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ, το σφαγείο της ΕΕ.

Η διατήρηση της μνήμης και των αξιών που αυτή εκφράζει, συνδέεται άμεσα με το φυσικό χώρο που έλαβαν χώρα τα γεγονότα. Αποκοπή της ιστορική μνήμης από τα σύμβολά της, ανοίγει το δρόμο για να σβήσει η μνήμη αυτή και μαζί με αυτή και το φορτίο των αξιών της. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως ο «εορτασμός» της εξέγερσης του Πολυτεχνείου «εξορίστηκε» κατά το παρελθόν στο τσιμεντένιο μνημείο της οδού Ηρώων Πολυτεχνείου στην Τερψιθέα, ή στην πλατεία Γεωργίου ανάμεσα σε γραβάτες, άμφια και κόκκινες σημαίες για τη νομιμοποίησή τους, μακριά από το Παράρτημα, το φυσικό χώρο της εξέγερσης που κρατούν ζωντανό οι φοιτητικοί σύλλογοι και άλλοι μαχόμενοι φορείς της πόλης.

Ποιον εξυπηρετεί η απομάκρυνση των εκδηλώσεων μνήμης για την εξέγερση του Πολυτεχνείου από το παράρτημα; Αν η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί συμπύκνωση αξιών και η διατήρηση της μνήμης και των αξιών συνδέεται με τον ιστορικό χώρο των γεγονότων της εξέγερσης, τότε η απομάκρυνση από τον χώρο αυτό εξυπηρετεί την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και τον «πόλεμο» που έχει κηρύξει στην νεολαία και στην εργατική τάξη, στις αξίες τις συλλογικότητας, της μνήμης, του αγώνα.

Στο περίφημο έργο του «1984», ανέφερε ο Τζόρτζ  Όργουελ, «Όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον.  Όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν». Όπως δεν νοείται απόδοση τιμών στους 200 εκτελεσθέντες της Καισαριανής μακριά από το σκοπευτήριο, εορτασμός της εργατικής πρωτομαγιάς μακριά από τα συνδικάτα και την εργατική τάξη, έτσι δεν νοείται και αγωνιστικός εορτασμός του Πολυτεχνείου μακριά από το χώρο που συνδέει το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον, την παρακαταθήκη με την προοπτική των αγώνων.

Οι δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς, και όχι οι μεταλλαγμένες καρικατούρες της τύπου ΣΥΡΙΖΑ που έστρωσαν το δρόμο με την πολιτική τους στη ΝΔ, χρειάζεται να πάρουν θέση. Να συμβάλλουν μέσα από την ανατρεπτική κοινή τους δράση στη μαζικοποίηση του τριήμερου εορτασμού που οργανώνουν οι φοιτητικοί σύλλογοι και στη πορεία από το παράρτημα για να τιμήσουμε τη μνήμη και τις αξίες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Για να ανοίξει ο δρόμος της αντεπίθεσης του μαχόμενου εργατικού νεολαιίστικου κινήματος, για να γίνουν πράξη τα αιτήματα του Νοέμβρη που ακόμα έχουν μείνει ανεκπλήρωτα.

Χρήστος Κοσίνας

περιφερειακός σύμβουλος

Αριστερή Παρέμβαση- Αντικαπιταλιστική Κίνηση Δυτικής Ελλάδας

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE