Ο μικροπωλητής που ζούσε σαν κροίσος

 

Ελβετικής κατασκευής και από ανοξείδωτο ατσάλι, ο αποφλοιωτής του έφτασε να υπάρχει στα περισσότερα νεοϋορκέζικα σπίτια. Και ο Joe ήταν ο μόνος που τον είχε. «Η εταιρία στην Ελβετία που τον φτιάχνει τον διαθέτει μόνο σε όσους έχουν την ικανότητα να τον παρουσιάζουν σωστά», έλεγε στον πάγκο του. «Και να τον παραγγέλνουν σε μεγάλες ποσότητες», δεν παρέλειπε να σημειώνει.

 

Ποτέ δεν ήξερες πού θα τον συναντήσεις. «Θέλω να είμαι έκπληξη», έλεγε στους «Times», «η ανία έρχεται όταν οι άνθρωποι σε περιμένουν». Υπήρχε βέβαια και ένας ακόμα λόγος, σαφώς πιο πεζός. Ο Joe δεν είχε άδεια και οι αστυνομικοί τον κυνηγούσαν συχνά.

 

Οι ίδιοι αστυνομικοί που όλοι τους είχαν τον αποφλοιωτή του στο σπίτι…

 

 

Ποιος ήταν ο Joe Ades

 

 

Γεννημένος στο Μάντσεστερ της Αγγλίας το 1934 από μια χήρα εβραϊκής καταγωγής με εφτά ορφανά, βγήκε στη βιοπάλη από τα 15 του, εγκαταλείποντας οριστικά το σχολείο. Παιδί για τις εξωτερικές δουλειές δούλευε σε μια εταιρία και μια μέρα, πηγαίνοντας να στείλει ένα γράμμα, είδε αυτό που θα γινόταν η δουλειά της ζωής του.

 

Σε κάτι ερείπια της πόλης, ένα φρέσκο ακόμα σουβενίρ από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είδε μικροπωλητές να διαλαλούν την πραμάτεια τους στην αυτοσχέδια αυτή υπαίθρια αγορά. Και είδε τον κόσμο να αγοράζει και τους πλανόδιους να τσεπώνουν καλά λεφτά.

 

Την επομένη στήθηκε στη λαϊκή πουλώντας κόμιξ από δεύτερα και τρίτα χέρια. Εκεί έμαθε την τέχνη του, πώς διαλαλείς την πραμάτεια σου για να έχεις αποτέλεσμα. Εκεί έμαθε όμως και κάτι άλλο: «ποτέ μην υποτιμάς ένα μικροποσό».

 

Όταν τον ρώτησαν οι «Times» πώς μπορείς να βγάλεις τόσα λεφτά πουλώντας κάτι τόσο φτηνό, ο Joe είχε έτοιμη την απάντηση: «Πουλώντας πολλά, έτσι μόνο». Έλεγε μάλιστα πάντα για τον πραγματικό του δάσκαλο, έναν πλανόδιο στην Πλατεία Τραφάλγκαρ του Λονδίνου που πουλούσε στους τουρίστες σακουλάκια με σπόρια για να ταΐζουν τα περιστέρια. «Είχε πολυκατοικίες στην ιδιοκτησία του!».

 

Ήταν όμως και το γεγονός πως ως άνθρωπος ήταν ακαταμάχητος. Η τρίτη του γυναίκα, με την οποία ήταν για κάμποσα χρόνια παντρεμένος, ήταν μια Αυστραλή με διδακτορικό στη φιλοσοφία. Κοντά της έμαθε να αγαπά το διάβασμα. Και να λατρεύει τον Ντίκενς. Και να είναι πάντα ένας τζέντλεμαν, με την πλήρη έννοια του όρου.

