Αρκούν λιγότερα από πέντε τσιγάρα τη μέρα για να προκαλέσει κάποιος βλάβη στους πνεύμονες του, ενώ για τους πρώην καπνιστές οι επιπτώσεις μπορεί να είναι ορατές ακόμη και μετά από τρεις δεκαετίες, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. Αυτό το συμπέρασμα έρχεται να αμφισβητήσει την έως τώρα καθιερωμένη άποψη ότι μετά από λίγα χρόνια διακοπής του καπνίσματος, η λειτουργία των πνευμόνων επιστρέφει στη φυσιολογική λειτουργία της. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Ελίζαμπεθ Όελσνερ, επίκουρη καθηγήτρια ιατρικής του Ιατρικού Κολλεγίου του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό πνευμονολογίας «The Lancet Respiratory Medicine», μελέτησαν στοιχεία για περισσότερους από 25.000 ανθρώπους, καπνιστές και μη.

Η μελέτη συσχέτισε το κάπνισμα με τη βασική λειτουργία των πνευμόνων, την ποσότητα αέρα που ένας άνθρωπος εισπνέει και εκπνέει. Η λειτουργία αυτή μειώνεται φυσιολογικά με το πέρασμα του χρόνου και το κάπνισμα είναι γνωστό ότι επιταχύνει αυτή την εξέλιξη.

Διαπιστώθηκε ότι η λειτουργία των πνευμόνων επιδεινώνεται στους «ελαφρούς» καπνιστές (έως πέντε τσιγάρα τη μέρα) με ρυθμό πιο όμοιο (7,65 mL ετησίως) με εκείνο των βαριών καπνιστών (11,24 mL) παρά των μη καπνιστών (μηδέν για τη συγκεκριμένη ανάλυση). Αυτό, κατά τους ερευνητές, σημαίνει ότι ένας «λάιτ» καπνιστής μπορεί να χάσει σε ένα χρόνο όση λειτουργία των πνευμόνων χάνει ένας βαρύς καπνιστής μέσα σε εννέα μήνες - μια διαφορά όχι μεγάλη.

«Πολλοί άνθρωποι υποθέτουν ότι το κάπνισμα λίγων τσιγάρων τη μέρα δεν είναι και τόσο κακό. Αποδεικνύεται όμως ότι η διαφορά στην απώλεια της λειτουργίας των πνευμόνων μεταξύ κάποιου που καπνίζει πέντε τσιγάρα και ενός που καπνίζει δύο πακέτα τη μέρα, τελικά είναι σχετικά μικρή. Το κάπνισμα λίγων τσιγάρων καθημερινά είναι πολύ πιο επικίνδυνο από ό,τι νομίζουν πολλοί. Ο καθένας πρέπει να ενθαρρυνθεί σοβαρά να κόψει το κάπνισμα, άσχετα με το πόσα τσιγάρα καπνίζει τη μέρα», δήλωσε η δρ Όελσνερ, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Η μελέτη έκανε και άλλη μία απομυθοποιητική αποκάλυψη, ότι η ζημιά στη λειτουργία των πνευμόνων δεν αποκαθίσταται μετά από λίγα χρόνια διακοπής του καπνίσματος. Αν και διαπιστώθηκε ότι η πνευμονική λειτουργία μειώνεται με πολύ πιο αργό ρυθμό στους πρώην καπνιστές (1,57 mL ετησίως περισσότερο από ό,τι στους μη καπνιστές), σε σχέση με τους ενεργούς σήμερα καπνιστές (9,42 mL ετησίως πιο πολύ σε σχέση με τους μη καπνιστές), χρειάζονται τουλάχιστον 30 χρόνια για να εξισωθεί ο ρυθμός της μειωμένης πνευμονικής λειτουργίας των πρώην καπνιστών με εκείνο των μη καπνιστών.

«Υπάρχουν ανατομικές διαφορές στους πνεύμονες που επιμένουν για χρόνια αφότου έχουν κόψει το τσιγάρο οι καπνιστές, ενώ και η δραστηριότητα των γονιδίων τους συνεχίζει να εμφανίζει διαφορές για καιρό», ανέφερε η Όελσνερ.

Η επίπτωση του καπνίσματος στους πνεύμονες εξηγεί γιατί οι καπνιστές είναι πιθανότερο να εμφανίσουν Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ), η οποία διαγιγνώσκεται, όταν η λειτουργία των πνευμόνων πέφτει κάτω από ένα όριο. Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, οι «λάιτ» καπνιστές κινδυνεύουν περισσότερο από ΧΑΠ από ό,τι είχαν συνειδητοποιήσει οι περισσότεροι επιστήμονες έως τώρα. Αυτό, σύμφωνα με τους ερευνητές, οφείλεται κυρίως στο ότι οι περισσότερες έρευνες πάνω στη ΧΑΠ έχουν εστιάσει σε όσους καπνίζουν πολύ και όχι λίγο.

Υπάρχουν συγκεκριμένες ασκήσεις που βοηθούν στην πρόληψη και αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας – Ανακαλύψτε τις, ακολουθήστε τις σε καθημερινή βάση και δείτε αποτελέσματα μέσα σε μόλις έξι εβδομάδες Η στυτική δυσλειτουργία δεν επηρεάζει μόνο την ερωτική ζωή του άνδρα

Αυτή είναι η άσκηση για καλύτερο σεξ

Τρία workout που κάνουν θαύματα στη λίμπιντο

Η στυτική δυσλειτουργία μπορεί να επηρεάσει τους άνδρες σε κάθε ηλικία. Οι μύες, ειδικά οι σημαντικοί για τη διατήρηση της στύσης, πολλές φορές χάνουν τον τόνο και τη δύναμή τους, γι’αυτό και η άσκηση θεωρείται το κλειδί για την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας.

Η άσκηση μπορεί να δυναμώσει τους μύες του πυελικού εδάφους, πράγμα που θα ωφελήσει τους άνδρες με προβλήματα στύσης. Οι μύες αυτοί είναι σημαντικοί γιατί διατηρούν τη ροή του αίματος στο πέος, επομένως και τη στύση. Υπάρχουν, λοιπόν, συγκεκριμένοι τύποι ασκήσεων χάρη στις οποίες μπορείτε να δυναμώσετε αυτούς ακριβώς τους σημαντικούς μύες.

Ασκήσεις Kegel

Οι ασκήσεις του πυελικού εδάφους, γνωστές και ως ασκήσεις Kegel, είναι οι πιο επωφελείς. Στοχεύουν τη βάση του πέους και συγκεκριμένα τον ηβοκοκκυγικό μυ που υποστηρίζει τα πυελικά όργανα. Οι ασκήσεις Kegel ενδυναμώνουν και βελτιώνουν τον τόνο του ηβοκοκκυγικού μυ και σε τέσσερις με έξι εβδομάδας τα αποτελέσματα είναι πλέον ορατά.

Ενεργοποίηση των μυών του πυελικού εδάφους: Η άσκηση αυτή είναι απλή αλλά σημαντική, καθώς μαθαίνει τον άνδρα να ενεργοποιεί τους σημαντικούς για τη στύση μύες. Ξαπλώστε με τα γόνατα λυγισμένα, τα πόδια στο πάτωμα και τα χέρια στο πλάι. Εκπνεύστε και σφίξτε τους πυελικούς μύες μετρώντας μέχρι το τρία, εισπνεύστε και απελευθερώστε τους μύες σας. Καλό θα είναι η ίδια άσκηση να γίνεται και σε στάση καθίσματος και σε όρθια στάση. Μόλις νιώσετε ότι μπορείτε να κάνετε τις ασκήσεις Kegel τρεις φορές την ημέρα, μπορείτε να προσθέσετε ασκήσεις που περιλαμβάνουν περισσότερη κίνηση.

Ασκήσεις Pilates

Η μέθοδος Pilates ενεργοποιεί τους μύες του κορμού και του πυελικού εδάφους βοηθώντας επομένως και στην ενδυνάμωση των απαραίτητων για τη διατήρηση της στύσης μυών. Υπάρχει μάλιστα μια απλή αλλά αποτελεσματική άσκηση του Pilates που βοηθά στη συγκεκριμένη κατάσταση:

Ξαπλώστε με τα γόνατα λυγισμένα, τα πέλματα στο πάτωμα και τα χέρια στο πλάι. Κρατήστε τη σπονδυλική σας στήλη σε ουδέτερη στάση, με ένα μικρό κενό ανάμεσα στο μέσο της πλάτης και το πάτωμα. Σηκώστε τη λεκάνη προς τον αφαλό, πιέζοντας την πλάτη σας προς το έδαφος και σηκώστε αργά τους γλουτούς σας πιέζοντας τις πατούσες στο έδαφος. Σφίξτε τους μηρούς, πάρτε τρεις ανάσες και σφίξτε ξανά τους μηρούς και τους μύες του πυελικού εδάφους. Χαμηλώστε αργά τους μηρούς, χαλαρώστε και επαναλάβετε τρεις με τέσσερις φορές ημερησίως μέχρι να φτάσετε στις 10 επαναλήψεις.

Άλλες ασκήσεις που βοηθούν

Αεροβική

Ποδηλασία

Πυγμαχία

Κωπηλασία

Τρέξιμο

Μια πολυφαινόλη του πράσινου τσαγιού σε συνδυασμό με τα υπάρχοντα αντιβιοτικά ενδέχεται να αποτελέσει μια αξιόπιστη λύση στο πρόβλημα των ανθεκτιών βακτηρίων σύμφωνα με νέα έρευνα Η αντίσταση στα αντιβιοτικά είναι μια από τις μεγαλύτερες απειλές για την παγκόσμια υγεία. Καθώς οι επιστήμονες αγωνίζονται να βρουν λύσεις στο πρόβλημα μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Journal of Medical Microbiology καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ένα συστατικό του πράσινου τσαγιού μπορεί να ενισχύσει τη δράση των υπαρχόντων αντιβιοτικών.

Οι ερευνητές από την Σχολή Κτηνιατρικής του Πανεπιστημίου Surrey διαπίστωσαν ότι ένα συστατικό του πράσινου τσαγιού, η επιγαλλοκατεχίνη (EGCG) μπορεί να ενισχύσει την αδύναμη δράση των αντιβιοτικών και να τα ωθήσει σε καλύτερη και πιο αποτελεσματική εξουδετέρωση των βακτηρίων.

Οι ερευνητές εστίασαν στο βακτήριο Pseudomonas aeruginosa το οποίο προκαλεί σοβαρές μολύνσεις στην επιδερμίδα, το αίμα, το αναπνευστικό και ουροποιητικό σύστημα. Η τρέχουσα αντιμετώπισή του εν λόγω βακτηρίου περιλαμβάνει ένα συνδυασμό αντιβιοτικών.

Το πράσινο τσάι περιέχει ένα συστατικό, την επιγαλλοκατεχίνη, μια πολυφαινόλη για την οποία οι επιστήμονες τα τελευταία χρόνια έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για διάφορους λόγους. Για παράδειγμα έχει διερευνηθεί για τη δράση της στην καταπολέμηση της φλεγμονής και της ρευματοειδούς αρθρίτιδας.

Στην τρέχουσα μελέτη οι ερευνητές συνδύασαν την επιγαλλοκατεχίνη με την αζτρεονάμη (aztreonam), ένα συνθετικό αντιβιοτικό της ομάδας των μονομπακταμών, που χρησιμοποιείται συχνά για την καταπολέμηση του Pseudomonas aeruginosa. 

Τα αποτελέσματα της εργαστηριακής μελέτης έδειξαν ότι ο παραπάνω συνδυασμός οδηγεί σε μείωση του πληθυσμού P. aeruginosa σε κυτταρικές καλλιέργειες.

Οι ερευνητές εξέτασαν επίσης τη δράση του συνδυασμού επιγαλλοκατεχίνης – αζτρεονάμης σε ζωικό μοντέλο, συγκεκριμένα σε προνύμφες σκώρων κεριών. Και αυτή η μελέτη έδειξε ότι ο υπό μελέτη συνδυασμός ήταν πιο δραστικός σε σύγκριση με τη μεμονωμένη  χρήση των δυο δραστικών ουσιών.

Οι επιστήμονες εικάζουν ότι η  επιγαλλοκατεχίνης  αυξάνει την διαπερατότητα της μεμβράνης του βακτηρίου διευκολύνοντας την είσοδο του αντιβιοτικού και αυξάνοντας έτσι την αποτελεσματικότητά του.

«Φυσικά προϊόντα όπως η επιγαλλοκατεχίνη σε συνδυασμό με τρέχοντα αντιβιοτικά ίσως να αποτελούν έναν αποτελεσματικό τρόπο για την βελτίωση της δράσης τους και την παράταση της χρήσης τους στην κλινική πράξη» σχολίασε ο επικεφαλής ερευνητής Δρ. Jonathan Betts.

 

Πηγή αμηχανίας και ντροπής, η ερυθρότητα στα μάγουλα εμφανίζεται απροειδοποίητα για να μας κάνει να νιώσουμε ακόμα χειρότερα. Που οφείλεται και πώς αντιμετωπίζεται; Το άγχος ή η ντροπή μπορούν να προκαλέσουν ερυθρότητα στα μάγουλα των ανθρώπων. Πρόκειται για μία φυσιολογική σωματική απόκριση η οποία πυροδοτείται από το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, ένα περίπλοκο δίκτυο νεύρων. Ωστόσο, οι άνθρωποι που αγχώνονται εύκολα, υποφέρουν από αγχώδεις διαταραχές ή κοινωνικές φοβίες ενδέχεται να κοκκινίζουν συχνότερα από τους άλλους. Αν και προκαλεί αμηχανία και νευρικότητα, ουσιαστικά το κοκκίνισμα δεν είναι είναι επιβλαβές.

Τι προκαλεί το κοκκίνισμα

Το κοκκίνισμα στο πρόσωπο προκαλείται όταν τα αιμοφόρα αγγεία διαστέλλονται και αυξάνουν τη ροή του αίματος στο δέρμα. Ορισμένες έρευνες έχουν δείξει ότι και μόνο το να αναφέρει κάποιος σε κάποιον άλλο ότι κοκκινίζει είναι αρκετό για να το προκαλέσει. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες αιτίες για το κοκκίνισμα οι οποίες περιλαμβάνουν:

Αλκοόλ

Πυρετός

Ζεστά φαγητά ή ροφήματα

Ιατρικές παθήσεις όπως η ροδόχρους ακμή

Φαρμακευτική αγωγή όπως οι αναστολείς ασβεστίου

Εμμηνόπαυση

Καυτερά φαγητά

Ξαφνικές αλλαγές στη θερμοκρασία δωματίου ή σώματος

Πώς μπορείτε να αποτρέψετε το κοκκίνισμα

Αναπνεύστε βαθιά και αργά ώστε να χαλαρώσετε

Αποδεχτείτε το κοκκίνισμα

Χαμογελάστε και διώξτε την αμηχανία

Ρυθμίστε τη θερμοκρασία του δωματίου ή πηγαίνετε σε ένα πιο δροσερό σημείο

Αποφύγετε να κοιτάξετε στα μάτια αυτόν που σας το προκαλεί

Χρησιμοποιείστε μακιγιάζ, αν σας διευκολύνει

Αποφύγετε τα ερεθίσματα που το προκαλούν (αλκοόλ, καυτερά φαγητά, ζεστά ροφήματα ή φαγώσιμα)

Αντιμετωπίστε τις διαταραχές άγχους

Μιλήστε με το γιατρό σας για το ενδεχόμενο αλλαγής φαρμακευτικής αγωγής

Εκατομμύρια συνάνθρωποί μας δεν βλέπουν ή έχουν χαμηλή όραση σύμφωνα με τα διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία που αναλύουν ο Μιλτιάδης Τσιλιμπάρης και ο Σωτήρης Πλαΐνης, από το Εργαστήριο Οπτικής και Όρασης της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Όρασης (κατά της Τύφλωσης) που εορτάζεται σήμερα (δεύτερη Πέμπτη του Οκτωβρίου), ο Μιλτιάδης Τσιλιμπάρης και ο Σωτήρης Πλαΐνης, από το Εργαστήριο Οπτικής και Όρασης της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης αναλύουν τα πληθυσμιακά στατιστικά των προβλημάτων όρασης.

Σύμφωνα με την Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO), ο αριθμός των «νομικά τυφλών», δηλαδή των ασθενών με μείωση στην οπτική οξύτητα μεγαλύτερη από 95%, υπολογίζεται σε 39 εκατομμύρια ενώ έξι φορές μεγαλύτερος (246 εκατομμύρια) είναι ο αριθμός των ανθρώπων με διαταραχές στην όραση βαριάς ή ήπιας μορφής οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως ασθενείς με χαμηλή όραση. Ο όρος «χαμηλή όραση» δεν περιγράφει μία συγκεκριμένη πάθηση και δεν ταυτίζεται με «τύφλωση»: το «χαμηλή» σημαίνει ότι η όραση αυτών των ασθενών είναι χαμηλότερη της φυσιολογικής (κατά τουλάχιστον 70%) ενώ το «όραση» προσδιορίζει ότι οι ασθενείς με «χαμηλή όραση» δεν είναι τυφλοί. H απώλεια της όρασης είναι συνήθως προοδευτική και πλήττει μια μεγάλη κατηγορία συνανθρώπων μας, όχι μόνο άτομα τρίτης ηλικίας, αλλά επίσης ανθρώπους σε παραγωγική ηλικία ακόμα και μικρά παιδιά που αδυνατούν να εκπληρώσουν τις σχολικές τους δραστηριότητες.

Συστηματική ανάλυση δεδομένων που συλλέχθηκαν σε διάστημα εικοσαετίας σε παγκόσμιο επίπεδο και παρουσιάστηκε πρόσφατα από την ομάδα εμπειρογνωμόνων στην «τύφλωση» the Vision Loss Expert Group (1) κατέληξε στα εξής ευρήματα: Οι κύριες αιτίες «τύφλωσης» παγκοσμίως, από το 1990 έως το 2010 ήταν ο καταρράκτης (36%), τα διαθλαστικά σφάλματα (μη διορθωμένα με γυαλιά ή φακούς επαφής) (20.5%) και η εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (6%). Με διαφορετική ιεραρχία εμφανίζονται οι κύριες αιτίες διαταραχών όρασης βαριάς ή ήπιας μορφής, που οδηγούν στη χαμηλή όραση, όπου τα διαθλαστικά σφάλματα αποτελούν την πρώτη αιτία (52%), ενώ ακολουθούν ο καταρράκτης (22%) και η εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (2.5%). Αν και οι αιτίες της τύφλωσης διαφέρουν σημαντικά ανά περιοχή, σε παγκόσμιο επίπεδο και σε κάθε γεωγραφική περιοχή, οι γυναίκες εμφανίζουν μεγαλύτερα ποσοστά τύφλωσης ή διαταραχές όρασης βαριάς ή ήπιας μορφής.

Ο Καθηγητής Οφθαλμολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και μέλος της Παγκόσμιας Ομάδας Εμπειρογνωμόνων για Παθήσεις της Όρασης Μιλτιάδης Τσιλιμπάρης τονίζει ότι, παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί στις χειρουργικές τεχνικές σε πολλές χώρες κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, σήμερα εκτιμάται ότι στο 80% των παραπάνω περιπτώσεων τύφλωσης, θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Εξαίρεση αποτελεί ίσως η ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας, που χαρακτηρίζεται ως η πάθηση των ηλικιωμένων.

Ο Δρ. Σωτήρης Πλαΐνης, στέλεχος της ερευνητικής ομάδας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και διεθνής αξιολογητής αθλητών με αναπηρία όρασης, σημειώνει ότι μέχρι πρόσφατα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν συμπεριλάμβανε το «μη-διορθωμένο» διαθλαστικό σφάλμα στις αιτίες «τύφλωσης» και είναι εμφανές ότι τα μεγάλα ποσοστά εμφάνισής του, όπως και αυτά του καταρράκτη, οφείλονται στην έλλειψη πρόσβασης σε υπηρεσίες πρωτοβάθμιας (οπτομετρικής) και δευτεροβάθμιας (οφθαλμολογικής) περίθαλψης σε πολλές περιοχές του πλανήτη (π.χ. στην Αφρική). Η έλλειψη και η ανισότητα της πρόσβασης σε υπηρεσίες πρόληψης και υγιεινής των ματιών σε αυτές τις περιοχές του κόσμου, αλλά δυστυχώς τελευταία και στον Δυτικο-Ευρωπαϊκό κόσμο, περιορίζει τα οφέλη που θα μπορούσαν οι πάσχοντες να είχαν από τις σύγχρονες ιατρικές εξελίξεις ενώ εκμηδενίζει τις πιθανότητες πρόληψης.

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, στον δυτικο-Ευρωπαϊκό κόσμο τα αίτια παρουσιάζουν κάπως διαφορετική κατανομή. Πρόσφατη δημογραφική μελέτη στη Μ. Βρετανία (2) έδειξε ότι οι κυριότερες παθήσεις για περιστατικά που έλαβαν βεβαίωση «νομικής τύφλωσης» μεταξύ 1 Απριλίου 2009 και 31 Μαρτίου 2010, αποτέλεσαν οι κληρονομούμενες παθήσεις του αμφιβληστροειδή (20.2%), όπως η μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια και η νόσος του Stargardt, η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια (14.4%) ακολουθούμενες από περιστατικά ατροφίας του οπτικού νεύρου (14.1%). Οι παθήσεις της ωχράς κηλίδας (π.χ ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς και μυωπική ωχροπάθεια) και το γλαύκωμα, μπορεί να συγκεντρώνουν μικρότερα ποσοστά, 7.3% και 8.6% αντίστοιχα, αλλά αποτελούν διαταραχές όρασης βαριάς ή ήπιας μορφής και συνήθως οδηγούν σε χαμηλή όραση και όχι «νομική τύφλωση».

Είναι προφανές, ότι η έλλειψη της οικονομικής ανάπτυξης είναι ένας παράγοντας που επιδεινώνει τη συχνότητα εμφάνισης των διαταραχών της όρασης. Για το λόγο αυτό, τα προγράμματα πρόληψης της τύφλωσης πρέπει να εστιάσουν όχι μόνο στον περιορισμό της τύφλωσης που μπορεί να αποφευχθεί αλλά και στην ταυτόχρονη οικονομική ανάπτυξη. Το κόστος της αποκατάστασης και της περίθαλψης που παρέχεται σε άτομα με προβλήματα όρασης είναι τα πιο προφανή. Λιγότερο εμφανείς, αλλά εξίσου σημαντικές ωστόσο, είναι οι έμμεσες δαπάνες που προκύπτουν από την απώλεια της παραγωγικότητας αυτών των ατόμων.

Πηγή : ygeiamou.gr

  1. ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
  2. LIFE STYLE