 

Αλλά ήταν και πωλητής φοβερός ε! Το «ποίημα» ξεκινούσε συνήθως ως εξής: «Όταν ξεφλουδίζεις μια πατάτα, δεν έχει σημασία αν είσαι δεξιόχειρας, αριστερόχειρας ή, σαν πολιτικός, δόλιος με τα χέρια»…

 

 

Ήταν όμως βαθύπλουτος;

 

 

Δεν χρειαζόταν να σου το πει ο ίδιος. Όπως το καταμαρτυρούσαν οι θαμώνες και οι ιδιοκτήτες των καλύτερων εστιατορίων της πόλης, ο Joe εμφανιζόταν κάθε βράδυ ανελλιπώς σε κάποιο από τα 5-10 ακριβότερα στέκια της πόλης και δεν είχε ποτέ πρόβλημα να βρει τραπέζι. Ήταν ο καλύτερος πελάτης. Όπως ήταν και στο Café Pierre.

 

Όπου και γνώρισε την τέταρτη σύζυγό του, την Estelle. Στην οποία έκανε αμέσως μια επίδειξη της τέχνης του, στο πρώτο τους κιόλας ραντεβού, για να την πείσει ότι δεν ήταν άλλος ένας κροίσος που σύχναζε στο ξενοδοχείο, αλλά ο «Ξεφλουδιστής», όπως τον ήξεραν πια στη Νέα Υόρκη.

 

Παντρεύτηκαν τον Οκτώβριο του 2000 και μετακόμισαν στο πανάκριβο διαμέρισμα. Ένα δωμάτιο του οποίου φιλοξενούσε πάντα τα κιβώτια που έρχονταν μαζικά από την Ελβετία με τους αποφλοιωτές.

 

Κάποια στιγμή άνοιξαν το σπιτικό τους στο «Vanity Fair» για να δει ο δημοσιογράφος τις ντουλάπες του με τα πανάκριβα Chester Barrie κοστούμια των 1.000 δολαρίων που έρχονταν από το Λονδίνο, αλλά και τα πουκάμισα και τις γραβάτες της Turnbull & Asser, επίσης εισαγωγής από τη βρετανική πρωτεύουσα. Δεν φορούσε ό,τι να ναι ο Joe.

 

 

 

Οι δουλειές πήγαιναν βλέπετε ιδιαιτέρως καλά. Στη Νέα Υόρκη, καθώς ο Joe περιπλανήθηκε αρκετά στη ζωή του. Την πρώτη του γυναίκα την παντρεύτηκε νωρίς-νωρίς, το 1956, με την οποία έκανε 3 παιδιά και αναγκάστηκαν να μετακομίσουν στην Αυστραλία για να επιβιώσουν.

 

Εκεί χώρισε και ξαναπαντρεύτηκε. Και τρίτο γάμο έκανε εκεί, με την καθηγήτρια φιλοσοφίας, που τον έβαλε να διαβάσει το τετράτομο «London Labour and the London Poor» του Χένρι Μέιχιου, συγχρόνου του Ντίκενς, όπου καταγράφει τους βρετανούς μικροπωλητές της βικτοριανής εποχής. Ήταν το βιβλίο που θα του άνοιγε τα μάτια.

 

Ο «τζέντλεμαν πλανόδιος» είχε γεννηθεί! Αφού χώρισε και πέρασε ένα διάστημα στην Ιρλανδία, μετά τα 25 χρόνια που έζησε στην Αυστραλία, πήρε την κόρη του και μετακόμισαν στον Νέο Κόσμο το 1993.

 

Πριν φύγει από τον κόσμο τον Φεβρουάριο του 2009, μία μέρα αφότου έμαθε ότι του χορηγήθηκε επιτέλους η πολυπόθητη αμερικανική υπηκοότητα, πρόλαβε να καταθέσει και το απαύγασμα της ζωής του: «Ποτέ μην υποτιμάς ένα μικρό ποσό που μαζεύεις με το χέρι για 60 χρόνια»!

 

 

Η κόρη του πουλά έκτοτε τους αποφλοιωτές του με τον μαγικό τρόπο του μπαμπά της…

 

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE